Robert Rodriquez heeft enigszins een obsessie met het herleven van de jaren tachtig filmbelevenis. Een aantal jaren terug is hij druk bezig geweest met een heel redelijk ontvangen ode aan de Grindhouse, die dezelfde naam draagt als het fenomeen. Heden ten dage is hij de drijvende kracht achter de ‘reboot’ van het jaren tachtig Ahnold-vehikel Predator, hoewel, en laten we daar heel duidelijk in zijn, Predators niet door hem, maar door Hongaars talent Nimrod Antal is geregisseerd.

Om dat nostalgische gevoel naar voren te laten komen, is er goed gekeken naar het origineel. Sterker nog, er zijn hier en daar wat verbeteringen in aangebracht. Zo is er in plaats van een korte inleiding, gewoonweg geen inleiding meer tot de predators en de jungle. Alle personages komen letterlijk uit de lucht vallen, geen enkel idee hebbende waar men is, waarom hier en vooral hoe uit deze nachtmerrie te ontsnappen. Een goede keuze, aangezien er weinig franchises zijn die meer bekendheid genieten dan die van deze buitenaardse jagers, waardoor toelichting als onnodige vulling zou aanvoelen. Bovendien valt er een leuke knipoog te ontdekken naar een scene uit de originele Predator, waarin Mac het halve regenwoud neermaait met zijn minigun.

Afijn, met de hoeveelheid actie zit het snor. Antal zorgt middels een sterke opbouw tot een ultieme climax waar alle sluizen open worden gezet. Daarnaast zijn een aantal verrassend leuke bijrollen gevuld door iconische acteurs als Danny Trejo en Lawrence Fishburne en wordt niet de fout gemaakt castleden uit vorige films te hercasten. Als naar de hoofdpersonen wordt gekeken, valt vooral Adrien Brody uit de toon. Brody is iemand die over het algemeen niet wordt gecast als ‘tough guy’ en hoewel hij klaarblijkelijk veel in de sportschool heeft gezeten, blijft het een rare gewaarwording hem eendimensionale one-liners te horen spuien, als je hem eerder als, bijvoorbeeld, Joodse Pool in WOII hebt gezien.

Onder andere door deze miscast, maar vooral door de gelikte regie van Antal, blijft vooral het gevoel hangen dat we naar een reboot aan het kijken zijn. Het idee van de eerste film komt nooit helemaal terug, wat ten eerste komt door een gebrek aan iconische actiehelden. Geen Weathers, geen Duke, maar vooral, geen ‘Ahnold’. Daarbij maakt Antal’s regie het geheel allemaal wat te schoon, verre van grauw. Het oerwoud lijkt verrassend bewoonbaar en weinig claustrofobisch. De enige echte dreiging komt van de Predators; van een spanningsopbouw is dan ook nauwelijks sprake.

Wat wel aanwezig is, zorgt voor een fijn avondje gedachteloos knallen voor mensen die de Predator serie een warm hart toedragen. Dit deel weet zich, kwalitatief gezien, gemakkelijk boven de Alien vs. Predator delen te positioneren. Meer dan dat is ook niet nodig, waarmee Rodriguez opnieuw bewijst prima uit de voeten te kunnen met oud materiaal.