Harry Potter and the Goblet of Fire (2005)
Met vallen en opstaan

Deze week komt Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 wereldwijd uit, de achtste en laatste Potter film. Daarom namen Bram, Kaj en Theo de afgelopen tijd de hele reeks nog eens onder de loep en voerden daar per film een discussie over. Sinds afgelopen vrijdag kun je elke dag één van die debatten lezen op Salon Indien. Vandaag de beurt aan de vierde film, Harry Potter and The Goblet of Fire, een terugval naar de kwaliteit van de eerste twee films.

Bram: Bij nader inzien had Alfonso Cuarón het ook wel getroffen met dat derde boek. Ik bedoel, geen van de andere boeken heeft zo’n ingenieuze verhaalstructuur als deze. Het kon dan ook niet anders dat boek vier met zijn focus op een enorm driedelig toernooi (de zogeheten Triwizard Tournament of: de drie akten) ging tegenvallen. Geen tijdtechnische capriolen, geen weerwolven en geen Cuarón. Want na het succes van The Prisoner of Azkaban (2004) mocht de Mexicaanse regisseur aan de slag gaan met Children of Men (2006) en werd Mike Newell aangesteld als nieuwe regisseur voor de Harry Potter-reeks. Als ik een blik werp op zijn oeuvre vraag ik me af waarom de studio’s besloten de regisseur van Four Weddings and a Funeral (1994) en Donnie Brasco (1997) dit ultiem duistere deel te laten verfilmen. Ik bedoel, waarom het deel waarin we Voldemort ontmoeten uitbesteden aan een regisseur van komische drama’s en een enkel avonturenfilmpje? Of zoals ik halverwege de film uitriep: “IT’S CHRIS COLUMBUS ALL OVER AGAIN!”

Theo: Ik ben het grotendeels met je eens, maar zal enkele punten moeten nuanceren. Het derde boek is inderdaad het beste, maar jij als niet-boekenlezer kunt moeilijk wat zeggen over de kwaliteit van de andere boeken. Boek vier is in kwaliteit nagenoeg gelijk aan drie. De structuur is simpeler, maar Rowling vult deze op met lyrische beschrijvingen van magie en humoristische subplots. Voor de film zijn deze wijselijk geschrapt, omdat deze nauwelijks werkten bij Columbus en het de film veel te lang zou maken. Met het boek kun je immers met gemak een konijn pletten. Maar ja, inderdaad, de film heeft in zijn fouten veel weg van de Columbus-films: knullige montage, overbodige elementen, slecht getimede symboliek en matige keuzes in setdesign en special effects. Maar o, wat is het acteerwerk verbeterd. Mede door het acteerwerk steken een aantal scènes met kop en schouders boven de rest van de film uit. Ik bedoel, alleen Ralph Fiennes kan een potentieel knullig moment als de wedergeboorte van Voldemort laten werken. En Brendan Gleeson is fantastisch als Alistair “Madeye” Moody. De scène waarin hij op manisch-depressieve wijze de klas traumatiseert door een spin te martelen is glorieus.

Kaj: Die scènes zijn nochtans best aardig geregisseerd en steken ook qua sfeer af tegen de rest van de film. Tegelijk zijn het die scènes die de film net wat beter maken dan de eerste twee films, maar het is inderdaad een grote stap terug na deel drie. Wel is het leuk dat Neville Longbottom eindelijk iets te doen krijgt, maar dat gaat ten koste van Hermione, die normaal de rol vervult die hij hier inneemt. Daarnaast wordt Ron een groot deel van de film gereduceerd tot een vervelend afgunstig mannetje die zijn jaloezie en woede baseert op geruchten en vermoedens zonder ook maar eens naar zijn beste vriend te luisteren. Altijd irritant als dat gebeurt, en het is helaas niet de laatste keer (zie Deathly Hallows: Part 1) Het is wel enigszins logisch, gezien dat Harry hier in een situatie verzeild raakt die hij grotendeels alleen moet oplossen, maar het is toch jammer want ze zijn altijd beter met zijn drieën. Of in ieder geval als Hermione het voortouw neemt met haar intelligentie, wat mij betreft het interessantste personage van de drie.

Bram: Ik had niet zo’n probleem met Harry in zijn eentje, maar het is vooral de manier waarop dit gebeurt. In Deathly Hallows: Part 1 (een film waar we uiteraard later deze week op terugkomen) is Rons afgunst veel logischer te verklaren. Hij is continu de sullige sidekick geweest, iets waar hij al sinds jaar drie mee worstelt. Dat hij tijdens de meest emotionele periode (die rondom dat tentje) zijn afgunst laat zegevieren was enkel iets dat moest gebeuren. Alleen de manier waarop het in The Goblet of Fire wordt geuit is, zoals je zelf al zegt, behoorlijk zwak voor iemand die zichzelf Harry’s beste vriend noemt. Van het ene op het andere moment besluit hij Harry stom te vinden en hoewel hij op zijn eigen wijze nog wel geeft om zijn vriend, komt hij inderdaad over als een vervelend mannetje. Naar mijn mening was dit erg tekenend voor de film. In tegenstelling tot de regie van Columbus snapte ik waarom Newell bepaalde keuzes maakte, alleen de wijze waarop schoot vaak enorm tekort. De laatste twee shots zijn daar ook een goed voorbeeld van. Er is een prachtig beeld waarin alles is afgerond (da’s niet echt een spoiler, dat weet je van te voren) en onze drie vrienden naast elkaar staan te kijken hoe de toernooideelnemers weer naar huis keren. Het is een goed shot dat alles verteld dat nog verteld moet worden. Maar dan moeten we nog eens zien hoe dat schip het meer in duikt en de koets met vliegende paarden wegvliegt. Dat soort overbodige momenten stoorden me heel erg.

