Cookie’s Fortune (1999)
Allemaal Altman (38)

Cookie’s Fortune is Altman’s tweede samenwerking met scriptschrijfster Anne Rapp, na Gun, en voor Dr. T and The Women. Het is zonder meer de beste van de drie, een moordmysterie zonder moord en zonder dader. Nadat de stokoude Cookie zelfmoord pleegt proberen de neurotische jongere zussen dat te maskeren door te insinueren dat Cookie vermoord is in een roofoverval. Bewijs vervalsend, want “in onze familie pleegt niemand zelfmoord”. Al snel is het gehele dorp in rep en roer als de politie aan de haal gaat met het “bewijsmateriaal” en de klusjesman wordt opgepakt. Familiegeheimen komen naar boven en al snel blijkt de werkelijkheid een even bizarre klucht als de matige toneelstukken die het plaatselijke toneelgezelschap opvoert.

Het idee van een zelfmoord die aangezien word voor moord, en het plattelandsmoordmysterie wat hier uit vloeit werkt extra sterk doordat de kijker alle voorkennis bezit. Het is niet de vraag who-dunnit, maar het is de vraag hoe de situatie weer opgelost wordt. Het moordmysterie waar de ontknoping in het begin zit is niet een nieuwe formule, Colombo deed het honderdmaal eerder, maar zelden gebeurt het zo goed als hier. Want het plot in Cookie’s Fortune wordt voornamelijk gebruikt als kapstok voor bizarre plotonwikkelingen, hysterische personages en flauwe humor. Altman heeft net zoveel plezier als bij Gun en Dr. T maar werkt hier met beduidend sterker materiaal.

Het plezier uit zich ook in het spel van de cast. De drie hoogtepunten van de film zijn Liv Tyler, als innemende tomboy, Julianne Moore, als haar neurotische moeder, en Glenn Close als Cookie’s krankzinnige zus. De blik in de ogen van Glen Close als ze de zelfmoordbrief herkauwend naar binnen werkt is onbetaalbaar, evenals het moment waarop Julianne Moore haar toneelervaring in de plaatselijke toneelvereniging gebruikt wanneer ze de politie inlicht over de “roofmoord”. Haar relaas door de telefoon wordt doorspekt met allitererende kleuromschrijvingen van bloedvlekken en lakens, rechtstreeks uit de Libelle-brief-van-de-week. Het is een moment wat alleen Julianne Moore zou kunnen laten werken, en haar vertolking slaat de spijker precies op de kop.

Cookie’s Fortune
is een ode aan de landelijke knulligheid van de zuidelijke staten, inclusief de witte tuinhekjes en de oudere Afro-Amerikaan op de veranda. Altman speelt heerlijk met de clichès, vult de film met pastelkleurtjes en zwarte humor. Cookie’s Fortune is stilistisch een zoetgeurende taart, humoristisch een zwartgallige oudtante die verbaal haar familieleden fileert. Een onweerstaanbare combo, leuker gemaakt door de knullige opvoeringen van de toneelvereniging. Het verhaal van Salome wordt in de handen van de plaatselijke toneelvereniging een surrealistisch kunststukje van knullige decors, slecht acteerwerk en houterige dialoog. Het plezier van deze toneelvereniging slaat over op de film, want als Altman met Cookie’s Fortune een ding duidelijk maakt is dat je met aanstekelijk enthousiasme al een heel eind komt. Dat hij bezit over een kwalitatief sterke cast en script is dan alleen maar de kers op de taart.


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel