En heel eventjes stond het internet wederom op zijn kop: Uwe Boll scheen een goede film te hebben gemaakt. Enkele critici leken hun recensies een positieve draai te geven uit onmacht, want volgens hen was Rampage echt die 7 onderaan het artikel waard. Het is dan ook niet heel vreemd dat bij uitstek deze film de eerste Uwe Boll is die op het 26ste Imagine Filmfestival werd vertoond. Ook niet heel gek was dat, tijdens de tweede screening (degene die ik bezocht), de zaal redelijk vol zat. Blijkbaar was iedereen uit nieuwsgierigheid en verontwaardiging zijn kaartje gaan kopen. Een goede film van Uwe Boll? Dat kan toch niet? Nou, deels.

Rampage heeft niet veel om het lijf op het gebied van verhaal. Protagonist Bill (gespeeld door Brendan Fletcher) is boos op de wereld. Zijn ouders zijn gemeen want ze willen dat hij wil studeren zonder het te willen betalen, hij krijgt niet zijn Cappuccino met extra schuim en ook niet zijn geld terug en bij een fastfood keten gooit het meisje dat hen bedient zomaar zijn Sprite over zijn broek zonder daarna haar excuses aan te bieden. Het zijn de druppels die de emmer van Bill laten overlopen. Al lange tijd bereid hij de dag erna voor, de dag waarop hij wraak zal nemen door zich te hullen in een ondoordringbaar pantser en willekeurige mensen op straat zal neerschieten. En dat gebeurt dan ook.

Vanaf het moment waar Bill op spectaculaire wijze het plaatselijke politiebureau opblaast tot aan het einde van zijn ‘killing spree’, is Rampage Bolls meest persoonlijke film. Sinds het maken van House of the Dead en Alone in the Dark kampt hij met een ongelofelijke haat jegens zijn producties. Een haat die, volgens hem, mensen blind maakt voor eventueel aanwezige goede aspecten. Hij lijkt zo zat te zijn van die boze woorden dat hij besluit alles tegen de vlakte te schieten. Iets dat het meest wordt duidelijk gemaakt in de scène waar hij een kapsalon binnenloopt, besluit weg te gaan, wordt uitgescholden en vervolgens terugkomt om alsnog iedereen te doorzeven met lood.

Die scène, samen met nog wat anderen, vormen het hoogtepunt van Bolls carrière. Hij lijkt volledig op zijn plaats te zijn met zijn radicale hoofdpersonage en onbegrijpende omstanders. Dit uit zich het meest in de dialogen. Boll laat zijn acteurs hun gang gaan en lijkt alleen bepaalde lijnen van het gesprek te hebben uitgezet. Het zijn vaak niet eens dialogen, maar gesprekken tussen echte mensen. De regisseur lijkt alleen aanwezig om te registreren en zo het verhaal volledig proberen te maken. Ik zou hem hierdoor bijna in een zin willen noemen met John Cassavetes, een meester van het ongesimuleerde acteren.

Echter verschillen de Amerikaanse meester en de Duitse filmmaker zoveel in kwaliteit dat diezelfde vergelijking meteen weer ongedaan mag worden gemaakt. Hoewel Rampage zeker een goede film in zich heeft zitten, kan Boll er niets aan doen om toch terug te vallen in zijn oude patroon. Sinds BloodRayne 2 en Seed lijkt hij niet meer zijn camera op het statief te kunnen zetten. Losse cameravoering kan een functie zijn, het kan de hectiek van bepaalde scènes goed accentueren. Het probleem komt wanneer er wordt besloten alles vanaf moment één uit de losse pols te schieten. De actiescènes hebben hierdoor minder impact omdat we als kijker al constant in die rush zitten.

Hetzelfde geld voor zijn montage, een veel kwalijker punt van de film. De opening toont wat beelden die we zeker later gaan terugzien. Harde muziek, er ontploft wat, mensen gaan dood, het werkt als een warmlopertje. Niettemin houdt Boll dit ook hardhoofdig vol. Tussen de reguliere scènes door worden continu kleine trailertjes geplaatst. Harde muziek, er ontploft wat, mensen gaan dood. Iets dat na enkele minuten enorm begon te irriteren. Natuurlijk is het duidelijk dat Boll de haat van zijn protagonist probeert te onderstrepen met deze explosieve inserts, toch is een boze blik en misschien een donder als toevoeging op de geluidsband al genoeg. Door die ‘trailertjes’ beleven we dezelfde momenten zo vaak dat ook hierin de impact van het latere stuk wat afsterft.

En dankzij Rampage ben ik er eindelijk achter waar Boll elke keer zo ongelofelijk in mislukt. Hij weet zeker hoe hij zijn acteur moet laten doen wat ze zouden moeten doen en ook qua cinematografie is er weinig op aan te merken. Het probleem is niet zijn technische regie, maar de ziel. Geen enkele Boll film die ik zag verkreeg van mij het effect wat het van mij verwachtte. House of the Dead werd lachend, gierend en brullend vertoond aan vrienden terwijl de eerste BloodRayne een abominabel saaie film bleek te zijn. Zo ook bij Rampage. Elke keer als ik echt in de film zat gooide dezelfde regisseur me er weer uit doormiddel van zijn ongemakkelijke montagestukken. En dit keer is het niet eens zo dat hij er absoluut geen verstand van heeft. Het is eerder dat Boll de klok heeft horen luiden, maar niet weet waar de klepel hangt.