2010 was een goed jaar voor Amerikaanse televisieseries, waarin eens te meer bevestigd werd dat de zogenaamde nieuwe ‘golden age’ nog niet voorbij is. Wel is het zo dat de kampioen van de Amerikaanse televisie, het betaalkanaal HBO, na 2009 opnieuw moet buigen voor de kwaliteit van AMC, ondanks drie nieuwe sterke series die allemaal in deze lijst staan en een goed tweede seizoen van Eastbound and Down dat nét niet de lijst haalde. Hoewel de top drie, die ik in deel twee van dit artikel zal onthullen, uit terugkerende series bestaat, staan er opvallend veel nieuwe series in. Op zich geeft dat hoop voor de toekomst, ware het niet dat één daarvan een eenmalige miniserie was en twee andere alweer van de buis zijn gehaald. In zekere, cynische zin maakt dat 2010 een speciaal jaar.

10. The Pacific
Negen jaar na Band of Brothers kwamen Steven Spielberg en Tom Hanks opnieuw met een tiendelige miniserie over soldaten in de Tweede Wereldoorlog, nu in strijd met de Japanners. Minder geromantiseerd en beter gefilmd dan zijn voorganger. De harde zon in de strakblauwe hemel, de hitte, het racisme aan beide kanten en de hardheid van de strijd, ook jegens de burgerbevolking staan in groot contrast tot de helden van de eerdere serie. Met het warrige, overal naartoe springende narratief over drie soldaten die niets met elkaar te maken hebben reflecteerden de makers toepasselijk op de manier waarop de Amerikanen oorlog voerden en hoe de soldaten zich daarbij voelden. Dramatisch werkt het echter iets minder, waardoor minstens één van de drie overbodig voelt. De twee andere verhaallijnen zijn echter zo sterk dat het te vergeven is.
Beste aflevering: Part Five, Part Six en Part Seven zijn eigenlijk één lange film over de onbekende, verschrikkelijke slag op Peleliu. Naast dat de manier waarop dit gefilmd is zich kan meten met de beste films over dit onderwerp, werkt hier juist wel de desoriënterende vertelstijl. Als de ene hoofdpersoon door een verwonding wordt afgescheept kan de ander mooi het stokje overnemen en zo ontstaat een compleet, enerverend doch akelig beeld van de veldslag, zonder dat de historie geweld aan wordt gedaan.

9. Futurama (seizoen 6)
Tussen al het nieuwe geweld door was er dit jaar ook de terugkeer van de op dit moment beste animatiekomedie. Waar The Simpsons al jaren teleurstelt en er bij South Park dit jaar te weinig te lachen viel, maakte Futurama een glorieuze comeback. Na een jarenlange afwezigheid met wat DVD-films tussendoor kreeg de serie een nieuw thuis op Comedy Central, en ik hoop dat ze daar nog lange tijd mag blijven, tenminste totdat ze net als die andere serie van Matt Groening flink achteruitgaat. Dan houden de makers hopelijk op, in tegenstelling tot The Simpsons. Maar zover is het nog lang niet, want dit zesde seizoen was weer lachen als vanouds. Misschien net niet zo goed als de eerste vijf seizoenen, maar het niveau komt flink in de buurt.
Beste aflevering: The Late Philip J. Fry (aflevering 7) , waarin de Professor, Bender en Fry twee keer door het hele tijdsverloop van het universum reizen met een tijdmachine die alleen vooruit kan. Hilarisch, maar ook met de juiste dosis sentiment.

