The Howling: mens vs. dier.

10 juli 2010 · · Analyse

Onlangs besprak ik al de weerwolf als metafoor voor de donkere kanten van de mensheid, en de verschuivingen binnen weerwolffilms in het tonen van de weerwolf. Vandaag bespreek ik mijn favoriete weerwolffilm aller tijden, The Howling van Joe Dante, en in deze bespreking zal ik kijken naar een ander aspect van de weerwolffilm: de scheiding tussen mens en dier.

The Howling is een weerwolvenfilm van Joe Dante die begint in New York. Tv-journaliste Karen White moet met een seriemoordenaar onderhandelen in een achterkamertje van een ranzige pornoshop. Daar blijkt deze seriemoordenaar een weerwolf bij wie zijn wolvenkant getriggerd wordt door seksuele opwinding. Karen overleeft de poging tot moord tijdens het interview en vertrekt naar een commune op het platte land om haar trauma’s te verwerken. Ook hier lopen weerwolven rond die nogmaals geïdentificeerd worden door seks. De weerwolven staan hier voor de lust in de mens, en deze lust wordt gekoppeld aan geweld. De wolf wordt dus neergezet als de tendensen die de mens niet kan controleren, zoals lust en excessief geweld.

Er zit in The Howling echter een omdraaiing in het beeld van de klassieke weerwolf. Ook hier is er sprake van weerwolven als monsters, die in grote groepen op de mensen jagen, en die oncontroleerbaar geweldadig zijn. Toch zijn, in tegenstelling tot andere weerwolvenfilms, de weerwolven niet compleet kwaadaardig. Alle mensen in de community, behalve Karin, blijken weerwolven te zijn, en ze worden allemaal neergezet als mensen wiens leven verbeterd is sinds ze in contact kwamen met hun beestachtige kant.

Daarnaast is er binnen de community zelfs sprake van politiek gekibbel: dienen mensen als voedsel of moet men zich niet teveel in de kijker spelen. Mensen als voedsel van dieren is een typische omdraaiing van de manier waarop normaliter met voedsel wordt omgegaan. De weerwolven, hoewel neergezet als excessief gewelddadig, worden neergezet als mensen die deels gerechtvaardigd zijn in hun aanval tegen mensen. De mens heeft de weerwolven weggedreven uit hun natuurlijke habitat en zoals de openingsscène laat zien zijn ze niet op hun plaats in de stad, waar ze zich slechts kunnen vertonen in de meest obscure en ranzige steegjes en uithangplekken.

Ook hier is er een parallel met hoe de mens met de natuur omgaat. De natuur wordt steeds teruggedrongen en het is geen wonder dat de natuur teruggrijpt. De manier waarop dat gebeurt, de wraak, wordt wel neergezet als buitenproportioneel gewelddadig en de natuur die teruggrijpt is een typisch paradepa

editing services

ardje van de horror en weerwolvenfilm.

De wraak van de natuur binnen horror werd gepopulariseerd door Jaws, een film die gelezen kan worden als promotie voor de jacht, wanneer de natuur niet binnen banen te leiden valt. In The Howling is de natuur nogmaals ontembaar, maar het blijken hier vooral de weerwolven te zijn die jagen. Dat de menselijke kant van de weerwolven leven binnen een commune die niet zou misstaan in het gemiddelde jachtgebeid is wederom een intelligente omdraaiing. Wie is de jager, de mens of de wolf?

Interessanter dan het verschil is echter de vergelijking die Dante in de film legt tussen de weerwolf en de mens. Ik denk dat de film betoogt dat de wolf niet alleen de monsterlijke kant is, maar de mens net zo monsterlijk is. Zo zit er een jachtscène in de film, waarbij de manier waarop mensen jagen wordt vergeleken met de manier waarop wolven jagen. Geen tweedeling, maar een overeenkomst. Enige verschil is echter dat de wolfkant van de weerwolven jagen uit zelfbehoud, overleving en eten maar de menselijke kant van de weerwolven in de film slechts doodt voor het plezier.

Het is bijzonder dat de mens en de wolf binnen de weerwolf beiden monsterlijk worden neergezet en niet alleen de wolf in een kwaad daglicht wordt gezet. Ook opvallend is de manier waarop de normale mensen er op uit zijn de weerwolven compleet uit te roeien, ook de sympathiekere weerwolf die opduikt tegen het einde.

De speech op het einde getuigt wel weer van een beperkte blik op de verhoudingen tussen mens en natuur, waar de natuur als wreed wordt neergezet, totdat de speech wordt afgekapt door bruut geweld van de mens. Joe Dante brengt in zijn laatste shot zijn boodschap flink thuis. De gehele aftiteling wordt getoond over het bereiden van een hamburger voor een weerwolf in mensengedaante. De vraag is of het hier de mens is die de natuur vernietigt door vleesconsumptie, of de wolf. Blijkbaar betoogt de film dat er toch niet zo’n verschil zit tussen het jachtinstinct van de wolf en de manier waarop wij nog steeds de natuur systematisch uitroeien.

Ondanks de cynische blik op de hamburger is de film geen pleidooi voor vegetarisme of lieflijk in de natuur rondhuppelen. De scheiding tussen mens en natuur in The Howling is ambigu en op zijn minst problematisch, zelfs wanneer de mens of de wolf het goed bedoeld. Soms moeten dingen ook ongetemd blijven. De film is geen pro-jachtfilm en geen ecologisch pamflet, maar heeft een scala aan tegenstrijdige ideeën over de omgang tussen mens en dier. Juist dit conflict past enorm goed bij De Weerwolf. Mens en dier zijn niet lieflijk, ze botsen en knagen elkaar dood. En dat schouwspel is pure horror, fascinerend en beangstigend. Een flink deel van de aantrekkingskracht van dit monster wordt duidelijk binnen deze klassieker.

zp8497586rq

Onderwerpen: ,


Comments are closed.