Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009)

Deze week komt Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 wereldwijd uit, de achtste en laatste Potter film. Daarom namen Bram, Kaj en Theo de afgelopen tijd de hele reeks nog eens onder de loep en voerden daar per film een discussie over. Sinds afgelopen vrijdag kun je elke dag één van die debatten lezen op Salon Indien. Vandaag de beurt aan de zesde film, Harry Potter and the Half-Blood Prince, de opzet naar de finale.

Bram: Yates kwam (Order of the Phoenix) en Yates overwon (The Half-Blood Prince). Ik kan me nog herinneren dat ik tijdens de eerste kijkbeurt van The Half-Blood Prince terecht was gekomen in een behoorlijk emotionele staat van zijn. De voorgaande delen had ik met een korreltje zout genomen – ik waardeerde ze, maar ik was zo verstrengeld geraakt in mijn arthouseliefde, dat ik vergat dat Hollywood ook nog steeds prachtige films kan uitpoepen. Waar Yates mij al tijdens enkele momenten van deel 5 wist te overdonderen, voelde dit zesde deel geheel onverwachts als een tsunami van prachtige cinematografie, goed ingezette CGI en een lading emotionele teen angst. En nu weer, enkele jaren later, merk ik dat de film niet aan kracht heeft ingeboet. Hoewel dit deel een wat richtingsloos lijkend middenstuk heeft, dat te veel blijft hangen in het opstapelen van mysteries, blijkt dit aan het einde allemaal nodig te zijn geweest om de gewenste impact te hebben.

Kaj: Ik kan toch niet helemaal in je hyperbool meegaan, vrees ik. Het is wel zo dat zijn komst de serie goed deed en dat dit zesde deel zijn beste bijdrage daaraan is. De duistere cinematografie van Bruno Delbonnel (Amélie) is daarbij een belangrijke factor, die enorm bijdraagt aan de dreigende sfeer die wordt uitgedrukt in de voortdurend samenpakkende donkere wolken die slechts afgewisseld worden door desolate sneeuwlandschappen. Winter is coming, en één van de hoofdpersonen moet daarvoor geofferd worden. De manier waarop dat gebeurt is erg sterk, een echte sluipmoord met insiders (hoewel ik nooit nee zal zeggen tegen meer Helena Bonham Carter als Beatrix Lestrange) met een uitkomst die ik emotioneel een stuk beter vind werken dan de dood van een vaderfiguur van Harry Potter aan het eind van de vorige film.

Bram: Wat me dit keer ook opviel was hoe subtiel het dilemma van Draco Malfoy is. Terwijl Potter en consorten hun puberale liefdesproblemen en het mysterie van dit deel proberen op te lossen, toont Yates ons het bleke mannetje dat sinds deel 1 al Potters aartsvijand hoort te zijn. Maar in Draco’s ogen zien we geen vastberadenheid, maar eerder een depressie ontstaan uit een enorm dilemma. Elke keer als we hem zien kijkt hij afwezig voor zich uit, terwijl hij zich tussendoor bezighoudt met het opzetten van zijn plan. De scènes met een teleport-kast uiten zijn twijfeling goed. Eerst legt hij een appel in de kast, die wordt geteleporteerd naar een onbekende plek, waarna de appel terugkomt. Het grote verschil: er is een hap uit de appel. Draco glimlacht. Maar in een latere scène herhaalt hij dezelfde goocheltruc met een vogeltje. Het vrolijk fluitende beestje wordt geteleporteerd naar de onbekende plek en komt dan terug. De stilte verraad het al, maar wanneer Draco de kast opent en het levenloze beestje ziet is zijn blik angstiger dan toen hij de hap uit de appel aanschouwde. En dat is meteen ook een positief punt aan de film: de acteurs zijn stuk voor stuk geloofwaardig. Je kan merken dat Yates en zijn cast dichter bij elkaar zijn gekomen, wat gunstig is voor beide partijen.

