Genre-hopper pur sang Robert Altman maakte voor MASH nog de psychologische thriller That Cold Day in the Park. Hoofdpersone is Frances, een eenzame vrouw van rijke komaf, die zich in haar elitaire omgeving niet op haar plaats voelt. Op een dag ziet ze uit haar raam een jongen, in de stromende regen, in het park zitten. Ze besluit in een impuls hem binnen uit te nodigen. De jongen doet alsof hij doofstom is, en Frances vindt het best. Voor beiden het weten deelt de jongen haar huis en langzaamaan wordt de band tussen de twee steeds verstikkender.

That Cold Day in The Park kent een tergend langzame spanningsopbouw, waarbij duidelijk is dat de gestoorde relatie tussen de twee voor problemen gaat zorgen. Frances’ eenzaamheid maakt haar een tikkeltje onbetrouwbaar, maar de naamloze jongen is eveneens een manipulatieve opportunist. Het subtiele machtsspel tussen de twee bedraagt de gehele speelduur en vindt vooral plaats onder de oppervlakte. Er gebeurt niet veel, maar het crescendo waar naar toe wordt gebouwd maakt de film de moeite waard.

Altman richt daarnaast zijn camera op talloze kleine details, die de film tot leven brengen. Ook hulp krijgt hij van de sterke acteurs, waarvan een berust op sterke dialogen, en de ander op slechts mimiek. Sandy Dennis en Micheal Burns hebben een vreemde chemie op het scherm, die de plotontwikkelingen de moeite waard maken. Vooral Sandy Dennis als Frances is een openbaring. Een actrice van wie ik niet eerder gehoord had, maar die hier een zeer sterke rol neerzet, en nuances in haar spel aanbrengt. Hierdoor wordt haar rol meer dan de eenzame controlfreak.

Een tweetal scènes steken met kop en schouders boven de rest uit, en tillen de film naar een hoger niveau. De eerste is de scène waarin de jongen zichzelf introduceert tot de vrouw door de sirtaki te dansen. Het is een absurde scène die door Altmans regie geloofwaardig wordt, en die aannemelijk maakt dat er een band ontstaat tussen de twee, hoe verknipt die ook moge zijn. De tweede scène vindt later in de film plaats en toont Frances die een prostituee voor de jongen probeert in te huren. Haar nachtelijke ronddwalen door de stad is tergend spannend, aangezien het hier wel gaat om een rijke vrouw in een arme buurt, en haar motieven ook niet geheel duidelijk zijn. De scène waarin ze een gesprek probeert te beginnen met een prostituee, die zich duidelijk beledigd voelt, is een culture clash van jewelste, en meteen de sterkste scène van een toch al niet misselijke film.