Treme: Bourbon Street Blues
"Meet The Boys On The Battlefront" (seizoen 1, aflevering 2)

Vijf jaar geleden was ik zelf enkele dagen in New Orleans, een aantal weken voor de overstromingen, en als ik eerlijk ben herinner ik me ook vooral het cliché beeld dat toeristen hebben van de stad: het French Quarter en het omliggende moeras. Natuurlijk heb ik meer gezien van de stad, waaronder Algiers en een ruige buurt waar op elke hoek een stel agressief kijkende zwarte jongemannen ons in onze auto weg probeerde te staren. Mogelijk was dit een van de restanten van het infameuze Storyville waar jazz ‘opgegroeit’ is en de criminaliteit altijd hoog is geweest. Maar afgezien van deze minuten dat we met de auto een verkeerde afslag hadden genomen heb ik zoals zovelen weinig van het ‘echte’ New Orleans gezien, het New Orleans waar Treme zich in afspeelt.

De complexe relatie die de inwoners hebben met het stereotype beeld van hun stad, met de toeristen die dit beeld cultiveren en de inwoners die het in stand houden komt in de tweede aflevering in een aantal scènes naar voren. Als ik in 2005 een verzoekje had mogen doen bij een straatartiest in Bourbon Street, dé toeristentrekpleister van New Orleans, weet ik niet of ik “When The Saints Go Marching In” had gekend. Dus als nieuw personage Sonny (Michiel Huisman) zijn afkeer voor de onwetendheid van de drie jonge bezoekers niet onder stoelen of banken weet te steken, voelde ik me ook een beetje aangesproken. Een van de twee redenen waarom ik de kritiek die Simon heeft gekregen op hoe hij de buitenstaanders en de interactie tussen hen en de ‘natives’ neerzet, niet overtuigend vind.

De andere reden is dat het allemaal niet zo zwart-wit is zoals sommigen beweren. Naast Sonny geeft zijn partner Annie (Lucia Micarelli) aan dat hoewel het misschien wel jammer is dat iedereen altijd maar weer om “When The Saints” vraagt, het wel een mooi, authentiek nummer is en dat de inwoners de vreemdelingen wel dankbaar zijn voor hun hulp bij het opbouwen nadat Sonny zijn irritatie heeft laten merken over het feit dat de Lower Ninth Ward buiten New Orleans symbool staat voor de ramp als geheel. Daarnaast is Sonny zelf ook niet bepaald een “Saint” met zijn sterke verhalen over hoeveel mensen hij heeft gered tijdens de overstroming. En is hij natuurlijk wel blij met het geld dat hij aan toeristen verdient.

Het is dat soort ‘exploitatie’ van de ramp waardoor Chreighton Bernette aarzelt of hij nu wel zijn boek over de overstroming van 1927 zal afmaken en publiceren – hij wil niet dat mensen denken dat hij een slaatje uit de ramp probeert te slaan. Zo zal Simon zich ook zorgen maken over dat mensen niet denken dat hij probeert te profiteren van de misère van de bevolking van New Orleans met zijn televisieserie (en eerder die van bepaalde delen van Baltimore met The Corner en The Wire). Hij wil gewoon hun verhaal vertellen, ondanks dat er ook in de tweede aflevering nog niet veel plot is te ontdekken – gelukkig zijn de personages, hun belevenissen en leefomgeving nog steeds ontzettend boeiend en swingend. Ik mis op dit moment bijvoorbeeld nog niet het conflict dat The Wire al vanaf het begin voortstuwde.

Bernette’s andere zorgen – over de universiteit en diens curriculum – doen denken aan The Wire en lijken een direct statement over Amerikaanse educatie in zijn geheel. “It’s all about identity. Let’s not learn how to actually do anything, let’s just sit and comtemplate the glory of me, in all my complexities.” Hoe hij zijn eigen studiegebied, Engels, als nutteloos omschrijft, geeft aan dat hij de universiteit even dubbel benadert als hoe Sonny met de bezoekers omgaat die alleen de French Quarter kennen.

Davis McAlary heeft er zijn eigen sores mee. Na de hilarische openingsscène waarin de héél authentieke Coco Robichaux live op de radio een kip offert wordt hij vanwege dat akkefietje ontslagen en moet hij op zoek naar nieuw werk. Als receptionist van een net hotel redt hij het ook niet lang, omdat hij de bezoekers van zijn stad het echte New Orleans wil laten zien, dat veel meer dan het French Quarter is. De complexe relatie met zo’n symbool als “When The Saints” komt ook terug in zijn verhaallijn als hij een andere DJ complimenteert om diens keuze voor een versie van het nummer van Dr. John. En die kiest er juist voor om de voodoo vibes erin te houden.

Antoine Batiste worstelt ook met zijn eigen integriteit en authenticiteit nadat hij een optreden op Bourbon Street accepteert. Maar ondanks zijn knarsetanden en schaamte heeft hij er weinig moeite mee om tijdens het spelen te flirten met de stripper die hij begeleidt. Dit keer geen taxichauffeurs die hij bedriegt (toch geen running gag?) maar de humor blijft gelukkig aanwezig in zijn gezichtsuitdrukkingen tijdens die scène in de stripclub. En natuurlijk in het plezier waarmee hij de drie jonge vreemdelingen amuseert met een sterk verhaal over de eigenaar van Bullet’s. Waarmee juist weer aangegeven wordt hoe New Orleans het toerisme ook omarmt.