Theo: Dat vind ik ook het opvallende aan dit deel. Voldemort ontbreekt grotendeels als antagonist en elk punt in het plot is er voornamelijk om de personages voort te stuwen, en niet zozeer de actie. Zelfs de grote wending aan het einde gaat grotendeels om wat het met de personages doet. En de bijzaken (de liefdesperikelen van Harry, Ron en Hermione) worden zo vernuftig verweven in het hoofdplot dat er vrijwel geen sprake meer is van zijplotjes. Alles is één groot geheel. Daarnaast is de stijl trefzekerder dan in het vorige deel. Om bijvoorbeeld de scènes met Draco aan te halen: wanneer wij hem in beeld zien duwt Yates hem doormiddel van compositie vrijwel altijd in de marges van het beeld. Hij staat letterlijk aan de zijlijn, en door de andere delen van het beeld vaak zwart te laten maakt hij visueel Draco’s bedrukkende dilemma voelbaar. Sowieso is er sprake van een regisseur die duidelijk gegroeid is, in acteursregie, in beeldtaal, in plot. Yates is na Cuaron het beste wat Potter is overkomen en hij weet de sterktes van de boeken kracht bij te zetten en de zwaktes af te zwakken. Het enige dat enigzins stoort is de behandeling van de laatste akte. Deze wordt in de boeken veel uitgebreider beschreven. Waar Bellatrix nu hier en daar een raam laat sneuvelen is de laatste akte in het boek een stuk epischer. Tevens gebeurt er in dit gedeelte van het boek heel veel wat van belang is voor de volgende delen. Wanneer in de volgende film, Harry Potter and The Deathly Hallows: Part 1 een oudere broer van Ron gebeten is door een weerwolf, vraagt het publiek zich af wanneer dat is gebeurd. De weerwolvenbeet van die broer, en vele andere gedeeltes gebeuren in het boek in deze laatste akte, waardoor de behandeling in de film voor fans van de boeken nogal anticlimactisch voelt. Gelukkig blijft de emotionele kern wel staan als een huis.

Kaj: Voldemort ontbreekt zelfs volledig, en toch hangt hij letterlijk als een donkere wolk boven Hogwarts. Ik heb het boek niet gelezen, maar juist het kleinschalige, sobere van de moord op Dumbledore past precies bij de toon van de film en de manier waarop de moordenaars binnendringen (of zich hadden verborgen). En als we nu al een grootschalige strijd in/rondom Hogwarts zouden krijgen, waarom zouden we die dan nogmaals twee films later krijgen? Beter wordt dit tot de echte climax bewaard. Dat weerwolfgedoe hadden ze er dan misschien beter helemaal uit kunnen halen in plaats van het aan deze film toe te voegen. Maar goed, dat is niet iets wat deze film te verwijten valt.

Theo: Voldemort is wel aanwezig als Tom Riddle, en dat is tekenend voor de focus op zijn personage in de film. Zelfs Voldemort krijgt een achtergrondverhaal. En misschien is het daardoor voor de boekenlezer zo teleurstellend dat het gevecht aan het eind wordt ingekort. Jawel, het zou dubbelop zijn gezien de beloofde chaos van de slotfilm, en The Half-blood Prince duurt al erg lang, maar in de 100 pagina’s van het boek zaten zoveel mooie personage-momenten. Luna Lovegood kreeg de kans om te schitteren en meer Luna is altijd goed. Maar goed, dat is misschien een te grote klacht voor een film die zo gebalanceerd in elkaar zit. De toon is duisterder, maar op een of andere manier heeft de film ook lucht. De momenten tussen Ron en zijn nieuwe vriendin zijn hilarisch, het gekibbel tussen Ron, Hermione en Harry maakt de personages echter en meer complex. Het zijn mensen van vlees en bloed. En niet alleen Harry krijgt de kans om zich te ontwikkelen, vrijwel elk personage heeft meer verhaal en meer complexiteit. Nieuw personage Horace Slughorn wordt uitgewerkt, Snape, Voldemort, Draco, Dumbledore en zelfs de familie van Ron krijgen hun eigen verhaal. Dit is een film waarin plot en personage volledig met elkaar in balans zijn. David Yates weet het al sterke bronmateriaal te overtreffen. Op naar het volgende deel.


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel