Het ideale gezin; daar streeft elke ouder en ingeburgerde werkslaaf naar. De familie Jones lijkt het archetype gezin waar elke zichzelf respecterende rijke stinkerd zichzelf naar meet. Maar onder al die opsmuk van dure Audi’s, ‘hippe’ HTC smartphones en Krups cappucino-apparaten gaan andere dingen schuil dan de wijk vermoedt.

De Joneses zijn namelijk gewiekste verkopers ingehuurd door een marketingbedrijf voor wat in de film ‘stealth marketing’ genoemd wordt. Het viertal, man en vrouw met dochter en zoon, doet zich voor als het ideale gezin en zet door jaloezie en groepsdruk hele wijken aan tot het kopen van die speciale golfclubs of die extra verzorgende shampoo. Dat gaat gestaag, totdat elk lid van het ‘gezin’ te maken krijgt met zijn eigen geweten en problemen.

Sociaal commentaar op Hollywood niveau dus. Want hoewel we hier een bijtende satire van zowel de huidige consumptiemaatschappij als het privacybeleid van niet nadere te noemen grote instellingen, waarbij gegevens van gebruikers voor marketingdoeleinden worden verkocht, voorgeschoteld hadden kunnen krijgen, vliegt The Joneses alle kanten op. De luchtige toon in de inleiding doet het voorkomen alsof we hier met een komische film te maken hebben. Snelle montage, hippe muziek; het past exact bij de levensstijl van het geportretteerde ‘gezin’.

Plots slaat de toon volledig om. Personages krijgen wroeging. Ineens krijgen we te maken met de donkere kant van het zogenaamd idyllische leven van de familie Jones. Auto-ongelukken en zelfmoord, (veel te) vluchtig besproken homoseksuele gevoelens en een op geforceerde wijze geïntroduceerd romantisch subplot moeten dienen als overbodige waarschuwing voor overconsumptie en materialisme. Door vervelende non-diegetische, dramatische muziek op de depressieve momenten in te spelen wordt de kijker verwacht betekenis te ontlenen aan deze volledig uit de toon slaande momenten.

Wanneer het slotstuk (en hier komt een SPOILER!) ook nog eens laat zien hoe het in den beginne gescheiden slapende ‘koppel’ samen komt, is de meta-cirkel rond. The Joneses doet exact waar het voor waarschuwt; bereik zoveel mogelijk doelgroepen, zodat een maximaal aantal van deze mensen het product consumeren. Net als de familie die het portretteert, is The Joneses een wolf in schaapskleren.