Treme: my people need a second line
“Shame, Shame, Shame” (aflevering 5, seizoen 1)

Daar is hij dan, Daymo. Of toch niet? Had iemand al gelijk door dat het een droom was toen Anwan Glover daar lag en begon te lachen, of duurde het, net als bij mij, tot het water over LaDonna’s voeten stroomde voordat je door had wat er aan de hand was? Dit soort droomscènes zag je regelmatig bij The Sopranos, maar van Simon & co. ben ik het niet gewend. Zo zat deze aflevering vol verrassingen, zowel fijne als nare. En wederom vol angst, woede en strijd. Maar er was ook eventjes ontlading en geluk.

‘My People Need A Second Line,’ zingt Dr. John op zijn laatste album The City That Care Forgot, en dat hebben ze zeker nodig. De symbolische waarde van de second line parade wordt eens te meer duidelijk in deze aflevering. Het is dat ene moment van puur geluk zoals de Bernettes dat bijvoorbeeld even ervaren, waar bijna iedereen in de serie moet en wil voor vechten. Van LaDonna die nog steeds haar broer zoekt – en ik begin zo langzamerhand te vermoeden dat we hem nooit of in ieder geval niet dit seizoen zullen zien verschijnen – tot de gefrustreerde politieagenten die uit armoede de trombone van een onschuldig burger verpatsen. Zijn die paar momenten pure vreugde en geluk dat geworstel, de frustratie en de woede waard?

Het antwoord is ja, en dat brengen de makers goed over. Het is niet de finale van Deadwood seizoen twee, maar de oprechte vrolijkheid en ontlading zijn goed voelbaar in de second line scènes. De terugkeer van criminaliteit, geweld en moord in de vorm van de schietpartij die het feest verstoord komt dan ook hard aan. Niet zo hard echter als de vuist die Davis op zijn kaak krijgt na dronken doch onschuldig het woord ‘nigga’ te gebruiken. Ook hij wordt in een mooie scène verrast als hij de volgende ochtend op de bank van zijn buren wakker wordt, de buren die hij niet bepaald vriendelijk behandelde in het verleden.

Janette heeft voor de verandering eens een goede dag: het restaurant draait, ze heeft plezier in haar werk en een topchef uit New York waardeert haar voedsel. Dit geluk zal wel niet lang duren, Simon kennende – kijk maar naar de second line. Of naar haar ‘vriendje’ Davis, die het klaarspeelt voor een habbekrats een plaatje tegen Bush op te nemen door de artiesten te overtuigen een inspirerende/grappige speech, om de volgende dag wakker te worden met een kater, een opgezwollen kaak en zonder portemonnee.

LaDonna’s plezier in het met een rechtszaak te grazen nemen van haar nalatige dakbedekker duurt ook maar kort als de rechtszaal haar niet helpt bij het vinden van haar broer. Er is nog wel enige hoop via die weg, want Toni vindt met behulp van haar dochter toch nog een clue. Of dat echt wat op gaat leveren betwijfel ik. Hij zat in ieder geval waarschijnlijk niet aan de drugs. Het is iets. Creighton heeft meer succes met zijn Youtube-filmpjes, hij wordt zelfs op hilarische wijze gecomplimenteerd in een duur restaurant op zijn poëzie: “Fuck you, you fucking fucks!” Wat dat betreft zou Treme wel in dit stuk van mij passen.

Het geweld dat we in deze aflevering zien, zal zeker een gevolg krijgen en wordt naar alle waarschijnlijkheid alleen maar erger. Niet alleen omdat het recente verleden dit dicteert, maar ook omdat Simon & co. Nu eenmaal zich in hun leven bovenal bezig hebben gehouden met de misdaad in de V.S. en de gevolgen daarvan voor een gemeenschap. De eerder mishandelende en incompetente politie krijgt daarom ook iets meer dimensie aan het eind van de aflevering in een scène die ongewoon uitleggerig is voor deze televisiemensen. Maar goed, dat moet dan maar even. Anders moet je voor dat genuanceerde beeld weer politiepersonages opvoeren, en dan gaat het allemaal weer wat te veel op The Wire lijken en dat hebben we al gehad. Nu gebeurt dat niet.
Overige observaties
– Het verhaal van Sonny, Annie en hun nieuwe huisgast vond ik eerlijk gezegd niet zo interessant, op de momenten na die met andere personages te maken hadden (de dakbedekker, de second line parade). Laat ik het anders zeggen: het verhaal van Sonny en zijn nieuwe maatje vond ik niet bijster interessant. Annie blijft ontzettend sympathiek.
– Shame, shame, shame on you now Dubya – Davis’ gevoel voor humor komt ook in dit nummer weer leuk naar boven, en om zijn hele campagneplan kon ik ook wel lachen (“I’m gonna pretend to run, and if elected I’m not even gonna pretend to serve”)
– Zouden we nou volgende week dat andere feest te zien krijgen, waar onder andere Albert en Creighton zich op aan het voorbereiden zijn? Naar mijn gevoel zit er meestal een langere tijd tussen de afleveringen.

Volgende week zit ik overigens in St. Louis, Missouri en zal ik geen stuk klaar hebben. Zeer waarschijnlijk kom ik pas aan het kijken van de aflevering toe als ik terugkom, waardoor het nog maar de vraag is of ik de week daarna op donderdag al aan de daarop volgende aflevering ben toegekomen. We zullen zien.


Onderwerpen:


1 Reactie

  1. Erwan

    Ik had ook niet zoveel op met dat subplot rondom Sonny en zijn nieuwe, zij het kortdurende mattie en zeker het einde van de aflevering reflecteerde wat mij betreft wel de eerdere kritiek rondom de serie als zijnde het niet toegankelijk zou zijn voor niet-New Orleaners, dat wij niet goed genoeg zouden zijn. Ondanks dat ik het hier niet mee eens ben was de laatste scene van deze aflevering wel een soort van bevestiging voor die kritiek aangezien een outsider de stad binnenkomt, wordt geconfronteerd met een moord en vervolgens weer vertrekt. Ik geef toe, ik zou waarschijnlijk hetzelfde hebben gedaan aangezien ik ooit een ervaring heb meegemaakt dat ik net Ecuador binnenkwam en een plaatselijke vriend die ons daar zou rondleiden een gigantische messteek in zijn rug liet zien van een paar dagen eerder: hij deed het af alsof het een schrammetje was terwijl ik en mijn reisgenoot echt een gigantisch wtf moment hadden. Nogmaals, ik kan me prima identificeren met de personages van Treme maar ergens voel ik ook wel dat inwoners van New Orleans enkel om kunnen gaan met het stigma van “murder city number one.”

    Verder weer een prima aflevering waarbij ik meer en meer sympathie krijg voor Baptiste, zijn ambiguiteit in het priveleven vind ik heerlijk en ik geniet daarnaast meer en meer voor die verongelijkte houding en blik van LaDonna.


Reageer op dit artikel