Kathryn Bigelow en haar beeldjes.

En dat waren ze dan alweer. Na weken van speculatie rondom zowel de aangekondigde nominaties als het nieuws omtrent de show werden afgelopen nacht (voor ons Nederlanders) de felbegeerde gouden mannetjes weggegeven. Er was weinig verassing in de acteercategorieën toen uiteindelijk Christoph Waltz, Mo’nique, Jeff Bridges en Sandra Bullock werden gehuldigd als de besten van het afgelopen jaar. Bridges nam in principe een Lifetime Achievement Award in ontvangst, net zoals Martin Scorsese dat twee jaar eerder had ervaren bij het winnen voor zijn regieklus aan The Departed. Bridges had naar mijn mening dan ook de mooiste reactie, of zoals The Guardian het op Twitter omschreef: “So the Dude was truer to life than I previously imagined.” Het hoogtepunt voor mij was de wegkwijnende James Cameron die met zijn overtrokken Avatar niet de beloftes waar maakte en hij bijna alle beeldjes aan zijn neus voorbij zag gaan richting ‘the little film that could’. Daarbij werd het prompt daarop internationale vrouwendag, gezien Kathryn Bigelow de eerste vrouwelijke regisseur was die het beeldje voor een regieklus in handen mocht nemen. Vreemder vond ik echter dat 81 jaar lang de Academy Awards bleek gedomineerd te zijn door de grote blanke man.

Tot zover het onderdeel dat over heel internet struint. De winnaars zijn bekend, de stress rondom de voorspellingen en of we daarmee iets zullen winnen is afgenomen. De ongeïnteresseerde mens zit ongestoord op zijn werk, terwijl wij als cinefielen volledig verslagen door het slaaptekort probeer wijs te worden uit onze eigen kritieken op de uitkomsten en de show. En dat laatste wil ik vooral even beetpakken. De Oscar is naast de grootste prijs die een filmmaker zich maar kan toe-eigenen ook vooral een enorme show vol bekende gezichten. Het zien van de vaak twee uur uitlopende ceremonie is te omschrijven als een kijkje in de wereld van de glitter en glamour, terwijl de makers en spelers in de zaal een beetje lopen te wise-cracken over hun carrière. Vooral mijn eerste Oscarnight ervoer ik als een bijzonder kijkdoosje, waar Ellen Degeneres (destijds de host) zo maar bij Steven Spielberg op schoot kroop om gefotografeerd te worden door George Lucas. Plotseling zijn al die onbereikbare mensen heel dichtbij en tegelijkertijd ook weer zo ver weg. De derde keer werkte mijn TVU Player niet meer en moest ik de volgende ochtend via een TVrip zien hoe de gebroeders Coen met wat droge woorden de awards in ontvangst namen en Hugh Jackman briljante inspeelde op de crisis met zijn bordkartonnen openingsnummer en flauwe montage stukjes. Het was een show, eentje die zichzelf niet zo serieus nam en juist daardoor een frisse adem blies. Dit jaar was het vooral veel van hetzelfde en tegelijkertijd geen van het beide.

Zoals gezegd gingen er speculaties in de rondte over de show zelf. Als eerste waren daar de producenten: Adam Shankman is een man van de familiefilms, die met zijn Hairspray remake heeft laten zien ook een eigen visie te hebben; Bill Mechanic is een producent van onder andere The New World en Coraline, twee eigenzinnige films die het vak zien als een kunst. Het zijn twee veelbelovende namen met een eigen visie, iets dat de Oscars ten goede zou komen. Zeker toen er werd aangekondigd de ceremonie wat te willen verjongen. Goede geluiden die ten onder gingen bij de aankondiging dat Steve Martin en Alec Baldwin zouden gaan hosten. Het probleem leek echter niet zozeer niet liggen bij de hosts. Martin en Baldwin sloegen een paar planken mis, maar krijgen krediet voor hun nonchalante opsommen van grapjes. Het was alsof ze er helemaal geen zin in hadden. Dat kan averechts werken, maar ik genoot van hun menselijke onkunde echt te overtuigen en de mate waarop ze daarvan gebruik maakten.

Nee, het bleek vooral het vreselijk rommelige programma dat voor mij de hele show verpestte. Het was oubollig en stijf en vooral heel erg pijnlijk. Zo viel een schermpje uit op een cruciaal moment, voegde de horror-montage eigenlijk helemaal niet echt iets toe, waren de breakdancers niet om aan te zien en deed geen enkele op het podium staande figuur mijn hartje sneller kloppen. Alleen het eerbetoon aan John Hughes kwam goed tot zijn recht door een respectvolle choreografie van de acteurs en actrices afgewisseld met een prachtige montage van zijn levenswerk.

Ben Stiller als Na’vi

Maar om niet te blijven hangen in kritiek probeer ik mijn punten over te brengen door middel van enkele ideeën die de Oscars 2011 dragelijk zouden kunnen maken:

Geen Hosts
Ondanks dat ik dus geen haat koesterde tegenover Baldwin en Martijn ontging mij een beetje het concept van de host. Na vier keer zie ik een terugkomend irritatiepunt dat de host eigenlijk te weinig in beeld is en eigenlijk nauwelijks een toevoeging heeft. Alleen de opening heeft nog echt een functie, maar snel daarna worden ze ondergedompeld in een bad van hoofden die ook best goede grappen kunnen maken. Mijn idee zou dan zijn: kies iemand voor de opening om een paar rake klappen te geven aan het publiek en laat de personen die de awards komen uitreiken gewoon lekker hun ding doen. Op die manier ontstaat er meer rust en kunnen daadwerkelijk interessante dingen worden tentoongesteld. Zoals:

Meer visuele pret
Ondanks de wat misplaatst aanvoelende Horror-montage van dit jaar, kon ik zeker wel genieten van zijn insteek. Het is goed om bepaalde genres/mensen/vakken beter in beeld te brengen. Zo werd de uitreiking van de korte film voorafgegaan door een inspirerend filmpje waarin die korte film Oscarwinnaars vertelden dat de korte film een heel erg belangrijk onderdeel is. Hetzelfde gold voor de uitleg van Morgan Freeman bij Sound Mixing en Sound Editing. Het is prettig om naar te kijken en werkte perfect.

Besteed meer aandacht aan de awards
Waarom werden Roger Corman, Lauren Bacall en dergelijken in een klein hoekje gedrukt? Interesseert niemand zich meer in het ontstaan van de film? Vind niemand het meer boeiend om te kijken naar de mentors van onze huidige regisseurs en acteurs? Dit kan prima opgerekt worden, zeker omdat het zorgt voor over emotionele bejaarden die eindelijk hun welverdiende prijs in ontvangst mogen nemen, iets waar de Academy van houdt. Het maakt goede televisie, dus waarom niet? Daarbij had een compilatieclipje van Corman films prima tot zijn recht gestaan en zou de horror-montage ook logischer overkomen.
Daarbij vloog Best Picture voorbij, alsof men erop uit was een anticlimax te maken. Waarom moesten per se al die films door de hele show worden opgesomd? Het was mooier geweest als men hetzelfde had gedaan als bij de Best Actor en Best Actress awards: een persoonlijk eerbetoon per film vlak voor de uitreiking ervan.

Doe iets gewaagds!
Producenten Shankman en Mechanic wouden de boel verjongen, in de hoop dat er dit jaar meer mensen kijken dan vorig jaar. Prima, maar daar ligt denk ik niet zozeer het probleem. Goede televisie is niet meteen jonge televisie. Goede televisie is wanneer er iets gebeurt waar daadwerkelijk over gepraat kan worden. Doe iets vreemds, iets ongepast, choqueer! Kondig enkele dagen van te voren aan dat James Cameron een Award uitreikt terwijl hij in de fik staat, waarna hij net op tijd wordt uitgeblust door Steven Spielberg. Het riekt misschien naar effectenbejag, maar het levert wel kijkcijfers op. Dus zorg ervoor dat Jason Reitman bezopen zijn award in ontvangst neemt, laat Danny Boyle de microfoon swaffelen en laat Johnny Depp eerst het beeldje onderkotsen alvorens hem aan Terry Gilliam te geven. Je snapt inmiddels wel wat ik bedoel.

Het is natuurlijk geen MTV Awards, maar het is niet erg voor de Academy om zijn broekriem wat losser om zijn buik te laten hangen. Het zien van breakdances die op de genomineerde scores wat truukjes doen voelde hetzelfde als die te oude oom die dan dronken besluit te gaan rappen. Het is niet zo makkelijk dat je de sterren van Twilight, Zack Efron en Miley Cyrus uitnodigt om meteen een nieuw publiek te bereiken. Nee, die veertien jarige meisjes krijgen hun portie fandom wel via YouTube. Het moet goed in elkaar zitten en overtuigend grappig zijn. Dat is moeilijk, maar doe er dan maar wat meer moeite voor, want wat jullie dit jaar hebben vertoond was haast te pijnlijk om uit te zitten.