Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2010)
"Here endeth the lesson"

Deze week komt Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 wereldwijd uit, de achtste en laatste Potter film. Daarom namen Bram, Kaj en Theo de afgelopen tijd de hele reeks nog eens onder de loep en voerden daar per film een discussie over. Sinds afgelopen vrijdag kun je elke dag één van die debatten lezen op Salon Indien. Vandaag de beurt aan de laatste film, Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2. Helaas was Bram niet in staat op tijd de film te zien om mee te kunnen schrijven, dus nemen Theo en Kaj de honneurs waar.

Theo: Met het laatste deel van Harry Potter is het de grote vraag of het David Yates lukt alle eindjes aan elkaar te knopen en een bevredigende conclusie af te leveren. Het antwoord is wat mij betreft: deels. Deathly Hallows: Pt. 2 is een solide film, maar er zijn enkele punten die ik onbevredigend vond. Het grote euvel van Part 2 is de afwikkeling en introductie van plotlijnen. Sommige nieuwe plots komen compleet uit de lucht vallen (hoe weet men waar de nieuwe Horcrux zich bevindt?) en weer andere plots die eerder geïntroduceerd zijn (het verleden van Dumbledore en Grindelwald, de jongen die The Elder Wand stal) worden amper nog aangestipt. Vooral dat laatste punt levert in vergelijking met het boek een jammere film op, want juist de uitdieping van Dumbledore was een fascinerend aspect aan het boek. Gelukkig krijgt Snape nog wel zijn achtergrondverhaal, wat meteen een van de betere scènes in de film is. Als we dan toch een vergelijking met het boek trekken: een aantal hoofdstukken van het boek waren in mijn opzicht erg knudde (de epiloog en het grote gesprek in King’s Cross), en Yates weetdeze in de film redelijk te beperken in hun knulligheid. De scène in King’s Cross is gewoon een solide scène geworden, in plaats van het tenenkrommende symbolische melodrama van het boek, maar de epiloog is nog steeds knudde. In het boek las de epiloog als slechte fan-fiction die nooit op papier geplemd had mogen worden, in de film is het gewoon een overbodige scène met matige make-up.

Kaj: Ik vroeg me al af waarom er opeens hints waren dat Dumbledore eigenlijk een enorme klootzak was die vooral door macht gemotiveerd werd, waar vervolgens niets mee gedaan werd. Juist de King’s Cross scène had ik moeite mee, ik vond het eerlijk gezegd nogal cliché. De Snape-scène was beter, maar de twee samen maakten het niet sterven van Harry enigszins onlogisch, en dat stoorde me toch – zonder boekkennis ontging me namelijk hoe dat mogelijk was. Dumbledore zegt dat Harry zelf de laatste Horcrux is, en alle andere moesten immers vernietigd worden. Hier had een iets duidelijkere uitleg geholpen, terwijl al dat gedoe rondom toverstaven allemaal vrij overbodig was. Of anders had hij die Resurrection Stone – wat een hele logische verklaring geweest zou zijn – niet in het bos moeten gooien vlak voor de confrontatie met Voldemort. Dat en de epiloog lieten mij eerder onverschillig dan voldaan achter na afloop van de film. Wel sterk vond ik de aanval op Hogwarts en de verdediging daarvan. Vooral de scène net na de aanval, wanneer we in een grote hal tussen het puin de gewonden en doden zien liggen met de verslagen overlevenden ertussen; het zou zo een kerk tijdens de Tweede Wereldoorlog kunnen zijn. De beste scène uit de film wat mij betreft.

Theo: Kijk, ik vroeg me al af hoe duidelijk het zou zijn waarom Harry uiteindelijk de boel overleefd: hij heeft alle Deathly Hallows en is dus meester van de dood. Het ontwapenen van Draco maakte hem bezitter van The Elder Wand, de onzichtbaarheisdmantel is dé onzichtbaarheisdmantel en hij heeft ook de Ressurection Stone. Ik neem aan dat dit allemaal niet over is gekomen. Dat is een fout van de film, want voor de filmreeks in het algemeen blijkt kennis van de boeken meer noodzakelijk dan overbodig. Wat de film wel goed doet is inderdaad het visuele aspect: The Battle of Hogwarts is een hoogtepunt in de reeks, met een spanning, duisternis en actie-choreografie die inderdaad overkomt als die van een oorlogsfilm. De zelfverzekerde regie van de actie, de emotionele catharsis van de personages en vooral de grimmigheid en sterfelijkheid die alom aanwezig is werkt wat mij betreft erg sterk. Als het plot niet bevredigend wordt uitgewerkt (wat ook enigszins een fout van het boek is), dan is er wel een emotionele pay-off en op-het-puntje-van-de-stoel-actie. De scène in King’s Cross is overigens een scène die me in het boek met de ogen deed rollen, maar die visueel weird en opvallend genoeg is om toch nog overeind te blijven staan. Het is een cliché, maar wel een visueel bevredigend cliché. En de verschrompelde Voldemort-baby, wat een klein detail is in het boek, is visueel een treffend en bizar beeld. Yates maakt zeker fouten, vooral op plot-gebied, maar visueel is hij een uiterst bedreven en vakkundig regisseur. De grootste visuele fout die hij maakt is de epiloog, die volgt op wat een perfect eindshot zou zijn geweest. Wat dat betreft is de slotfilm tekenend voor de rest van de reeks: plotsgewijs vol gaten en onbevredigend, visueel en emotioneel opvallend sterk.

