The Gingerbread Man (1998)
Allemaal Altman (37)

24 april 2011 · · Allemaal Altman

Genrehopper pur sang, Altman draait zijn hand niet om voor zijn eerste non-psychologische, op actie gerichte thriller. De meest vreemde combinatie mogelijk: Altman verfilmt een John Grisham-script. Maar Robert zou Robert niet zijn wanneer hij niet een unieke draai zou geven aan het genre. Altman had namelijk een bloedhekel aan het script van John Grisham, herschreef het volledig, en John Grisham had vervolgens een bloedhekel aan het script van Altman. Dit uit zich in de film: The Gingerbread Man is een nogal ongewone rechtbankthriller, waarbij constant de regels van de thriller herschreven worden.

Kenneth Branagh speelt Rick Magruder, een advocaat die verwikkelt raakt in een vete tussen een vader en zijn dochter. Vader in de bak, dochter gelukkig. Tot vader ontsnapt en Rick Magruders gezin onder druk wordt gezet. So far, so good, maar Altman had een onderonsje gesloten met Branagh. Beiden waren er op uit om een personage neer te zetten met slechte kanten, een man die de verkeerde keuze’s maakt op de verkeerde plaats op de verkeerde tijd. Een man die zich laat leiden door emoties en angst en daardoor de mensen om hem heen in gevaar brengt. Aanvankelijk is Magruder het mannetje, een kerel van successen, maar naarmate de film verstrijkt verandert Magruder in een incompetente rotzak.

Het lijkt Altman ook niet zozeer om het plot te gaan. Deze is voorspelbaar en volgens de regels. Nee, in The Gingerbread Man gaat het om de psychologische staat van de personages, wat al duidelijk wordt uit de titel die ontleend wordt aan een metaforische nachtmerrie. Zeker naarmate de afwikkeling plaatsvind skipt Altman de uitgebreide uitleg, en wikkelt het plot af op een wijze waarbij de losse draadjes blijven hangen en Magruder met een schuldkater zich richting de rechtbank begeeft.

Het valt te zien waarom John Grisham, de conservatieve man van grote gebaren en planken van dik hout, zich distantieerde van het eindproduct. Altman verliest het plot, richt zich op de achtergrond en subtekst, maakt zijn personages gelaagd en imperfect, ondermijnt de verwachtingen van de kijker, maakt van de hoofdpersoon een vloekende, drinkende, vrouwenverslindende opportunist. Grisham’s commentaar bleef beperkt bij zijn moeite met het taalgebruik, maar het is duidelijk dat hij meer redenen had om zich op zijn edele delen getrappeld te voelen. Altman ondermijnt alles waar Grisham voor staat. En de film wordt er alleen maar beter om.


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel