Giallo (2009)
Erwans enge Euro-horror episode 2

18 oktober 2010 · · Kritiek

In aanloop naar Halloween bespreek ik iedere week een of meerdere horrorfilms uit een Europees land. Deze week is Italië aan de beurt, een groot land als het om horror gaat met verschillende grote genremeesters zoals Mario Bava en Lucio Fulci. Ik richt me in dit artikel op de meest recente film van wellicht de grootste horror-regisseur van het land: Dario Argento. Het jammerlijke van Argento is echter dat hij al jaren geen echt goede film meer heeft gemaakt en Giallo weet daar helaas geen trendbreuk mee te veroorzaken. Dit artikel bevat noodzakelijke spoilers.

De filmtitel doet suggereren dat de oude meester van het subgenre hiermee zijn magnum opus meent te maken, of in ieder geval een les in hoe een goede giallo zou moeten zijn. Argento haalt echter een een truc met de kijker uit die zowel positief als negatief uit te leggen valt. Het positieve is het feit dat giallo, de naam die is gegeven aan Italiaanse mysterie-romans en films, in het Italiaans geel betekent. En die kleur speelt een centrale rol in Giallo. Argento heeft in het verleden – zeker tijdens zijn hoogtijdagen met titels als Suspiria, Inferno en Tenebrae – vaker en met subliem effect met kleur gespeeld en ook nu neemt een kleur een kernrol in. Dat dit erg matig wordt uitgewerkt is de negatieve kant van het verhaal, want Giallo is een zwakke film.

Het is ontzettend jammer dat Argento met dit op papier fascinerend ogend materiaal zo routineus en lui uit de hoek komt. Het tragische driehoeksverhaal rondom een zielige psychopatische seriemoordenaar, een politieman met een intens jeugdtrauma en een vrouw wiens geliefde zus is ontvoerd had zoveel dramatische effecten kunnen hebben en zoveel psychologische spanning kunnen opleveren dat het extra zuur is dat de makers met niets meer komen opdraven dan de zoveelste matige horrorfilm. In veel gialli wordt de identiteit van de moordenaar tot het eind geheim gehouden en vaak met een intrigerende twist aan de kijker bekend gemaakt en ook bij Giallo lijkt dit in eerste instantie het geval. Het is dan wat vreemd zodra ineens de moordenaar vol in beeld komt. Nou is het in dit geval geen grote ramp aangezien het gaat om een man met een fysieke afwijking die hem een gele huid geeft. Helaas wordt er vervolgens te weinig met dit aspect gedaan en in een vreemde twist rondom een mogelijke genezing krijgt de moordenaar zomaar een menselijke en emotionele kant, iets wat in een dergelijke film erg vervreemdend werkt.

De bovenstaande twist staat niet alleen. Meerdere malen ontbreekt het aan totale logica in de beslissingen die de personages nemen. De meest vreemde eend in de bijt is zonder meer de politieman, gespeeld door een uitermate ongeïnteresseerde Adrien Brody. Als kind heeft hij de moord op zijn moeder moeten aanschouwen waarna hij als puber de moordenaar bruut ombrengt. De plaatselijke politie-inspecteur aanschouwt dit gebeuren en in plaats van de jongen te arresteren, wat toch de normaalste zaak ter wereld zou moeten zijn, neemt hij de jongen in bescherming nadat deze zijn zegje heeft gedaan. In een rare loop van omstandigheden wordt de inmiddels volwassen man vervolgens een agent die als een soort Mulder uit ‘The X-Files’ in een kelder allerlei extreme moordzaken onderzoekt.

Zijn tragische verhaal krijgt met het einde van de film een morbide en wederom zwak uitgewerkt tintje zodra hij de moordenaar laat sterven en daarbij een mogelijke redding van de zus van de vrouwelijke protagonist laat schieten. Dat Brody ook de moordenaar speelt, als in een dubbelrol, is vreemd en ondanks dat het redelijk symbolisch wordt uitgelegd tegen het eind nog altijd een nutteloze keuze. Wat tenslotte volgt is een zeer onbevredigende anti-climax die door de montage helemaal om zeep wordt geholpen. De zus is in de auto van de moordenaar gestopt en in een parkeergarage achtergelaten. Als een parkeeragent langsloopt en zichtbaar het kreunen van de vrouw hoort – zelfs zijn zaklamp ergens op richt – krijgen we in het volgende shot een close up te zien van de kofferbak met daaronder een plas bloed. Wat volgt zijn de eindcredits. Is dit een extreme vorm van ambiguïteit of gewoon een zeer slecht uitgewerkt filmeinde? Ik neig sterk naar het laatste.

Ik moet na al deze kritiek een kleine kanttekening maken. In een interview heeft Argento verklaard dat hij boos was op de producenten die een ander eindproduct hebben uitgebracht dan de filmmaker zelf wou. Maar zelfs met dat aspect in het achterhoofd valt niet te ontkennen dat nergens in de film het meesterschap van Argento evident is. Geen prachtige lange tracking shots, geen overdadig kleurgebruik, geen ijzige spanning gekoppeld aan korte uitspattingen van bruut geweld en ook geen pompende soundtrack. Wel zijn er meerdere nare close ups van allerlei verminkingen waarbij zoals wel vaker bij Argento de vrouwen in kwestie het flink te verduren hebben, een punt dat de regelmatig sluimerende misogynie van Argento alleen maar verder aanwakkert. Daarnaast is het mede door de regisseur geschreven script over de gehele linie zo ontzettend zwak dat ook hier wel enige schuld ligt. En waarom moet nu ook Argento zich gaan inlaten met dat uitgeholde subgenre van torture porn met als triest dieptepunt een zeer onsmakelijke en dubieuze scène waarin de moordenaar zichzelf aftrekt op een foto van een van zijn verminkte slachtoffers? Het is jammer voor een groot regisseur als Dario Argento dat hij al jaren aan het verpieteren is met dergelijke matige tot slechte films. Beter had hij zo’n 10 jaar geleden moeten zijn opgehouden, want voor een nieuwe generatie filmkijkers doet dit de reputatie van de oude meester geen goed.

Met het volgende artikel zal ik Frankrijk onder handen nemem.


Onderwerpen:


4 Reacties

  1. Ricardo Berentsen

    Ik las gister toevallig dat Brody de producenten heeft aangeklaagd, omdat hij z’n loon nog niet heeft gekregen. Zijn contract geeft hem het recht de distributie te stoppen tot hij dat heeft gekregen, dus Giallo zou best eens uit de schappen kunnen verdwijnen.

  2. Erwan

    Grappig, dat wist ik niet. En dan heeft hij ook nog een dubbelrol! Maar goed, voor een dergelijke matige acteerprestatie behoor je eigenlijk geen cent te krijgen.

  3. Ricardo Berentsen

    Met een knoepert van een spoiler in de tagline: http://www.guardian.co.uk/film/2010/nov/24/adrien-brody-dario-argento-giallo?CMP=twt_fd

  4. Erwan

    “The ruling also states Brody was “suffering, and [would] continue to suffer, immediate and irreparable harm” unless the injunction was granted.”

    Hij heeft het ook zo zwaar als Hollywood-ster :-( Maar goed, nu ben je er tenminste zeker van dat iedereen in de VS de film gaat downloaden!


Reageer op dit artikel