Met Dr. T and the Women maakt Robert Altman wederom een ensemblefilm, waarbij een grote groep personages gevolgd wordt. In dit geval volgt Altman de bezoekers van een Gyneacoloog, Dr. T, gespeeld door Richard Gere. Deze Dr. T. wordt gebruikt als kapstok voor een reeks vrouwen, al dan niet Dr. T’s familie of clientèle, en een reeks bespiegelingen over de onoverkomelijke verschillen tussen man en vrouw.Dr. T and the Women is Altman’s poging om vrouwen te begrijpen, ook al is het script geschreven door een vrouw. Het onvermogen van de mens om zich compleet te verplaatsen in een ander persoon uit zich in de film, die niet verder komt dan enkele stereotype gedachten over vrouwen, en enorm veel hysterisch gekakel.

Het probleem met Dr. T and the Women is dat Altman teveel op twee gedachten hinkt. Aan de ene kant probeert Altman duidelijk een toegankelijker film te maken, door binnen het ensemble de kijker een aanspreekpunt te gunnen in de vorm van Richard Gere. Aan de andere kant probeert Altman ook zijn experimentele kant te behouden, wat een rare tweesprong oplevert tussen glad/gelikt en vreemd/losgeslagen. Uiteindelijk is Dr. T and the Women vleesch noch visch, een Altman op de semi-automatische piloot.

Altman’s knieval naar narratieve coherentie uit zich niet alleen in een vasstaand hoofdpersonage, maar ook in de schetsmatige opzet van het script. De personages zijn louter stereotypes, waarbij vrouwen gereduceerd worden tot ofwel dochter, ofwel hysterisch, ofwel manipulatief, ofwel daadkrachtig, maar waarbij personages zich nooit verder ontwikkelen dan een enkele emotionele of sociale hoofdeigenschap. Je hebt de lesbienne, de carrièrevrouw, het demente oudje. De plotontwikkelingen zijn metaforisch, bedoeld om de kijker inzichten te verschaffen in man-vrouw-verschil afkomstig uit tweestuiver zelfhulpboekjes. Mannen komen van Mars, vrouwen uit Texas.

Ook in de cast uit zich een vervlakking, waarbij de sterke acteurs uit Altmans verleden vervangen zijn voor minder sterke beroemdheden als Farah Fawcett, Kate Hudson, Richard Gere, Helen Hunt en what-the-fuck-were-they-thinking Tara Reid. Een schematisch script als dit had gered kunnen worden door sterk acteeerwerk, maar dit valt over de gehele linie tegen. De film laat tegen het einde gelukkig alle riemen los, in een bizar slecht gefilmde stuntscène die op campwijze perfect werkt, en een vreemd slotakkoord. De laatste scène gaat verder dan Hollywood had durven hopen, en is tegelijkertijd onsmakelijk, ontroerend en eerlijk. Het is het perfecte slotakkoord voor een film die sterk begint met een baarmoederonderzoek. Jammer van het middelste uur.