Voor zijn eerste film, The Delinquents, liet Altman zich inspireren door Rebel Without A Cause. De dood van ster James Dean maakte ook op Altman een inslag en hij werd gevraagd een film te regisseren over James Dean. Nadat deze niet als speelfilm van de grond kwam besloot Altman, samen met co-regisseur George W. George een docu te maken over het leven van de ster, The James Dean Story. Net als The Delinquents wordt de in potentie erg sterke film onderuit gehaald door een voice-over.

James Dean’s fascinatie met auto’s (die uiteindelijk tot zijn dood zouden leiden) wordt dramatisch ingezet in de openingstitels door Maurice Binder, die later de openingstitels van vele James Bondfilms voor zijn rekening zou nemen. Na deze opening wordt de film ingeleid door een hevig rokerige voice-over die op intimiderende wijze poëtische platitudes opdreunt. Voor deze docu werden nieuwe technieken gebruikt die tegenwoordig gemeengoed zijn in documentaires, zoals het inzoomen op foto’s.

James Dean wordt neergezet als een rebel met passie, een loner die het meeste uit het leven probeerde te halen en die vele mensen inspireerde. Hij was graag onder de mensen maar had geen diepe contacten. In deze film worden vele mensen geinterviewd die James Dean kende in de jaren voordat hij beroemd werd. Opvallend zijn dat dit allemaal mensen zijn uit de arbeidersklasse. Een chaffeur, een barmedewerker, een cafébaas. Ook de familie van James Dean komt aan het woord, afgezien van de vader, die weigerde medewerking te verlenen en tengevolge niet genoemd wordt. Het heeft allemaal een hoog “het-was-zo’n-goede-jongen”-gehalte. De interviews werken onbedoeld hilarisch, omdat de voice-over ook de interviewer dubt. De diepe stem past niet binnen de gesprekken omdat hij praktisch de vragen schreeuwt en de mensen timide en zacht antwoorden.

Wat de film, in tegenstelling tot de brave “diepte”-interviews, uiteindelijk een meerwaarde verschaft zijn de vele archiefbeelden en –foto’s die James Dean in het alledaagse leven tonen. Op de boerderij, maar ook op danslessen om beheersing te krijgen over zijn loopje, in een bar, rondzwervend in Los Angeles en New York. Daarnaast gebruikt Altman de docu ook om iets van de tijdsgeest te laten zien, de armere kanten van de samenleving, het stadsleven. Daardoor voelt de film, vijftig jaar later, als een tijdsdocument van de fifties. En uiteindelijk als een beginpunt in de heldenstatus van James Dean.