IFFR 2010 dag 2
De puurste filmervaring sinds een jaar en grootmeesters aan het werk

30 januari 2010 · · IFFR 2010

Sinds mijn vorige stuk heb ik al heel wat films gezien, die stuk voor stuk bevielen. Films van grote namen als Coppola, Herzog en Joon-ho Bong, maar de meest indrukwekkende titel van het festival tot nu toe is Valhalla Rising , een vikingfilm van Nicolas Winding Refn. Een naam die mij nog niet heel veel zegt, maar daar ga ik na het zien van dit huzarenstukje wel verandering in brengen. Niet sinds ik vorig jaar op het festival The Chaser zag heb ik zo’n pure filmervaring gehad, hoewel het een film van een hele andere orde is.

In Valhalla Rising speelt Mads Mikkelsen een stille, dodelijke Viking die in de Schotse Hooglanden als een soort gladiator wordt gebruikt totdat hij ontsnapt en zijn eigenaren het scherpe eind van zijn bijl laat proeven. De realistische manier waarmee dit ultra harde geweld in beeld is gebracht, is niet aan iedereen besteed. Vervolgens sluit hij zich samen met het jochie dat hem achtervolgt aan bij een stel kruisvaarders die naar het beloofde land willen varen. Vanaf dat krijgt de film tijdens een lange boottocht in de mist een esoterischer karakter, en wordt het steeds meer een helse trip die doet denken aan Herzogs Aguirre. De laatste aktes vallen op allerlei manieren te interpreteren, niet in de laatste plaats op een bijbelse – ondanks dat regisseur Refn na afloop aangeeft het boek nog nooit gelezen te hebben. Maar los van alle connotaties en interpretaties is Valhalla Rising bovenal een superbe ervaring, dankzij de geweldige (en gewelddadige) sfeer, de mooie beelden en de hypnotiserende muziek.

Tetro is ook heel mooi gefilmd, maar heel anders. De zwart-wit beelden in Francis Ford Coppola doen denken aan zijn eigen Rumble Fish, ook al een verhaal over broers. Ondanks dat de film te lang duurt en de flashbacks naar het einde toe steeds overbodiger worden, is de maestro eindelijk weer in vorm. We hebben het (nog?) niet over zijn legendarische niveau van de jaren ’70, maar dichter bij is Coppola sinds de jaren ’80 niet meer geweest. Dat hij dan tegen het eind ontspoort deert eigenlijk niet eens zoveel, na de weelderige plaatjes, het boeiende verhaal en het sterke acteren. Vooral nieuwkomer Alden Ehrenreich (die qua lichaamstaal doet denken aan een jonge Philip Seymour Hoffman) en Vincent Gallo zijn erg sterk.

Zowel Koreeda’s nieuwste, Air Doll, als de Koreaanse politiekomedie Running Turtle stellen in vergelijking met de films hierboven en onder niet zoveel voor, en zijn daarom juist fijne afwisselingen die een druk programma te verteren maken. Van Koreeda is het echter ietwat teleurstellend dat zijn film niet meer om het lijf heeft. De politie van Zuid-Korea wordt ondertussen weer eens neergezet als een stel incompetente idioten. Lachen dus.

Herzog heeft met My Son, My Son, What Have Ye Done weer eens een maffe film gemaakt. Net als in Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans is er een hoofdrol voor Amerikaanse politiemannen weggelegd. Willem Dafoe neemt deze keer de honneurs waar. David Lynch produceerde, wat de soms toch wat Lynchiaanse sfeer kan verklaren. Verder is het allemaal puur Herzog, van de waanzin in moordenaar Michael Shannons ogen (vooral in een scène waarin hij op het toneel ruziet met een regisseur – het zijn bijna Kinski en Herzog op de set van een van hun samenwerkingsprojecten) tot de vrij willekeurige shots van o.a. rennende struisvogels.

Joon-ho Bong stelde ook niet teleur. Na Memories of Murder en The Host komt hij nu met het tragikomische Mother, waarin een moeder haar van moord beschuldigde ietwat achterlijke zoon uit de gevangenis probeert te krijgen door de moord zelf op te lossen. Stilistisch van eenzelfde hoog niveau als Bongs eerdere films, en inhoudelijk even intrigerend. Geen Kang-ho Song deze keer, maar Kim Hye-ja is fantastisch in de titelrol. Op meerdere manieren de opvolger van Memories of Murder, en eigenlijk gewoon even goed. Met een paar slimme, originele verrassingen die het einde een bijzonder elan geven. Een ijzersterke film over geheugen, moederliefde en de gevolgen van opvoeding in de oversekste moderne maatschappij.



3 Reacties

  1. Kyrill

    Was een erg interessante dag zo te horen Kaj =) Denk eigenlijk nog wel beter dan je eerste dag? Valhalla Rising heb ik ook gezien gister en was er ook erg van onder de indruk. Vooral die scenes waarbij je geen geluid hebt en je 2 van hen met elkaar in de modder ziet vechten. Erg mooie film. Vanmiddag naar Kamui :D

  2. Verhoeven

    Grappig om te zien dat je de vergelijking naar Herzogs Aguirre niet meteen zag.

  3. Kaj van Zoelen

    Dat deed ik tijdens de film al, dus ik volg je niet helemaal. Of bedoel je dat moment net na de film, dat jij de titel noemde en ik je niet goed verstond? :)


Reageer op dit artikel