IFFR 2011 Dag 2: Onbeantwoorde liefdes
Tyrannosaur (2011), Cirkus Columbia (2011) en de andere kant van Les Amours Imaginaires (2011)

28 januari 2011 · · IFFR 2011

Het IFFR is nu pas echt begonnen. De eerste volle dag films brak aan. De opkomende griep wordt genegeerd, want het filmfestival van Rotterdam mag absoluut niet gemist worden. Deze dag sprak wat dat betreft boekdelen, met geen enkele slechte film, en voor het merendeel zelfs erg sterke.

Tyrannosaur (2011)

Tyrannosaur opende het festival voor mij. Een film waarin een oude man vol agressie, verdriet en een alcoholprobleem in aanraking komt met een vrouw in de relatieproblemen (een understatement). Vanaf de eerste minuut valt de glansrol van Peter Mullan op als Joseph, die duidelijk een hoop voor zijn kiezen heeft gekregen en vol opgekropte woede zit. Het personage Joseph doet denken aan de rol van die andere oude knar, Clint Eastwood, in Gran Torino – het is hen op het lijf geschreven.

De film lijkt aanvankelijk op de valkuil die moralistisch gezever heet af te stevenen, maar dankzij een sterk script wordt dit ontweken en wordt de film zo wreed dat het bijna absurd te noemen valt. Met name de tweede helft van de film, wanneer de ware aard van de personages boven komt drijven, is zo naargeestig dat een ongemakkelijke grimas soms op mijn gezicht verscheen (of is dat de psychoot in mij?). Helaas weet de film met name op cinematografisch gebied het geweldige verhaal niet bij te benen, enkele scènes slaan kant nog wal en zijn veel te geregisseerd voor een rauw verhaal als deze, inclusief gezapige muziek.

★★★½☆

Cirkus Columbia (2011)

Cirkus Columbia is een Bosnische film van de hand van de regisseur van het Oscarwinnende No Man’s Land – dat mij overigens niet zo kon bekoren. Waar No Man’s Land direct over de oorlog ging, over de soldaten en het idiote geweld, speelt Cirkus Columbia zich af aan de vooravond van de oorlog die Joegoslavië versnipperde en het volk uiteen scheurde. Overeenkomstig met No Man’s Land is de theatrale acteerwijze, Cirkus Columbia is een klucht met een zeer triestig slotakkoord. Het blijkt precies de juiste toon voor een dergelijke film, want hoe de nog onbezonnen sfeer omslaat wanneer de bombardementen ook Bosnië bereiken wordt mooi gevat.

Wat zich daarvoor afspeelt is een verhaal over een familie die eveneens uiteengereten is door eerdere ontwikkelingen in het land. Wanneer een gevluchte niet-communist weer terugkeert naar zijn geboorteplaats, voorzien van een vrouw uit het Westen, blijkt niet iedereen daar op hem te wachten. Hij wordt geliefd en gehaat, en met zijn kapitalistische rijkdom poogt hij zijn mededorpelingen en familie te overtuigen van zijn goede wil.

Op de een of andere manier werkt het; het theatrale, bijna kluchtige acteerwerk past perfect bij het nog onbezonnen Joegoslavië, en naarmate de oorlog meer in beeld komt slaat de algehele sfeer van de film langzaamaan om. Voor de liefhebbers van No Man’s Land of van cinema uit de Balkan een aanrader.

★★★★☆

Les Amours Imaginaires (2010)

Gisteren schreef collega Bram Ruiter over deze film, in zeer negatieve bewoordingen. Laat ik dat bij deze even recht zetten, want Les Amours Imaginaires is een prachtig stukje cinema. Cinema zoals het bedoeld is wellicht; de film doet inderdaad sterk denken aan de Franse film van rond de jaren ’60. Wanneer een jongen en een meisje allebei voor dezelfde jongen vallen, ontluikt de strijd om zijn liefde die subject is aan de film.

Simpel, vol verwijzingen, zwoel en romantisch – een film die ook in mijn hoofd opspeelde was Bertolucci’s The Dreamers, waarin tevens een driehoeksrelatie subject is, ook allerhande verwezen wordt en romantiek en seks van het scherm spatten. Toch staat Les Amours Imaginaires veel meer op zichzelf. De liefde voor cinema van de jonge regisseur (en ook hoofdrolspeler) Xavier Dolan weet hij op jaloersmakende wijze op het scherm over te brengen. Met een flink kleurenpalet, muziek van The Knife en een perfecte locatiekeuze zal deze film absoluut een favoriet worden, zeker op dit festival. Een juweeltje dat zich afspeelt in een eigen universum. Die Xavier Dolan is een groot talent, en zou niet miskend moeten worden omdat hij ofwel jong is ofwel stijl boven inhoud prefereert.

★★★★½


Onderwerpen: , ,


Reageer op dit artikel