IFFR 2010 dag 7
Ordinary People, Red White & Blue, Nymph, Symbol & Skeletons

4 februari 2010 · · Filmfestival + IFFR 2010

Woensdagochtend vreesde ik even dat het flink mis zou gaan. Na drie matige tot slechte films op een rij was ik bang voor een losing streak, maar de eerste film daarna, Symbol was gelijk de grappigste van het festival. Alle zorgen voor niets dus. En in de avond kreeg die nog een prima vervolg in de vorm van het Britse debuut Skeletons.

De reeks tegenvallers begon met Ordinary People, een Servische film over een stel soldaten die een groep mensen executeren. De filmmaker toont dit, maar heeft er schijnbaar weinig over te zeggen. Of misschien was het allemaal te impliciet voor mij om met mijn vermoeide hoofd te vatten. Ik kon er in ieder geval weinig mee, en had het gevoel dat de filmmaker niets te zeggen had over de soldaten, hun motivaties of überhaupt het hele voorval. In Red White & Blue zijn de motivaties van alle personages wel erg duidelijk, maar dat maakte het juist zo’n nare ervaring voor mij. In het eerste uur worden er allerlei sympathieke personages met uiteindelijk charmante verhaallijnen geïntroduceerd, en daarna doen ze allemaal heel erg gewelddadige dingen of zijn daar het slachtoffer van. En dat vond ik eigenlijk nogal vervelend.

Dat het een goed gemaakte film is ontken ik niet, en het script zit zeer degelijk in elkaar. Op de bizar amateuristische soundtrack na zit deze behoorlijk low budget film technisch prima in elkaar, maar inhoudelijk vond ik de laatste, bloederige akte erg moeilijk te slikken (maar niet om te begrijpen). Wat de maker hiermee verder over de VS (gezien de titel) wil zeggen is me niet duidelijk. Daarnaast vraag ik me af waarom niemand in deze in Texas gesitueerde film klinkt alsof hij of zij uit Texas komt? Qua techniek zit het Thaise Nymph ook prima in elkaar, en het dromerige sfeertje dat de film in het begin schept is veelbelovend. Het maakt echter plaats voor een uiteindelijk niet enorm boeiend verhaal over een vrouw en haar man die door een bosgeest wordt opgeëist. Niet echt slecht, maar ook niet heel interessant.

Maar toen brak de zon door. Vorig jaar heb ik op het IFFR erg genoten van Hitoshi Matsumoto’s eersteling, het maffe Big Man Japan, en dit jaar keerde hij naar het festival terug met het nog betere, nog surrealistischere Symbol. Hijzelf speelt een man die wakker wordt in een geheel witte ruimte. Dan verschijnen er piemeltjes van engeltjes in de muur en door erop te drukken komt er van alles de kamer in vallen of gebeuren er nog vreemdere dingen. Terwijl de man uit de kamer probeert te komen zien we ook het verhaal van een oudere Mexicaanse worstelaar die zich voorbereid op een belangrijk gevecht. Zijn dochter is een rokende, roekeloos rijdende non. Leuk, maar toch is het Japanse gedeelte interessanter en grappiger en origineler. Absurdistische humor op zijn fijnst in een filmversie van die websites waarin je uit een kamer moet komen door overal op te klikken en combinaties moet vinden. Moge Matsumoto elk jaar met zo’n bizarre, hilarische film komen!

Skeletons is lang niet zo absurd of grappig, doch ook best vermakelijk. Het debuut van Engelsman Nick Whitfield begint in ieder geval met een discussie van de twee hoofdpersonen over of Rasputin wel of niet een beter persoon was dan JFK, Martin Luther King of John Lennon omdat hij eerlijker was. Deze twee mannen hebben nogal een apart beroep: ze verwijderen figuurlijke ‘lijken’ uit de kast bij mensen door m.b.v. occulte processen letterlijk in hun herinneringen te duiken. Een zwarte komedie met subtiele humor die wel iets meer aanwezig had mogen zijn. Het dramatische gedeelte van de film heeft echter ook zijn charme en het is aangenaam vertoeven in de wereld die Whitfield heeft gecreëerd.



1 Reactie

  1. Verhoeven

    Ordinary People is zo’n film waar veel mensen bij weglopen (of klagen, zuchten, geeuwen etc.) en aan de andere kant zijn er liefhebbers. Ik had een ticket maar heb het expres niet gebruikt. Ik was namelijk te vermoed voor een nihilistische film. Hij is gelukkig aangekocht dus ik zie hem t.z.t. wel.

    Bij Nymph ”Niet echt slecht, maar ook niet heel interessant.”

    Maar toch een diepe onvoldoende, Kaj?


Reageer op dit artikel