Kaj: In Deathly Hallows: Part 1 kwam zijn liefde voor Hermione er ook nog eens bij kijken, en juist dat maakte zijn jaloezie nogal flauw in mijn ogen. Niet één keer toetste hij zijn verdenkingen door simpelweg te communiceren met zijn vriendin of zijn beste vriend. Hier is het van hetzelfde laken een pak en ook bijzonder vervelend. Vooral de manier waarop hij via Hermione een boodschap overbrengt is van een laag niveau dat wat mij betreft niet past bij zijn personage. Misschien worden zijn gevoelens in het boek beter uitgewerkt, maar dan nog blijft het irritant. Ik ben het wel met je eens wat betreft dat laatste shot, dat was echt totaal overbodig en ook nog eens vrij onhandig in de uitvoering. Wat inderdaad tekenend was voor de hele film, die voor elke goede scène een aantal slechte had. En net als bij de films van Columbus komt ook deze vrij traag op gang, met heel veel introductie waar eigenlijk weinig mee gedaan wordt. En vooral met het “gewone tiener gedoe” weet men geen raad – in tegenstelling tot Yates later in deel zes en zeven – waar vooral Ron dus onder te lijden heeft, maar ook bijvoorbeeld die scene met Harry en Cho is waardeloos.

Theo: Dat gedoe met Ron in deel zeven werkt een stuk beter, omdat daar de onzekerheid versterkt werd door een externe bron die op negatieve emoties voedt. Hier komt het inderdaad compleet uit de lucht vallen. De film is inderdaad nogal een ongemakkelijke afwisseling tussen sterke en slechte scènes. Vooral het symbolische shot van de regen die over een glas-in-loodraam valt waardoor de afbeelding lijkt te huilen is zo over de top dat de film vanaf dat punt niet meer serieus te nemen valt. Maar dan komt daar de finale, de wedergeboorte van Voldemort, die zeker qua special effects, acteerwerk en grimmigheid toch wel sterk te noemen valt. Vooral de manier waarop de botsende stralen tussen Voldemort en Harry worden vormgegeven (de waterige vonken spatten van de stralen af) zijn erg beeldend en sterk. Dit is waar Harry Potter als franchise in uitblinkt: het tonen van de effecten van spreuken en dingen die uit toverstaffen vliegen zijn vanaf deel drie vrijwel zonder uitzondering overtuigend en sterk qua special effects. En Yates, de regisseur van de komende delen, doet dat nog duizendmaal beter dan Newell.


Onderwerpen:


3 Reacties

  1. bas

    Voor een groot deel met jullie eens, dit deel was voor mij een aardige teleurstelling. Zoals jullie treffend zeiden kwam deel 3 echt tot leven en dat lukt hier op het einde na niet.

    Ik vind wel dat de regisseur goede keuzes heeft gemaakt met het weg laten van grote delen van het boek, dan doel ik op de wel heel erg uitgebreide beschrijving van het wk en het in mijn ogen overbodige geneuzel over de rechten van de huis elf.

  2. Sandro

    Deze viel me de eerste keer gigantisch tegen, maar bij de herkijk (mede door de lage verwachtingen na de eerste keer) waardeerde ik wel de fantasie-rijkheid. Ik merk ook wel dat hoe langer het geleden is dat ik de boeken voor het laatst las, ik me makkelijker over bepaalde zaken kan zetten. Echter, niet hoe Voldemort is vormgeven, want dat vind ik nog steeds erg zwak. Ook die kerkhof scene. Sure, de effecten waren leuk. Maar wederom was het niet de verfilming van de bladzijden en het gevoel dat er in zat, maar een vlakke, haastige interpretatie van de makers. Dat deed Yates helaas niet veel beter, al begon het bij Deathly Hallows: Part I een beetje op iets te lijken.

    Oh, en het gedoe rond Ron en Harry vond ik in de boeken ook altijd vervelend om te lezen. Was blij toen ik daar doorheen was. Sowieso elk van die ruzies zijn nogal stom, want ik vind het gezellige gevoel van ze als ze samen zijn altijd erg sfeervol en vermakelijk. In de boeken althans. Overigens, ik weet niet meer precies of dat dit deel was. Maar bij paar films had ik het idee dat ze de verkeerde dingen weg laten en dan de verkeerde dingen verfilmen. Met dit deel begonnen de lading zij-plots natuurlijk, die in de boeken toch in zekere mate belangrijk waren op het einde. Da’s ontzettend moeilijk compact te verfilmen.

  3. Erik B

    ik vond het leuk dat Robbert Pattison dood ging in deze film :P hihi


Reageer op dit artikel