Scott Pilgrim vs. The World (2010)
Een tafeldiscussie

Bram Edgar Wright had met Shaun of the Dead (2004) en Hot Fuzz (2007) bewezen goed uit de voeten te kunnen met visueel beladen komedies. Beide films staken de draak met een filmgenre (de zombiefilm en de buddy-cop-film), maar hadden tegelijkertijd enorm veel respect voor het onderwerp dat ze parodieerden. Wright bleek een fanboy-regisseur met een hoog nerd-gehalte. De keuze om Bryan O’Malleys Scott Pilgrim stripboekenreeks te gaan verfilmen is dan ook niet iets dat zo maar uit de lucht kwam vallen. De hype kwam in een stroomversnelling dankzij knap gemonteerde trailers en een gedeelte van Salon Indien crew kon niet wachten om Scott Pilgrim vs. The World voor het eerst onder ogen te krijgen. Maar werden die verwachtingen ingelost of was het vanouds huilen met de pet op?

Fedor Ik moet toegeven dat mijn verwachtingen vooraf vrij laag waren door het hoge ‘geek-gehalte’ dat de film uitstraalde met zijn onderwerp van tieners die vochten in stijl van hun favoriete retro computergames. Anders gezegd: ik voorzag een miskleun te veel stijl en te weinig inhoud. Uitkomst: de beeldtaal was hyper, soms te vlug om bij te houden, maar tegelijk ook vrolijk en vaak grappig. Alle arcade blipjes, oplaadbalkjes en comicbook-ensceneringen waren creatief doordacht en gaven de scènes vaak steeds iets unieks.

De inhoud vond ik echter tekort schieten op een aantal punten. De film probeert ondanks de flinke dosis stilistische trucks, ook een boodschap te verstoppen in het verhaal over ingewikkelde relaties en liefdesperikelen. Hij werd hiermee al deels vergelijken met The Eternal Sunshine on the Spotless Mind (2004), waarschijnlijk grotendeels door de verschillende bonte haarkleuren van Ramona Flowers (Mary Elizabeth Winstead) die doen denken aan die van Kate Winslet uit de eerste film. Ik miste tussen Scott Pilgrim (Michael Cera) en zijn grote liefde Ramona, van wie hij de ‘seven evil exes’ moet verslaan, een duidelijke chemie waardoor blijkt dat ze bij elkaar zouden horen. Hun relatie kwam een beetje uit de lucht vallen, terwijl de chemie met zijn vorige vriendin Knives Chau (Ellen Wong) zoals tijdens de gezamenlijke danspasjes natuurlijker overkwam, ondanks dat hij niet verliefd op haar was. Als laatste heb ik lichte kritiek op Michael Cera die niet slecht acteert, maar voor mijn gevoel steeds zichzelf blijft spelen in elke filmrol die hij krijgt. Maar de anderen denken daar wellicht geheel anders over?

Theo Met Michael Cera had ik nu niet zo’n problemen. In deze rol is hij beduidend minder passief, zij het nog even nerderig. Voor fans van de comics zal blijken dat de rol van Pilgrim in de handen van Cera niet veel afwijkt van het bronmateriaal. Met de rest van de cast heb ik ook geen probleem. Maar ja, in die verrekte chemie tussen Ramona en Pilgrim geef ik je wel gelijk. Dat komt misschien omdat Ramona tot aan het eind iets teveel een enigma blijkt. Nu heeft dat wel een functie voor het plot, maar het ondermijnt de echtheid van de relatie.

Scott Pilgrim is een prima film, goed gemaakt, goed geacteerd en met een killer van een soundtrack. Maar ook ik heb er problemen mee. Je zegt dat de film te weinig inhoud heeft, en dit klopt tot op zekere hoogte. Er is wel inhoud, maar deze verdwijnt in het geschreeuw en de hipheid van de film. Het is een vondst de emotionele en sociale ontwikkelingen vorm te geven als actiescènes. Het is een vondst om Scott Pilgrim als een hufter te laten beginnen en uit te laten groeien tot een aimabele actieheld door middel van cutscenes uit games. Oftewel, het idee het verhaal te vertellen door middel van setpieces is goed gevonden. Helaas snijdt de film zich hiermee ook in de vingers. Want het gevaar bestaat (en dat gebeurt ook) dat de actiescènes de rest overschreeuwen. En als je dan ook nog zo’n hyperactieve (maar briljante) stijl er tegen aan gooit moet je niet verbaast zijn dat het plot wat verloren gaat.