8. Justified (seizoen 1)
Vaak wordt het scherpe proza van misdaadauteur Elmore Leonard maar matig naar het scherm vertaald, maar dit is het voorbeeld van hoe het wél moet. Raylan Givens is een anachronistische sheriff die ervoor zorgt dat de ander eerst schiet, zodat hij hem kan neerschieten. Hij past verrassend genoeg in het moderne Kentucky als U.S. Marshall die onder andere op ‘crystal meth’ dealers jaagt, zijn jeugdvriend Boyd Crowder inbegrepen. Het zijn vooral de personages en de dialogen die dit een fijne serie maken, de zaken waarin Leonard ook altijd in uitblinkt in zijn boeken. Charmante antagonist Boyd, die gaat geloven in zijn eigen Christelijke bedrog, is een van mijn favoriete personages van het jaar. Het duurde een half seizoen voordat de serie echt zichzelf gevonden had, maar het tweede seizoen zal volgend jaar best eens een hogere notering op de lijst kunnen veroveren.
Beste aflevering: Pilot (aflevering 1)
Volgt nauwkeurig het korte verhaal “Fire in the Hole” van Elmore Leonard, met alleen een aanpassing aan het einde om er een serie van te kunnen maken. De exquise dialogen, situaties en karakterschetsen komen zo uit Leonards pen, en de acteurs in de hoofdrollen zijn goed gecast. Een perfect uur televisie. Lees overigens het boek Pronto voor Raylans tijd in Miami voorafgaande aan de serie.

7. Rubicon (seizoen 1)
De eerste serie van AMC op de lijst en ook de eerste die na één seizoen door tegenvallende kijkcijfers niet meer vernieuwd werd voor een tweede. Het lage tempo en de jaren ’70 thrillersfeer zal veel mensen hebben afgeschrikt. Erg jammer, want dit spionagedrama bood naast een spannend doch langzaam samenzweringsplot een fascinerende inkijk in het dagelijkse leven van data-analisten die bezwijken onder hun eigen honger naar patronen en de enorme druk die op hen staat – hun analyses gaan naar de regering of organisaties als de C.I.A., die over het leven beslissen van de mensen die de personages wekenlang bestudeerd hebben. Kale Ingram, de mysterieuze baas van de hoofdpersoon, die weer tussen hem en de baas van de organisatie staat, is ook een van mijn favoriete personages van 2010.
Beste aflevering: Wayward Sons (aflevering 12) Spoilers!
Naast die karakterstudie werd de samenzwering ook steeds intrigerender, ook door de manier waarop er met de genreclichés werd omgegaan, en in deze aflevering komt alles bij elkaar tot een enerverende climax. Nou ja, niet alles, maar wel het belangrijkste: een aanslag op de olievoorraden van Texas. Briljant is hoe we zowel een goed als slecht einde krijgen: de analisten slagen er eindelijk in alle informatie die ze het hele seizoen hebben geanalyseerd met elkaar te verbinden tot één logisch geheel, komen erachter wie de terrorist is en waar de aanslag gaat plaatsvinden. Dan zet iemand de televisie aan en blijken ze net te laat te zijn met hun oplossing om het instorten van de Amerikaanse economie te voorkomen.

6. Boardwalk Empire (seizoen 1)
Erwan schreef vorige week al een uitgebreid stuk over deze nieuwe serie van HBO, dat je hier kunt lezen, en schrijft er deze week mogelijk nog een stuk over, dus zal ik mijn commentaar beperken. Het is misschien wel de mooist gefilmde serie van 2010, en dat zegt tegenwoordig heel wat. De personages zijn goed uitgewerkt en vaak zeer intrigerend, de regelmatig terugkerende monologen zijn stuk voor stuk fantastisch, maar ik had na afloop wel een beetje het gevoel gekeken te hebben naar een lange proloog voor het echte werk. Dus kijk ik erg uit naar het tweede seizoen. Het eerste is overigens net op Nederland 3 begonnen. Mocht je de tweede aflevering gisteren gemist hebben, dan kun je die hier kijken voordat volgende week zondag aflevering 3 komt. In dat geval wil je nu ophouden met lezen.

Beste scènes: Spoilers!

Eind deze week volgt deel twee van dit artikel, met onder andere nog meer drugshandel, reclames en gemeenschap.