Harry Potter and the Chamber of Secrets (2002)
Columbus gaat niet over naar klas drie

Komende week komt Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 wereldwijd uit, de achtste en laatste Potter film. Daarom namen Bram, Kaj en Theo de afgelopen tijd de hele reeks nog eens onder de loep en voerden daar per film een discussie over. Sinds gisteren kun je elke dag één van die debatten lezen op Salon Indien. Vandaag de beurt aan de tweede film, Harry Potter and The Chamber of Secrets, waar wij het in tegenstelling tot de eerste film niet geheel over eens waren.

Kaj: In mijn herinnering was deze tweede film de minste van allemaal, maar hoewel er nog steeds een heleboel aan schort viel hij me op herhaling best mee. Het eerste uur is even door de zure appel doorbijten en voelt vrij overbodig, maar dan komt die scène waarin Harry Potter de tijd neemt om met een slang te keuvelen en dat is vrij goed gedaan. Daarna zijn we weer afhankelijk van een stel plotgaten en deus ex machina’s om aan te komen bij een zowaar spannende laatste akte, vanaf de spinnenscène tot aan de climax. Goed set design ook in dat gedeelte. Wat jullie?

Bram: O, echt? Ik vond het tot de laatste drie kwartier echt vreselijk. Zoals je al zegt heeft de film erg veel moeite om op gang te komen. Tot Ron en Harry op Hogwarths arriveren hebben we eigenlijk vrij weinig aan het hele gedoe in de vliegende auto. Het heeft totaal geen effect op het verloop van het verhaal. Het is pure sensatie. En da’s niet heel erg, het is immers een high budget Hollywoodfilm dat geschikt moet zijn voor het hele gezin, maar het voelde als een Quidditchscène. En laat er nou ook nog een enorm lange Quidditchscène later in de film zitten. Het was allemaal een beetje te veel van het goede. Daarbij ergerde ik me ook aan de hoeveelheid boekgrapjes in de film, die voor mij als non-lezer onbegrijpbaar waren. Je weet wel, die scènes in huize Weasly, waar af en toe dialogen worden gevoerd die op expositie lijken, maar uiteindelijk ook helemaal geen nut hebben voor de rest van het verhaal. Ik vond dat storend.

Theo: Wat Bram zegt. Zelfs voor mij als lezer van de boeken voelt een heel gedeelte van de scènes als overbodig. Het hele gedoe met Ron die slakken kotst, ja, we begrijpen heus wel dat zijn toverstok niet werkt na honderd keer. Het blijkt natuurlijk handig voor de zoveelste deus ex machina, maar het haalt enorm de vaart uit het verhaal. Wanneer de finale echter begint (alles in The Chamber of Secrets) komt de film enorm op gang. Prachtig setdesign, uitstekende CGI van de basilisk (in tegenstelling tot de slechte CGI op het midden van de film), en een spannende opbouw. Ik vergeef zelfs de plotselinge opkomst van The Phoenix en de Deus Ex-calibur in de vorm van het zwaard. Overigens viel me wel op dat het acteerwerk al wel een stukkie beter is geworden. Jammer dat de interessantere acteurs en grotere namen als Alan Rickman en John Cleese vrijwel zijn teruggebracht tot cameo’s.

Kaj: Maar in plaats van hen krijgen we wel meer van de heerlijk hautaine Jason Isaacs en het geinige gedoe van Kenneth Branagh, die al vanaf de eerste seconde duidelijk maakt dat zijn pompeuze personage pretendeert iets te kunnen wat hij niet kan. Juist dat met Rons staf is nou net geen deus ex machina. Dat wordt gewoon netjes opgezet en opgebouwd – je weet precies wat er gaat gebeuren als Branagh hem oppakt. Kijk, dat eerste uur is inderdaad vrij slecht, maar sommige van de deus ex machina zouden wel helemaal onmogelijk worden als ze niet al eerder in het verhaal waren geïntroduceerd, zoals de auto met een eigen wil en de tranen van de feniks. Niet dat het die scènes waarin ze worden geïntroduceerd op zichzelf boeiender maken, maar die zijn niet volledig zonder functie. Vandaar dat ik na afloop toch het gevoel had dat het eerste gedeelte niet een complete verspilling van mijn tijd was. Voor dat hele Quidditch-gebeuren is dan weer wederom geen excuus, en ik vermoed ook dat de film beter af was geweest zonder Dobby, die af en toe ontzettend irritant is en niet echt veel toevoegt dat volgens mij niet op een andere manier had kunnen worden verwerkt. Wel aardig vond ik hoe je nu achteraf al enige opbouw voor onder andere de toekomstige koppels kan zien.

Theo: Je hebt een punt, Kaj, een goed punt ook. Maar misschien is het mijn frustratie met de saaiheid van het eerste uur die er voor zorgt dat ik de afwikkeling in het laatste uur soms wat ehrm… klote vindt. Als het eerste uur boeiender was geweest waren de latere referenties naar eerdere gebeurtenissen niet zo storend geweest. Nu breken ze de spanningsboog in verder uitstekende scènes. Wanneer Fawkes aan komt vliegen lijkt dat nogal een flauwe oplossing omdat Fawkes vanaf seconde één al weinig overtuigt. Hetzelfde voor de toverstaf en de auto. In het boek werkten deze elementen wel goed, maar op het doek komen ze een tikkeltje stompzinnig over. Net als Dobby overigens. In het boek een prima melig kinderboekpersonage, op film Jar-Jar Binks. Overigens is Brannagh inderdaad hilarisch, maar dat komt mede omdat ik me zo kan voorstellen dat hij als persoon dezelfde trekjes in mindere mate heeft. Het Britse van de film blijft leuk, zonder meer sfeervoller dan de gemiddelde blockbuster. Maar als het sfeervolle de hoofdmoot gaat uitmaken en het plot een beetje tweede viool speelt (zoals het geval is in het eerste uur), kan het dus ook gaan storen. Leuk en aardig, al die grappige zijweggetjes, maar het plot en de spanning van het plot sneeuwen onder.

Bram: Het lijkt erop dat Theo en ik het volledig met elkaar eens zijn, hoewel ik ervan uit kan gaan dat ook Kaj ziet dat ook dit tweede deel niet het grandioze Harry Potter verhaal eer aan doet. Het is daarom ook goed om te weten dat regisseur Chris Columbus na twee pogingen stopte (pogingen die eigenlijk Terry Gilliam had moeten ondernemen) en Alfonso Cuaron eenmalig het stokje overnam om de in mijn herinnering de beste Harry Potter tot op heden te maken. Maar daar morgen meer over.


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel