A Prairie Home Companion (2006)
Allemaal Altman (slot)

Een betere zwanenzang voor Altman is niet denkbaar. A Prairie Home Companion werd door Altman gefilmd terwijl hij in een rolstoel gekluisterd was, zwak van gezondheid. Zijn vrouw was fan van een radioshow van Garrison Keiler, en Altman putte zijn inspiratie daar uit door Garisson Keiler het script te laten schijven over de fictieve gebeurtenissen achter de schermen van de fictieve laatste voorstelling. In werkelijkheid loopt de wekelijks Praire Home Companion radioshow nog steeds, maar is Altman helaas van de aardbodem verdwenen. De laatste voorstelling is dan ook Altman’s afscheidsfilm, een film die doordrongen is van verlies, bezinning en ouderdom.

De laatste show voordat het doek valt. De radio-groep, een familie van muzikanten houdt de schijn op. Misschien is het nog niet afgelopen, misschien is er nog tijd om al die verloren idealen in te halen. Ondertussen volgen we verschillende personages, die niet meer van deze tijd zijn. De nostalgische radioshow heeft geen plaats meer in de verharde tijden, de detecive Guy Noir had beter in zijn film kunnen blijven, de engel moet iemand meenemen naar het hiernamaals, de cowboys verdoen hun tijd met het maken van ouderwets foute grappen. Ondertussen loopt ook de dood als een rode draad door de film, de dood van een castmember vind plaats, maar de show must go on. Deze man ging tenminste lachend dood, wachten op zijn geliefde. Ondertussen is het jonkie van de groep geobsedeerd door suïcide, en gaan ook enkele van de nummers over afscheid. Door de hele film klinkt spijt, maar ook tevredenheid over de dingen die wel bereikt zijn. Want ook al is het de laatste show, er is veel goeds geweest.

Deze visie moet haast wel de persoonlijke kijk van Altman representeren, die in deze film verschillende onderdelen van zijn oeuvre samenbrengt. De show als thema is eerder aanwezig geweest, mensen die hun beste tijd hebben gehad ook (Buffallo Bill and the Indians), en mensen die zich niet uit het veld laten slaan komen voor in Prairie Home Companion‘s grote broertje, Nashville. Ook de hard-boiled detective uit The Long Goodbye keert terug in de vorm van Guy Noir. A Prairie Home Companion is nostalgisch naar een betere tijd. Het is een film die zelf uit een andere tijd komt met zijn neonlichten, radioshows en gangsters. Het is een logisch slotakkoord. Met A Prairie Home Companion gaf Altman het stokje over aan Paul Thomas Anderson, die bijval was voor als Altmans ziekte teveel zou vragen. Uiteindelijk deed de ziekte dat ook. Altman is nu dood, lang leve Altman.


Onderwerpen:


7 Reacties

  1. Ludo

    hulde voor deze serie. :)

  2. Ludo

    als lijstjesfreak even de einduitslag

    Short Cuts (5)
    The Player (5)
    Nashville (5)
    Prairie Home Companion (4.5)
    The Company (4.5)
    Tanner ‘88 (4.5)
    3 Women (4.5)
    Gosford Park (4)
    Cookie’s Fortune (4)
    The Gingerbread Man (4)
    Vincent & Theo (4)
    Aria-”Les Boréades (4)
    Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean (4)
    A Wedding (4)
    The Long Goodbye (4)
    Images (4)
    Mc Cabe & Mrs Miller (4)
    MASH (4)
    Kansas City (3.5)
    The Caine Mutiny Court-martial (3.5)
    Fool for Love (3.5)
    Secret Honor (3.5)
    Streamers (3.5)
    Quintet (3.5)
    Buffalo Bill & The Indians (3.5)
    California Split (3.5)
    Thieves Like Us (3.5)
    That Cold Day In The Park (3.5)
    Tanner on Tanner (3)
    Great Performances: Jazz ‘34 (3)
    Gun S01E04: All the President’s Women (3)
    Basements: The Dumb Waiter (3)
    Brewster McCloud (3)
    Countdown (3)
    The Delinquents (3)
    Dr T and the Women (2.5)
    Prêt-à-Porter (2.5)
    Popeye (2.5)
    HealtH (2.5)
    A Perfect Couple (2.5)
    The James Dean Story (2.5)
    O.C. And Stiggs (2)
    Beyond Therapy (0.5)


    ben zelf vooral nog benieuwd naar Kansas City (Jason Leigh!) en Tanner ’88.