Geheel los daarvan zijn de blijvende problemen van Janette Desautel en haar restaurant en huis. Ik was even verbaasd toen ze plotseling in huilen uitbarstte, maar gezien de context was het toch niet zo vreemd. Later las ik dat depressiviteit toentertijd heerste in de stad (zie ‘Treme Explained’ bij de Overige Observaties). LaDonna, haar moeder en Toni Bernette zijn voorlopig vooral bezig met de wederopbouw en de zoektocht naar broer/zoon David. Ik was vast niet de enige die heel blij was met het weerzien met Anwan Glover, die in The Wire zo enorm charismatisch was als Slim Charles. De vreugde is echter van korte duur als hij niet de David Brooks blijkt te zijn die we zoeken. We kunnen de pijn van de moeder niet werkelijk voelen als kijkers (tenzij je zelf zoiets hebt meegemaakt) maar ik vermoed dat Simon hier wel degelijk speelde met de populariteit van Glover onder Wire fans.

De scène die echter het meest aan het meesterwerk van Simon deed denken was die waarin Albert Lambreaux met iemand door een wijk liep die platgelegd gaat worden waarvan de huizen nog in redelijke staat zijn terwijl er elders in de stad geen huis meer overeind staat en vele mensen niet terug kunnen keren. Lambreaux gevecht met de dief is een teken van hoe er ook gevochten kan en zal worden voor het behoud en de wederopbouw van de stad. Niet toevallig dat de klappen van de enige echte letterlijke bouwer komen, die gewend is met zijn handen te werken en situaties direct te benaderen. Ik vermoed dat Lambreaux in zijn verleden echter niet alleen maar huizen heeft gebouwd, gezien zijn connecties en de manier waarop hij de dief vangt.

Wat vonden jullie?

Overige observaties

– Op de website van de New Orleanse krant Times-Picayune, Nola.com, valt er enorm veel interessants te lezen over Treme. Wil je meer uitleg hebben over alle lokale fenomenen en eigenaardigheden in de serie? Klik dan hier voor ‘Treme Explained’. Voor een serie artikelen over de echte mensen waar de personages op zijn gebaseerd kun je hier terecht (in de rechterkolom). Ze hebben ook een prima flash kaart met reconstructie van de overstroming, voor wie zijn geheugen nog even wil opfrissen (of überhaupt de details niet kent).
– Ik ben er nu achter waar de titels van de afleveringen voor staan: het zijn liedjes. “Do You Know What It Means” was een kortere versie van Do You Know What It Means To Miss New Orleans. Een versie van Fats Domino is te horen vanuit Davina Lambreaux’ auto, terwijl ze zegt dat ze een hekel aan het nummer heeft. Meet The Boyz On The Battlefront is een Mardi Gras klassieker die in het begin van de aflevering op twee radio’s te horen is (die in Janette Desautels huis en Toni Bernettes kantoor). De volgende aflevering “Right Place Wrong Time” is een hit van Dr. John. Hoewel de obscure funkversie van ene Ray J (Raymond Jones, ook bekend als Senator Jones – geen echte senator) ook erg de moeite waard is.
– Het blijkt dat John Goodmans niet verschijnen in de credits niets te maken heeft met wanneer de pilot is opgenomen, maar met het feit dat Goodman recentelijk al een pilot heeft opgenomen voor FOX en daarvoor daar nog onder contract staat. FOX stond toe dat hij in Treme speelde, op voorwaarde dat hij niet als vast castlid zou optreden. Wat dit betekent voor Goodmans bijdrage in latere seizoenen weet ik dan weer niet.
– Mijn favoriete nummers deze week: Meet the Boys on The Battlefront van Anders Osborne en Monk Boudreaux, Ya Ya van Lee Dorsey en Little Old Money Maker van The Meters. Op de site van HBO kan je zien van elk liedje wanneer en waar het in de aflevering voorkwam.



5 Reacties

  1. Erwan

    Ik voelde mij persoonlijk best aangesproken tijdens die “When the Saints go Marching in” scene, maar om juist een andere reden. Ik woon nu al 8 jaar in Amsterdam waarvan 4 jaar in hartje centrum en ik moet iedere dag vervelende vragen beantwoorden als: “waar zijn de Wallen?” en “waar zijn de goede coffeeshops?” Ondanks dat ik niet mijn hele leven in de stad heb gewoond, al ben ik er wel geboren grappig genoeg, kon ik heel goed de frustratie van Sonny begrijpen want net als New Orleans is ook Amsterdam niet enkel een stad met hoeren en joints.

    En ja, ook ik mis nog steeds een beetje een rode draad of doel maar dat zal wel langzaamaan komen schat ik zo. Ik heb wel erg genoten tot nog toe. En wat je zegt: de manier waarop Lambreaux die inbreker te lijf ging doet mij ook vermoeden dat daar meer achter zit, wellicht in de familiaire sfeer ook die bij hem aardig complex is.

    Ik had tenslotte net zo’n reactie als jij toen ik in een keer Slim Charles langs zag komen, maar het zal niet meer dan een cameo zijn schat ik. Ik hoop trouwens niet dat dit veel vaker zal gebeuren want dan wordt het een vervelend trucje…

  2. Kaj van Zoelen

    Maar het paste wel precies bij wat de vrouwen doormaakten in die scène, toch?
    In Amsterdam wordt ik nooit als lokaal gezien. :)

  3. Erwan

    Ja, ik wou dat ook veranderen maar kwam er achter dat ik dat niet meer kon. Mijn fout, maar je hebt helemaal gelijk! Overigens was ik ook blij verrast dat de muziek zelf veel meer aandacht kreeg dan in de eerste aflevering al zal dat ook heel goed te verklaren zijn door het feit dat de pilot anderhalf uur was en er nu allicht net zoveel muziek in zat in een veel compactere aflevering.

    En op dat andere punt van je: jij woont dan ook in Utrecht dus daar ga je al ;-)

  4. Kaj van Zoelen

    Het heeft ook te maken met de outfit. :)

  5. theodoor

    Je bedoelt de hoed?


Reageer op dit artikel