Scott Pilgrim is wat mij betreft uiteindelijk een film die verdrinkt in zijn eigen hipheid. Ergens onder het hipster-uiterlijk zit er een strak pareltje. Maar de film is meer bezig met het gooien naar een cultstatus dan die potentie te benutten. Wat jullie?

Bram Om eerlijk te zijn vind ik het onwijs moeilijk als een ‘criticus’ naar deze film te kijken. Ik weet niet of jullie je nog kunnen herinneren hoe onze eigen Henk Enter The Void had ervaren, maar mijn beleving bij Scott Pilgrim vs. The World bleek ongeveer hetzelfde. Of in ieder geval vergelijkbaar. Ik ben normaal gesproken een filmkijker wiens wens het is dat de hedendaagse film wel wat rustiger aan mag doen. Te vaak gaan ze me te snel. In plot, in montage, in personages. Het gaat me in de weg zitten.

Maar Edgar Wright weet samen met Brian O’Malley zoveel te vertellen door zulke ingenieuze vondsten, dat het me dit keer nauwelijks stoorde. Ik hield alles bij, begreep de personages en de montage had, zoals bij elke film van Wright, enorm veel flow. Het liep zo lekker in elkaar door dat ik er geen erg in had. Voor het eerst in tijden verloor ik mezelf in een filmverhaal. En dat voelde fijn.

Daarbij speelde er nog een factor mee. Ik heb een zwak voor een bepaalde hoek van de popcultuur. En ik heb een gigantische zwak voor kleine, simpele verhaaltjes over jonge verliefdheid. De vergelijking met Eternal Sunshine of the Spotless Mind is erg raak, maar zelf deed het me het meeste denken aan mijn eerste vriendinnetje en het boek dat ik rond die tijd las. Toiletten (van Niels ‘t Hooft) vertelde het verhaal over een jongen en meisje die verliefd werden, samen gingen wonen en weer uitelkaar gingen in de span van twee weken. Net rond die tijd maakte mijn toenmalige vriendinnetje het uit. Mijn eerste vriendinnetje. Ik was natuurlijk gereduceerd tot een hoopje gebroken mens, maar dat boek liet zien dat het standaard verhaal was. Het was de onverklaarbaarheid van de liefde. En dat toonde deze film ook zo goed. Dat Knives eigenlijk veel beter past bij Scott is duidelijk. Maar Ramona is dat meisje dat geen uitleg nodig heeft. Ze is duizendmaal leuker dan alle meisjes op de wereld bijelkaar. En die verliefdheid deed mijn hartje sneller kloppen.

Daarbij had ik ook eindelijk weer eens te maken met een film die iets nieuws probeerde. Die me opnieuw introduceerde tot het medium, zoals Inland Empire (2006) en The New World (2005) dat ook deden. Ik heb nog nooit zo’n film als Scott Pilgrim vs. The World gezien en ik heb zelden zo’n soort film zo intens ervaren. Het spijt me, maar ik ben op het gebied van dit even criticus-af.

Kaj Deze film is dus voor jou wat de ratatouille voor Anton Ego was in Ratatouille (2007). Dat maakt je geen criticus-af Bram, maar iemand met een persoonlijke connectie met de film. Dat is iets wat ik miste, een connectie. Ik had meer het gevoel naar een verzameling geinige gimmicks te kijken daar naar een complete film. En dan zijn die gimmicks wel vaak leuk en origineel, na een tijd begint dat toch te vermoeien. En de liefde van de makers voor oude arcadegames had van mij niet per sé in de structuur hoeven terugkomen, waardoor de film nogal in herhaling valt. De timing van de grappen miste regelmatig ook nét het juiste ritme, waardoor de film minder leuk is dan hij had kunnen zijn. In concept is Scott Pilgrim vs. The World fantastisch, de uitvoering laat te wensen over.

★★★½☆


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel