Komende donderdag komt Predators uit, een langverwacht vervolg op Predator. Ter ere van die gelegenheid blik ik terug op het tot nu toe enige interessante vervolg op Predator: Predator 2. Let wel: met interessant bedoel ik geenzins dat Predator 2 een goede film is. Zeker niet in vergelijking met Predator, een vergelijking die niet te vermijden valt en die ik in aankomend artikel er daarom toch regelmatig even bijsleep.

Predator 2 zelf probeert zich namelijk tegelijkertijd van Predator te distantiëren en mee te liften op het succes van de voorganger. De film verwijst al naar de voorganger in het openingsshot, waarbij we een helicoptershot van de jungle zien die al snel plaats maakt voor de stadsjungle van Los Angeles. Alsof de filmmakers willen zeggen: dat was Predator, dit is deel 2. In hun poging de verschillen te benadrukken leggen de makers helaas ook de nadruk op de negatieve verschillen en de matige keuze’s die gemaakt worden ten opzichte van deel 1.

Zo wordt er gekozen om de Predator te laten praten in korte oneliners, wat er voor zorgt dat de Predator zijn iconische status verliest. In Predator een kreeg het monster juist zijn iconische status vanwege zijn ongrijpbaarheid, heck, het monster is zelfs grotendeels onzichtbaar. In deel 2 proberen ze hem een individuele persoonlijkheid en dialoog, wat hem een stuk minder dreigend maakt.

De grootste verandering ten opzichte van deel 1 zorgt echter voor zowel positieve als negatieve dingen. Waar in Predator 1 de horrorscifi gemixt werd met militaire actiefilm, wordt in Predator 2 de horrorscifi gemixt met de politiethriller. Dat levert een verfrissing op in de rolbezetting; waar er in film 1 weinig twijfel was over de veerkracht en sterkte van de militairen, is hier de strijd die diender Mike Harrigan (Danny Glover) veel spannender omdat hij eigenlijk niet opgewassen is tegen de Predator. In plaats van spierkracht ligt de focus dus op slimheid. Ook doordat de film zich grotendeels focust op 1 personage heeft Predator 2 minder last van het aftel-effect: hier niet ellenlang wachten tot er weer een spierbundel glorieloos ten onder gaat, terwijl we allang weten welke spierbundel het het langste overleeft. Helaas wordt dit slasherstramien vervangen voor een andere vertijlstijl, die in dit geval minder werkt.

Predator 2 maakt namelijk gebruik van een who-dunnit stramien, wat meteen het hele effect van een sequel ondermijnt. Bij een sequel gaat het om de voorkennis van het publiek. Je steekt in waar het verhaal de laatste keer ophield, zonder dat de ideeën en concepten nog geintroduceerd hoeven te worden. Een who-dunnit draait juist om het gebrek aan voorkennis. Dat politie-agent Mike opzoek is naar de verantwoordelijke voor moorden in het drugscircuit wordt teniet gedaan doordat wij allang weten dat de verantwoordelijke een Predator is. De ellenlange zoektocht werkt dus overbodig en voelt als vulsel voor een toch al volle film. Dat de film wel bedoeld is als sequel blijkt (afgezien van de titel) uit de laatste scène waarin voort wordt geborduurd op ideeën uit deel 1. Jammer dat dat de rest van de film er uit doet zien als een waanzinnige narratieve keuze.

Los bekeken van Predator zijn er genoeg kwaliteiten te bekennen, de actie is goed geschoten, de cast aangenaam. Ook de stilistische keuze’s waarbij de stad afwisselend gepresenteerd wordt door locatieshots en studiosets werkt in het voordeel. Oké, de sets zijn cheesy en gedateerd en mixen niet altijd even lekker met de reële locaties, maar het geeft de film wel een geheel unieke look. Problematischer is het onverhuld racisme in de tentoonstelling van de Jamaicaanse drugsdealers, die filmisch worden vergeleken met de Predators doormiddel van hun dreadlocks. Gelukkig geeft de rol van Danny Glover wat tegenwicht, want stel je toch eens voor dat Hollywood beticht zou worden van racisme.

Al met al is Predator 2 een interessante mislukking, die voor elke slechte keuze een sfeervolle scène plaats, en voor elk irritant element een werkelijk gewaagde keuze. Het toont dat risico’s nemen binnen vervolgen zowel loont als straft. In ieder geval kan niet gezegd worden dat Predator 2 een simpele herhalingsoefening is, iets waar ik bij Predators wel huiverig voor ben.