Toen ik laatst op een willekeurige nacht Toy Story opnieuw keek viel me op in hoeverre Pixar is gegroeid. Met name de animatie is er overduidelijk flink op vooruit gegaan: beelden hebben meer details, objecten en personages zijn in het bezit van een realistische structuur en bewegingen komen menselijker en soepeler over. Maar ook het narratief heeft progressie gemaakt. Toy Story voelde aan als een prototype, vermoedelijk de reden waarom het veel mooiere en grootser opgezette deel twee in de wieg is gelegd als hoofdproject, in tegenstelling tot onderdeel van Disneys Direct-To-DVD animaties. Niettemin staan beide films heel dicht bij mijn kinderhart en zag ik vol van nostalgie uit naar het derde deel. Objectiviteit zou dus ver te zoeken moeten zijn. Toch?

Speelgoedbezitter Andy is oud genoeg om naar een Universiteit te gaan en onze vrienden liggen al een behoorlijke tijd nutteloos in hun kist. Het speelgoed probeert wanhopig nog wat laatste kansen om hen weer onder Andy’s aandacht te krijgen, maar tevergeefs, de jongen is te oud en het speelgoed heeft slechts nog een nostalgische functie voor hem. Tijdens het inpakken ontstaat er een misverstand waardoor het speelgoed bij het vuilnis wordt gezet en Woody hen ervan moet overtuigen dat het niet Andy was die hen weg wou gooien. Ze hele bups besluit mee te gaan in een doos dat bestemd is voor een crèche en komt daar in aanraking met nieuwe personages en een hoop doeleinden.

Het grootste punt van de film is de wisselvalligheid in keuzes. En daarmee doel ik niet op Pixars visuele keuzes, maar de morele keuzes van de personages. Of beter gezegd: de transformatie van een personage. Het leek alsof Pixar te hard probeerde elk personage tot zijn recht te laten komen door hen te voorzien van een emotioneel omslagpunt. Het groepje dat gelooft in de zonnige kant van de crèche ziet al snel in dat het een hel is, terwijl Woody, het personage dat Andy lijkt te aanbidden als een soort van God en zijn religie graag te pas en te onpas deelt met zijn twijfelende lotgenoten, ook drie of vier keer verandert van zijn overtuiging. Zelfs Ken, een goeie showsteler overigens, is voorzien van enkele omslagpunten. Natuurlijk begrijp ik dat dit bij de film hoort en het zijn zeker geen onlogische ontwikkelingen, maar ik liep emotioneel gezien een beetje vast op het volgebouwde karakter van de film. Op een bepaald moment zijn er vijf verschillende plots aan de gang, iets dat zelfs mij, als doorgewinterde filmkijker, van mijn à propos af bracht. De film werd af en toe te vol en te groots voor zijn eigen bestwil, zeker omdat emotie in Pixarfilms haast wordt afgedwongen door overmatig gebruik van dramatische muziek en zielige gezichten. Naderhand was ik doodop.

Ondanks dat voelde Toy Story 3 eindelijk weer aan als een volwaardige Pixar. De film heeft het hart op de goede plek zitten en weet zijn emotionele scala goed uit te buiten (hoewel dus wat te veel). In tegenstelling tot de bij voorbaat al schattige Wall-E doen Buzz, Woody en consorten moeite om ons hart te stelen. En uiteindelijk rooten we voor de hele groep: van Mr. Potatohead tot Stinky de hond. Daarbij zit, wederom ondanks het overvolle narratief, de structuur van het verhaal prima in elkaar. Natuurlijk kijken we naar een familiefilm en kan Pixar niet ontkomen aan clichés en wat uitgespeelde grappen, maar Toy Story 3 brengt genoeg tegenwicht om fris en nieuw aan te voelen en dit vol te houden. Zeker op het gebied van humor blijft de film fascinerend goed op peil. Geen enkele running gag wordt naar verloop van tijd wat uitgekauwd omdat de studio weet hoe het zijn materiaal moet verspreiden.

Zoals te lezen is heeft elk voordeel meteen ook weer een nadeel. Oké, toegegeven, het nadelige weegt niet zo zwaar dankzij het feit dat Pixar wederom een film neerzet die nergens echt faalt, maar af en toe wat dood loopt door hoeveelheid narratieven, introducties, karakterontwikkelingen en dergelijke. Vreemd genoeg is dat een nieuwe ontwikkeling, want de vorige vier films vond ik om eerlijk te zijn nogal terughoudend. Up heeft het avontuur, maar volgt een redelijk makkelijk stramien en heeft een eenzijdige eindbaas. Cars en Ratatouille waren gewoon lege vertellingen van leuke doch uitgekauwde verhaaltjes. Wall-E probeerde te hard schattig te zijn en viel ironisch genoeg stil nadat het woordloze gedeelte werd verlaten. Toy Story heeft alles om een geweldige animatiefilm te zijn. Het is groots, herkenbaar, meeslepend, emotioneel, humoristisch en weet dit allemaal goed te verspreiden. Echter blijft het te veel van het goede, zelfs al krijg ik nostalgische kippenvel bij het horen van “You’ve a Friend in Me”.