Na in de jaren ’50 een start te hebben gemaakt met een lowbudget-film en een documentaire werd Robert Altman ingehuurd door Alfred Hitchcock himself voor het regisseren van een tweetal afleveringen van Alfred Hitchcock Presents. Dit was het beginpunt van een decennium waarin Altman zich richtte op het kleine scherm en het tot 1968 duurde voor Altman terugkeerde met een avondvullende film. Countdown is een dramafilm rondom een destijds actueel onderwerp: de spacerace tussen de USSR en de USA.

Binnen de NASA vindt een conflict plaats. Moet de eerste man op de maan een militair of een burger zijn? Oftewel, wordt het Lee Stegler, een gewone burger, of Chiz, een voormalig officier? De beslissing moet snel vallen, aangezien de Russen klaar staan voor lancering. De keuze wordt gemaakt, maar wil deze man zijn gewone leven wel opgeven, is de techniek van de shuttle wel goed genoeg en is men voldoende voorbereid op problemen? Een realistische kijk achter de schermen van de NASA, die als een minder schmalzy voorganger van Howard’s Apollo 13 (1995) gezien kan worden, maar die in dit geval niet is gebaseerd op echte gebeurtenissen.

Chiz wordt gespeeld door Robert Duvall, Lee door James Caan en het is het acteerwerk van deze twee dat het meeste indruk maakt. Het script valt namelijk tegen. Het plot sleept zich de eerste acte voort en de tweede acte wordt in verhouding met de eerste te snel afgeraffeld. De tweede acte valt ook uiteen door slechte special effects. Nu is Countdown ook een film met een laag budget en richt Altman wijselijk zijn aandacht grotendeels op de aspecten die wel werken: namelijk, de twee belangrijkste protagonisten. Dit zijn sterke karakters, geholpen door het goede acteerwerk. De dialoog is ook weer naturel, en het handelsmerk van Altman is al een klein beetje aanwezig. Voornamelijk in de dramatische scènes overlappen de dialogen, wat de film een nodig realisme meegeeft.

De studio was echter niet blij met deze geluidsexperimenten en na driekwart van het gefilmde materiaal werd Altman ontslagen en vervangen voor een andere regisseur. Een handjevol scènes is niet van Altmans hand en waarschijnlijk zijn dit enkele ongemakkelijk houterige scènes tegen het einde van de film. Altman had geen final cut, maar enkele scènes zijn kenmerkend Altman, waaronder het afscheidsfeestje en de scène waarin de astronaut contact met de basis verliest. Dit is geen scifi-film, maar een vroege poging tot een realistische film over de Space Race. Een jaar later werd de maanlanding bewaarheid.