Kansas City is een terugkeer voor Altman naar kleinschaliger films, en ook een symbolische terugkeer naar zijn jeugd. Altman groeide op in Kansas City en was tussen de 5 en 15 jaar oud in de periode dat de film Kansas City zich afspeelt. Altman vult de film met sfeerbeelden van een tijd die indruk op hem maakten, maar brengt eveneens een ode aan de films uit die periode. Jennifer Jason Leigh is in de film bijvoorbeeld een groot Jean Harlow-fan, en transformeert gedurende film in een incarnatie van Jean Harlow. Kansas City is Altman’s ode aan de films, de stad en de muziek uit zijn jeugd.

Altman vult de film met Jazz en Blues, en er gaat geen scène voorbij waarbij er geen saxofoon uit een café tettert. Net als in Prêt-à-Porter begon Altman met het filmen van optredens, in dit geval geen modeshows maar jazz-quartets. De plotlijn stond geheel los van deze scènes en tijdens het montageproces verweeft Altman deze met elkaar. Dit doet hij op zo’n naadloze wijze dat het ritme van de film zelf door de muziek bepaald wordt. Kansas City deint op het ritme van contrabas en blaasinstrumenten.

De plot zelf is een ode aan de ouderwetse Gangster- en misdaadfilm, waarin Blondie haar vriend, een kruimeldief, probeert te redden uit de handen van een gangster genaamd Seldom Seen. Deze Seldom Seen heeft haar vriend gekidnapt, en Blondie probeert aandacht te vragen van een politicus om haar vriend te redden. Ze kidnapt de vrouw van de politicus, en tussen de twee vrouwen ontstaat er een verbintenis, al dan niet door middel van Stockholm Syndroom.

Altman verweeft in deze neo-noir verscheidene thema’s die eerder in zijn werk naar voren kwamen. De misdadiger als ster, de politicus als misdadiger, ras, de machtsverhoudingen tussen man en vrouw, de link tussen geschiedenis en het heden en de onoverkomelijke afstandelijkheid en onbegrip tussen mensen. Deze thema’s komen en gaan, vergelijkbaar met zijn mozaiekfilms, maar het plot is beduidend eenvoudiger. Door deze combinatie valt deze film te zien als een voortzetting van Altman’s vroeger narratieven, maar thematisch is de film niet verschillend van het recentere werk.

Kansas City is een geestverwant met Thieves Like Us, waar wederom een uitgewerkte historische mise-en-scène gevangen wordt in Altmans focus op realistische dialoog en improvisatie. In tegenstelling tot Thieves Like Us is de camera wel beweeglijk, zoals we van Altman gewend zijn en is er hier wel een enorm duidelijke focus op muziek.

Kansas City is een degelijk gemaakt Altman-film, maar na zijn vorige werken een lichte teleurstelling. Ondanks alle overeenkomsten met goede Altman’s, de geweldige soundtrack en het degelijke acteerwerk meandert het plot voort en voelt het einde te cynisch aan. Altman kan cynisch zijn, maar nergens in de rest van zijn oeuvre is hij zo uitgesproken pessimistisch over de mensheid als in Kansas City. De stad van zijn jeugd blijkt niet perfect.