Hereafter (2010)
Weinig interessante zweverigheid

9 maart 2011 · · Kritiek

Een Franse vrouw die de tsunami weet te overleven, een Amerikaanse man die weet te communiceren met overleden personen en een Brits jochie dat zijn leven probeert op te pakken nadat zijn tweelingbroer is omgekomen. Deze drie verhalen staan centraal in Clint Eastwoods nieuwste film, getiteld Hereafter. De film probeert een beeld te geven van de worsteling met de dood waarbij het paranormale een belangrijke plek inneemt. Dat klinkt erg zweverig en lijkt totaal niet in het straatje te liggen van Eastwood die met dit nieuwe werk zeker niet overtuigt.

Ouderdom staat al decennia centraal in het omvangrijke en fascinerende oeuvre van Clint Eastwood met titels als Unforgiven en Gran Torino, maar nooit eerder flirtte Eastwood zo overduidelijk met de dood. Toegegeven, zijn personage stierf in Gran Torino maar een gehele film over dit thema is een nieuwe stap. Opvallend hierbij is dat we niet spreken over oude mensen zoals in veel voorgaande films van de regisseur, maar over types die middenin of zelfs aan het begin van hun leven staan. Hij lijkt hiermee aan te willen geven dat het leven voor een ieder erg vergankelijk is en dat we moeten genieten van de korte periode die we hebben in het leven. Op zich best een aardig uitgangspunt, maar in Hereafter is het allemaal te dramatisch en – voor een realistisch drama dat het pretendeert te zijn – te ongeloofwaardig.

Ga maar na: in de film passeert zowel de allesvernietigende tsunami van 2004 als de aanslag op de Londense metro van 2005 waarbij de eerste ramp de film opent en buiten de overtuigende special effects volstrekt ongeloofwaardig is uitgewerkt. De scène rondom de metro-aanslag is welhaast hilarisch en onbegrijpelijk in het denken van Eastwood die we over het algemeen zelden tot nooit kunnen betrappen op bovennatuurlijke overtuigingen. Dat laatste punt wringt nog het meest, zeker in het oeuvre van Eastwood die in het verleden vaak spotte met zaken als religie en alles wat niet tastbaar is. Toegegeven, de filmmaker weet hier en daar op snedige wijze religie en commerciële paranormale uitbuiting aan te pakken maar uiteindelijk is hij opvallend mild en eindigt hij zelfs met een positieve noot door de drie verhalen samen te laten komen, waarbij de bovennatuurlijke krachten van de Amerikaan zelfs uitkomst bieden voor de personages.

Er zijn heus wel pluspunten op te merken aan Hereafter en de film kent een aantal aardige momenten. De regie is zoals altijd bij Eastwood strak en weinig opvallend en diens soundtrack kent als vanouds een combinatie van subtiele gitaar -en pianopartijen. Het acteerwerk is solide waarbij vooral Matt als de Amerikaan een sterke rol neerzet. Het hoogtepunt van de film is de scène waarin op ongemakkelijke wijze duidelijk wordt hoezeer hij worstelt met zijn gave en een mogelijke relatie met een vrouw op de klippen ziet lopen. In veel andere Hollywood films zou deze tragedie onduidelijk zijn opgelost aan het einde van het verhaal, maar hier eindigt het zoals het in het echte leven met een abrupte teleurstelling.

Dit alles is echter te weinig om de film te doen slagen. Van Eastwood verwacht je meer dan een paar goede scènes. Het geheel is helaas te zwak. De samenkomst in het laatste deel is te geforceerd wat een afgrijselijke slotscène tot gevolg heeft. Maar bovenal is het thema opvallend oninteressant. Buiten de momenten in het huis van Damons personage had ik geen enkele emotionele binding met het verhaal en de personages wat bij een dergelijk drama zeker de bedoeling had moeten zijn. In dat opzicht is Hereafter vergelijkbaar met Eastwoods vorige film Invictus die ook al matig was en weinig boeiend ondanks het aardige uitgangspunt. Het is te hopen dat het een tijdelijke dip is in het oeuvre van de man die zoveel meer te bieden heeft en dit in het verleden absoluut heeft laten zien.


Onderwerpen: ,


4 Reacties

  1. Verhoeven

    ”De scène rondom de metro-aanslag is welhaast hilarisch en onbegrijpelijk in het denken van Eastwood die we over het algemeen zelden tot nooit kunnen betrappen op bovennatuurlijke overtuigingen.”

    Hilarisch? Verklaar je nader.

    Ongebrijpelijk? Helemaal niet. Heb je ”High Plains Drifter” al eens gezien?

  2. Erwan

    Ik weet niet of je de film al gezien hebt, dus voor de zekerheid een spoiler-alert.

    SPOILER:

    Het gaat hier uiteraard niet om de aanslag zelf, maar om de opbouw van de scene waarbij het jochie de aanslag misloopt omdat hij de desbetreffende metro mist vanwege het wegwaaien van het petje van zijn broer dat hij draagt. Ik kon toen een grijns en een gevoel van “kom op, Clint” niet verbergen. Dit wordt later in de film bevestigt zodra hij via Matt Damon in contact komt met zijn broer die hem zou hebben gered met de metro.

    Ik heb ‘High Plains Drifter’ gezien en die kent inderdaad veel surrealistische elementen maar zo in your face als hij het hier doet met paranormale zaken heb ik bij Clint niet eerder gezien.

  3. theodoor

    Goed, er valt genoeg aan te merken op Hereafter (het acteerwerk van de tweeling!) maar er zijn genoeg goede scènes in de film. Matt Damon en Cecile De France zijn erg sterk, de scènes met die vrouw uit de kookklas ook. De tsunami-scène is ook erg sterk, en de moeder van de tweeling doet het ook prima in haar rol.

    Het lijkt me dat jouw grootste probleem niet zozeer met de geloofwaardigheid van de film ligt, maar met de geloofwaardigheid van het bovennatuurlijke. Nu ben ik ook skeptisch over het bestaan van een hemel/god/geesten, maar dat stond mijn lichte waardering voor de film niet in de weg. Als je de film beschouwt als een representatie van een visie die niet de jouwe is en probeert mee te gaan in het verhaal zonder deze visie te bevestigen dan valt er genoeg te genieten, wat mij betreft.

  4. Verhoeven

    Het grote probleem van ‘Hereafter’ is het clichématige en gekunstelde scenario.


Reageer op dit artikel