Kaj: Als dat de verklaring is, heeft Rowling wel een verdomd vreemd idee van bezit… als ik iets achteloos laat vallen in een donker bos, vind ik mijn claim als eigenaar toch op zijn minst te betwijfelen. En als Harry het overleeft omdat die toverstok eigenlijk al aan hem toebehoort zonder dat iemand dat weet, benadert ze magie ook als een jurist die kleine lettertjes in een contract aanbrengt. Het is toch deels al dat technische geneuzel aan het eind dat een echte emotionele connectie met de film in de weg stond. Uiteindelijk vond ik de som minder interessant dan de delen. Ik genoot meer van McGonagall die geniet van het verdedigen van Hogwarts, of Neville die eindelijk uit de schaduw van de hoofdpersonen stapt, dan van de film als geheel. En die hoofdpersonages vond ik af en toe wat vreemd en zelfs onlogisch uitgewerkt. Zeker wat Ron en Hermione betreft zijn de rollen nu opeens omgedraaid ten opzichte van de vorige film, wat ik nogal uit de lucht vond vallen. Die catharsis miste ik aan het eind, hoewel ik die laatste scène op de brug wel geslaagd vond.

Theo: Dat met het bezit van die toverstaven wordt letterlijk aan het einde zo uitgelegd, op de brug zelfs. Ik zeg niet dat het een bevredigende conclusie is, maar die uitleg zit dus wel in de film. Maar ik denk inderdaad dat je de film het beste kunt samenvatten als een som waarvan de delen boeiender zijn dan het geheel. De hele reeks zelfs. Scènes en personages op zichzelf gezien zijn soms op het briljante af, maar de film-reeks weet deze onderdelen plotsgewijs niet altijd netjes op elkaar aan te laten sluiten. In de boeken werkt dit beter. Het is natuurlijk het gevaar van zo’n monsteronderneming om te gaan adapteren zonder dat de boekenreeks al af was, en dat laat zich uiteindelijk merken. Zonder de boeken in de hand zijn het films met geweldige momenten waar flink aan af te dingen valt. Met de boeken op zak kun je de hiaten inkleuren en is het slechts genieten. Oftewel, lees eerst de boeken.

Kaj: Dat die uitleg in die film zit heb je gelijk, maar het is desalniettemin een verdomd knullige uitleg. Als boekverfilmingen niet op eigen benen kunnen staan zonder dat je eerst het boek heb gelezen, dan zie ik het punt van een adaptatie niet echt in, behalve de bekende financiële motivatie. Hoewel briljant niet echt het eerste woord is dat in me opkomt in verband met Harry Potter, sla je daar wel de spijker op de kop met de notie dat het meer een reeks van goede en slechte momenten is dan één goed geheel. Behalve dan wat betreft deel drie, dat is mijns inziens een prima op zich zelf staande film die los van de reeks ook goed te kijken is en derhalve nog altijd het beste deel, ondanks dat Yates waarschijnlijk de beste individuele scènes heeft.


Onderwerpen: ,


4 Reacties

  1. Rogier

    Ik heb deze film nog niet gezien, dus ik waag me nog niet aan dit stuk tekst. Er zullen ongetwijfeld spoilers inzitten. Zouden jullie misschien een eindoordeel kunnen geven. Een cijfer ofzo of verschilt jullie mening daar teveel in?

  2. Kaj van Zoelen

    Het zou een beetje een stijlbreuk zijn met de rest van de serie maar je kunt onze individuele cijfers wel op WhatIWatch vinden, hoewel dat voor mij een momentopname was die al niet geheel meer overeenkomt met wat ik hierboven schrijf, denk ik.

  3. theodoor

    Hetzelfde geld voor mij. Mijn cijfer zou inmiddels lager uitvallen. Een 7 ofzo.

  4. Fedor Ligthart

    Ik vond dit maar een matige afsluiting. Ik miste vooral een emotionele beleving, zeker met al het drama op de achtergrond die behoorlijk braaf volgens het plot werd uitgevoerd. Enige inleving? Ho maar. Het narratief van het plot is ingewisseld voor een reeks climaxen die echter samen geen film maken. Deel 1 stond in zijn spanningsboog en ontwikkelingen veel meer op zichzelf als film. In tegenstelling tot deel 1 voelde dit deel nog meer als een halve film: ze hadden het nooit in tweeën mogen hakken. Had gemakkelijk een vier uur durend epos van kunnen worden gemaakt.

    Daar boven op was het ook in tegenstelling tot de vorige verfilmingen een vrij saaie vertoning waar de plotelementen van het boek tussen de actie waren geforceerd (een aardige flashback van Snape) of gewoonweg verzwegen (achtergrond Dumbledore en broer – laat het dan gewoon weg!). Ook de cheesiness in bepaalde dialogen waren niet bepaald om over naar huis te schrijven (King’s Cross, Ressurection Stone-scène). Ik zwijg daarom ook wijs over de totaal overbodige voetnoot van het einde. Pure afbreuk!


Reageer op dit artikel