    The Company: overrated hier, in mijn humble opinion. (en Thieves Like Us had een half sterretje erbij mogen hebben, of een hele misschien wel)

  3. Theodoor Steen

    Wauw, bedankt voor de ranglijst.

    The Company overrated. Zou kunnen, ik hoorde ook Bram al klagen. Misschien helpt het dat ik moderne dans over het algemeen erg goed kan lijen, en geniet van acteurs als James Franco, Malcolm McDowell en Neve Campbell.

    Het cijfer van Thieves Like Us kan er mee te maken hebben dat ik deze keek tussen een reeks van sterkere of opvallender films. Ik keek de reeks chronologisch, en Thieves Like Us maakte destijds een traditionele indruk vergeleken met het andere werk en viel dus minder op in positieve zin. Het cijfer zegt meer over de plaats binnen het oeuvre dan de kwaliteit los gezien, vrees ik. Ik vermoed dat een herkijk, los gezien van de andere films, dus inderdaad hoger zou uitvallen. Het is namelijk geen slechte film, sterk zelfs en ben er weinig negatief over. Hij viel alleen niet zo op.

  4. Ludo

    kan me wel vinden in die verklaring. (maar een van de Carradines en Duvall kunnen niet veel fout doen bij mij)

    was trouwens vergeten dat Tanner een tv-serie is, dat is me teveel gedoe, daarom zet ik een van de andere ongeziene/onderste 3 4-sterren nog maar op de to see list.

  5. Camera Obscura

    Volhouder, die Theo. Goeie reeks!

  6. Rik Niks

    Wel interessant dat je Altman in zijn laatste films ziet toewerken naar zijn beste werk. Ik vond zowel The Company als Prairie teveel interessant als Altman-product en te weinig als film op zich (dit in tegenstelling tot zijn betere werk uit de jaren 70). The Company doordat het Altman’s meest documentaire/observerende film (het schurkt aan tegen nagespeelde Direct Cinema) en Prairie inderdaad doordat het zo relateert aan Altman’s eigen fase qua carrière en leven. Laat ik de gedachte los naar een Altman te kijken, dan vind ik het moeilijk er behoorlijke films in te zien: The Company is dus bijna documentaire, maar zonder de spanning die kijken naar real life met zich mee kan brengen (ik kijk dan liever naar een van de dansdocumentaires van Wiseman). Prairie is zo ons-kent-ons-sentimenteel dat het met een nuchtere blik bekeken snel teveel wordt. Ik vind de personages ook niet mooi opgebouwd; ze komen tot leven via dialogen, niet doordat we ze werkelijk zien leven. Dat is overigens wel frappant, want dat was altijd Altman’s grote kracht, zie films als Short Cuts en Nashville.

    Maar een mooie serie inderdaad!

  7. theodoor steen

    Ik begrijp je moeite met die films, maar kan me er niet geheel in vinden. Ik vind The Company niet zozeer spannend, maar genoot wel enorm van de slice-of-life. Als experiment geslaagd, maar als film ook, omdat er zeker drama in de film zit, al is deze van de ultiem kleine soort. Als oefening van minimalisme geslaagd, maar ook ontroerend als film. Prairie Home Companion is dan juist weer het dikke soort drama. Ik kan er wel van genieten, een film die een ultiem dun narratief heeft, maar die wél gaat over de personages. Dat ze tot leven komen door de dialoog is waar, maar daar heb ik geen moeite mee. Dat is in heel veel films zo. Dat Altman zijn naturalisme uit eerdere films (Short Cuts en Nashville dus) verruilt voor meer archetypische en symbolische personages en scènes vind ik niet erg. Hij speelt met archetypes en dat maakt de film tegelijkertijd luchtig en vol subtekst. Hoe goed je het vind hangt er van af wat je van film verwacht: kijk je films om narratief, realisme, plot en personages, of kijk je ze vanwege subtekst, meta-tekstuele elementen, de visuele kant of amusement. Ik neig naar de latere tendensen, en Altman is nergens visueler, meta-tekstueler, subtekstueler of meer met amusement bezig dan in zijn laatste. Ik hou over het algemeen niet van slices-of-life-films en vind Altman een van de weinige regisseurs die dat op een briljante manier weet te doen.


Reageer op dit artikel