IFFR 2010 dag 4
Dial M for Murder in 3D, Dogtooth & Lebanon

1 februari 2010 · · Filmfestival + IFFR 2010

Let the good times roll! Na de uitstekende zaterdag bleef de kwaliteit van de films ook op zondag hoog. Geen verrassing bij de eerste film van de dag, want Dial M For Murder (3D) was gegarandeerd plezier. Het Griekse Dogtooth verraste wel, en verwarde me in eerste instantie nogal. Tenslotte was daar Lebanon, dat zich makkelijk laat omschrijven als “Das Boot in een tank”. Overweldigend.

Dial M For Murder is niet een van Hitchcocks meesterwerken, en de 3D-versie die nu op het festival te zien is werd hem destijds opgelegd door de studio. Als protest is zijn gebruikelijke cameo op een foto, in 2D. Desondanks is Dial M For Murder een erg vermakelijke, spannende film. Laat het maar aan Hitchcock over om een serie gesprekken die bijna allemaal in één ruimte plaatsvinden (het was oorspronkelijk een toneelstuk) levendig en interessant te filmen. Natuurlijk heeft hij uitstekende dialogen en acteurs om mee te werken, die heerlijk Brits zijn (Ray Milland als de man maar vooral John Williams als de inspecteur), maar het is Hitch die van de diverse elementen zo’n genietbare film maakt. Ondanks dat de kleuren van deze 3D-print nogal door elkaar zijn gaan lopen waardoor alles een beetje paars lijkt en het 3D effect op zijn hoogst een geinige gimmick is. Die toch niet zoveel verschilt van de techniek van Avatar, wat nu de hype toch wat is gaan liggen veelzeggend is over hoe revolutionair en industrieveranderend de nieuwe techniek zou moeten zijn…

Dogtooth is een hele interessante, originele film waar ik desondanks met een nogal dubbel gevoel uit de zaal liep. Omdat uit te leggen moet ik de film in zijn geheel bespreken, dus als je al kaartjes hebt voor later deze week wil je misschien deze alinea overslaan. Ik miste namelijk iets aan het eind van deze Griekse film – de motivatie van de ouders om zo’n bizarre wereld voor hun kinderen te creëren waarmee die onder de duim gehouden worden en nooit zullen kunnen functioneren in de buitenwereld, als ze die ooit zouden willen betreden. Maar na er nog eens over na te denken ben ik tot de conclusie gekomen dat Dogtooth simpelweg niet over die motivatie gaat, maar over de gevolgen van opvoeding. Hoe je ook probeert om te voorkomen dat je kinderen opgroeien, het lukt toch niet. En die gegevens werkt Giorgos Lanthimos op zeer intrigerende, verrassende wijze uit.

Lebanon is volledig vanuit een tank gefilmd. In deze tank zitten ten tijde van de invasie van Libanon in 1982 vier Israëlische soldaten: één chauffeur, een schutter, een ammunitieaanvoerder en een officier. Via het vizier van de schutter krijgen we regelmatig beelden van buiten te zien, maar dit zorgt er vooral voor dat we ons met zijn perspectief vereenzelvigen. Vooral omdat hij het meeste moeite heeft met wat er om hen heen gebeurd en wat ze moeten doen. Dankzij zijn zeer menselijke fouten stijgt de spanning al snel in de claustrofobische cabine waarin de vier jongemannen op elkaars huid zitten. Al snel wordt een vergelijking met Das Boot getrokken, ook een film waarin de soldaten van een agressor in een kleine ruimte doodsangsten uitstaan, veel schreeuwen en nog meer zweten. Maar Lebanon is een directere film, die je niet alleen de ervaring van ‘de jongens’ laat voelen maar ondertussen via het vizier ook de mensonterende omstandigheden van deze specifieke oorlog laat zien. Een enerverende ervaring die ook nog eens iets nieuws toevoegt aan het oorlogsgenre.



4 Reacties

  1. theodoor

    Geweldig hoe in het Dial-M-for-Murder-plaatje de tijger op haar hand balanceert.

  2. Christiaan Boesenach

    Die scene is de enige waar het 3D daadwerkelijk wat toevoegt, briljant. En, vooral in het begin van de film, zitten zoveel voorbijrijdende koffers en meubelstukken om het 3D effect duidelijk te maken, dat het hilarisch wordt.

  3. Kaj van Zoelen

    En op dat moment zat ik dan weer zo in de film dat het me niet eens opviel…

  4. Sandro

    Na een tijdje lette ik inderdaad ook niet meer op het 3D. Het was gelukkig niet zo ‘in your face’, op één moment na als een object in een hand naar het publiek vooruitgestoken wordt.


Reageer op dit artikel