Het zijn van een filmfestival programmeur lijkt me een enerzijds geweldige doch erg vermoeiende taak. Kirsten Ruber en Lisa ter Berg kregen als oprichters tijdens de aanloop naar de tweede editie van het Go Short Film Festival ruim 900 korte films opgestuurd. Deze enorme hoeveelheid moest gereduceerd worden tot slechts 300 titels, waarvan ik er slechts 7 zou gaan zien op een speciale persdag. Binnen de anderhalf uur durende screening kwam ik terecht in zeven totaal verschillende werelden waar veelal jonge filmmakers experimenteerden tot ze erbij neer vielen. Want dat is het mooie van de korte film: er is genoeg, bijna te veel, ruimte om te doen wat in langspelers niet zou kunnen werken. Bepaalde momenten kunnen worden uitvergroot tot een opzichzelfstaande film, waarbinnen dan weer gespeeld kan worden met de rekbaarheid van het medium. Vooral in deze tijd, waarin film toegankelijk is voor elke idioot met een telefoon, fotocamera of videocamera.

De vraag die dan meteen terugkeert is die van de kwaliteit tegenover kwantiteit. Is het bevorderlijk voor de filmwereld dat iedereen zich kan laten horen als hij dat zou willen? Zelfs filmmakers die boven het gemiddelde YouTube filmpje staat is bewust van zijn plaats waardoor af en toe nare pretenties ontstaan. Zo werd dat duidelijk in de allereerste film die werd vertoond. In vijf minuten wisselt regisseur Gÿorgi Kristóf drie keer van shot, terwijl een jonge vrouw van een kapotte auto door een landschap van wrakken loopt naar een schaftkeet waar ze haar baby verkoopt en uiteindelijk terug bij de auto het geld telt en beseft wat ze heeft gedaan. Alles wees erop dat Kristóf is geïnspireerd door de gebroeders Dardenne en met name hun L’Enfant, want Hranice was niets meer dan een vergroting van een bepaald moment uit die eerstgenoemde film. De ruimte die de regisseur dan kan benutten binnen zijn korte vertelling verpest hij met twee lelijke shot overgangen (waarvan de tweede totaal onlogisch leek) en het zijn van volledig inwisselbaar. Had het meer impact gehad als de film in kleur was geschoten? Had het meer impact gehad als de film zich afspeelde in een korenveld? Had het meer impact gehad als de vrouw aan het einde gewoon vrolijk naar huis ging, terwijl uit een moreel standpunt totaal onmogelijk lijkt te zijn? Ik denk dat als ik deze vragen bij de regisseur zou neerleggen dat hij zich dan geen houding zou weten te geven. Het kan allemaal en misschien heeft het meer impact.

Anderzijds was daar het hilarische Logorama, eentje die in een rap tempo over het internet paradeert sinds de Oscar nominatie voor beste korte animatiefilm zijn bekend gemaakt. De wereld van Logorama is volledig opgebouwd uit, je raad het al, logo’s. Michelin-mannetjes zijn politieagenten, de Pringles kop is een viezerik en Ronald McDonald heeft veel weg van Heath Ledger’s The Joker. Het Franse H5 animatieteam laat zich volledig gaan in het verwijzen naar en lachen om grote merken, terwijl je als publiek bij probeert te houden wat er aan je voorbij trekt. Er is zo ongelofelijk veel te zien binnen 16 minuten dat een herkijk haast een vereiste lijkt te zijn. Het moment waarop de wereld van Logorama lijkt te vergaan doordat plots de grond begint te scheuren en uit die scheuren heel kort het Xbox logo is op te maken was een van die vele momenten waarop ik een lach niet meer kon onderdrukken. Er zit dan natuurlijk nog een laag achter die de Westerse massaconsumptie bekritiseerd, maar dat interesseert op dat moment weinig.

Het opvallende is dan meteen de diversiteit van het programma. Een moment na de aftiteling van Logorama belandde ik een absurde live-action komedie uit Zweden, waarna ik plotseling weer probeerde te begrijpen wat het gedoe rond het neerhalen van de vlaggen op de Pakistaanse en Indiase grens precies betekende. Het C’est Gratuit Pour Les Filles is op haar beurt een ingekorte langspeelfilm, dat qua stijl veel weg had van de gebroeders Dardenne, en een vrij modern onderwerp behandelt. Volledig uit de hand geschoten zien we twee jonge meisjes die naar een feestje gaan waar een van de twee een jongen oraal bevredigd. Stiekem wordt er een filmpje van gemaakt en op internet geplaatst, waarna het meisje in kwestie door de grond zakt en met haar probleem probeert te kampen. Hoewel ik her en der wat morele problemen had met de oplossing bleek het een sterke kortfilm die goed laat zien wat ons zoal bezighoudt.

Diversiteit is wederom het sleutelwoord, zeker omdat het festival naast recente fictie, documentaire en animatie films ook nog thema programma’s heeft staan. Een aanrader dit jaar is zeker de loep op het science fiction genre, waarbij wordt afgewisseld tussen recente experimenten uit binnen- en buitenland en klassiekers als George Lucas’ Electronic Labyrinth EB THX 1138 en Chris Marker’s briljante La Jetée. Verder wordt aanstormend talent Simon Ellis in het zonnetje gezet, waarvan ik slechts het vindingrijke Telling Lies heb gezien, en wordt er aandacht besteed aan de opkomende voetbalkoorts van het WK.

Betreurend ervoer ik het feit dat ik slechts een fractie van elk programmaonderdeel voor de kiezen kreeg. Als aspirant filmmaker en mijn overtuigende geloof in de kracht van de korte film als broedplaats voor het almachtige experiment kan ik niets anders dan jaloers zijn op de mensen die in de buurt van Nijmegen wonen. Hoe graag ik films als Please Say Something of La Jetée op het grote doek zou willen ervaren. Of misschien Menno Otten tegen het lijf lopen om zijn hemd van het lijf te vragen over In Een Vergeten Moment. Het andere voordeel van zo’n festival is dat er een bepaald publiek op af komt, veelal zelf filmmaker, maar ook de doorgewinterde filmliefhebber die eens wat anders wil zien. Want daar is dit festival, denk ik, vooral voor: het ontmoeten van nieuwe gezichten, al is het via het witte doek, terwijl je opnieuw leert kijken naar concepten en beelden waar je nog nooit eerder mee te maken had gehad. Lang leve de viering van de kortfilm!

Het Go Short International Short Film Festival vindt plaats tussen 17 en 21 maart 2010 in het Lux in Nijmegen. Kaarten zijn via de website te reserveren.