Harry Potter and the Sorcerer’s Stone (2001)
De kinderziektes van Chris Columbus

Volgende week komt Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 wereldwijd uit, de achtste en laatste Potter film. Daarom namen Bram, Kaj en Theo de afgelopen tijd de hele reeks nog eens onder de loep en voerden daar per film een discussie over. Vanaf vandaag kun je elke dag één van die debatten lezen op Salon Indien. We beginnen uiteraard met de eerste film, Harry Potter and the Sorcerer’s Stone, waar wij op herhaling eigenlijk nauwelijks een goed woord voor over hebben.

Bram: Toen we achter op de DVD-hoes keken schrokken we een beetje. Iemand heeft vast dramatisch de speelduur geroepen. Ja, de eerste Harry Potter film, die als The Sorcerer’s Stone in Amerika werd uitgebracht, duurt maar liefst 152 minuten. In mijn herinnering viel het nog wel mee met de kwaliteit van deze door Chistopher Columbus geregisseerde start van de wereldberoemde franchise. Vooral enkele beelden en dat gruwelijke einde waren we na al die jaren bijgebleven. Dat kwam vermoedelijk doordat Harry Potter altijd erg de neiging heeft gehad om te spelen met horrorelementen, een genre waar ik op 11-jarige leeftijd nauwelijks nog iets van wist. Maar houden deze herinneringen aan een meevallende start nog stand zo’n tien jaar na de release?

Theo: Kort antwoord: nee. Hoewel de beginscènes nog wel de knullige charme van het boek van J.K. Rowling ademen, verdwijnen de Roald Dahl-esque kwinkslagen al gauw in een brei van ongelooflijk knullig acteerwerk. Mijn god, dat we dat als kinderen ooit hebben kunnen tolereren? Misschien kwam het omdat ik de film de eerste keer zag in Nederlandse nasynchronisatie, waardoor latere, jeugdige herkijkbeurten positief afstaken. Nu, gehavend door de tand des tijds kan ik het geschmier van de vele acteurs nauwelijks meer uitstaan.

Bram: Ik weet precies wat je bedoelt. Het lijkt wel alsof Radcliff en consorten enkel verbaasd en moeilijk kunnen kijken, terwijl de volwassen acteurs hun best doen de expositie zo goed mogelijk af te leveren. Geheel onnodige expositie, want vaak fungeert het slechts als onderstreping van de voorgaande scène. Ik noem bijvoorbeeld een moment waarop Near Headless Nick (gespeeld door John Cleese) in een loos shot door de gang heen zweeft en tegen de dame naast hem meldt dat Harry Potter in het Quidditch mag spelen, een ontwikkeling dat we net uitvoerig hebben bekeken. Over Quidditch gesproken, hoe vond men de eerste zichtbare wedstrijd?

Kaj: Ik heb in mijn jeugd het hele Harry Potter-fenomeen vermeden, zowel boeken als films, en dus geen jeugdherinneringen eraan. Ik zag deze film pas in 2007 een keer op televisie, maar kon me er voorafgaand aan deze nieuwe sessie eigenlijk helemaal niets van herinneren. En nu snap ik heel goed waarom, want er is verdomd weinig memorabel aan deze kinderfilm. Vooral de slappe regie valt op. Het begin is nog wel aardig, als we de wereld leren kennen, maar daarna duurt de film vooral erg lang zonder nog boeiend te worden. Quidditch? Quit it!

Theo: Ugh, Quidditch. Waar het op het papier van J.K Rowling nog wel werkt is het op het scherm vooral een verzameling van langdradige reeksen matige special effects. Sowieso mist de film een deel van de (knullige) charme van de boeken. Eigenlijk is er alleen in de finale sprake van verbetering ten opzichte van het boek. De “opdrachten” in het boek van Rowling werken op papier, maar zijn niet cinematisch. Chris Columbus maakt ze spannender, filmischer en voegt een aantal sterke elementen toe. Eigenlijk zijn dit de weinige scènes in de film die me nog konden bekoren met hun schooljongensavonturenboek-elementen. Wat vonden jullie van de laatste akte?

Kaj: Tegen de tijd dat de laatste akte zich aandrong had ik het eigenlijk al helemaal gehad met de film. Nee, juist de ietwat schattige opening waarin we samen met de kinderen de wonderlijke wereld der tovenaars ontdekken is het enige gedeelte dat ik nog om aan te zien vond. Ook omdat er dan nog nauwelijks een beroep op het acteervermogen van de drie hoofdrolspelers wordt gedaan, en het na alle andere films wel weer eens grappig was om te zien hoe jong alle acteurs destijds waren. Daarna is het echter allemaal bergafwaarts wat mij betreft. Op naar de volgende film, zeg ik, hoewel ik me herinner dat ik die de eerste keer al de minste vond. Tot morgen.


Onderwerpen:


4 Reacties

  1. Thiver

    Mij staat van deze film vooral bij dat ik erdoor toch wel geïnteresseerd raakte in de boeken en deze vervolgens met veel plezier ben gaan lezen… al heeft dat waarschijnlijk vooral te maken met het feit dat ik mijn jongere broertje, die op dat moment al een langere tijd fan was van de schrijfsels van Rowling, toen al maandenlang belachelijk had gemaakt om zijn lichte obsessie voor een boekenserie over een stel kinderen met toverstokjes. Met mijn lage verwachten moest ik in alle eerlijkheid aan hem bekennen dat de film lang zo slecht niet was als ik had verwacht en dat ik best benieuwd was naar het materiaal waar deze op was gebaseerd.
    Wat heden ten dage bij de gedachte aan deze filmals eerste in mij opkomt is de belachelijk verouderde ‘look’ van de film. Volgens mij waren was de CGI in 2001 al achterhaald, maar ik doel vooral op de belichting en het bijzonder oninteressante camerawerk. Overduidelijk een film ‘that did not age well’. Vooral als je je bedenkt dat The Fellowship of the Ring nog geen maand later uitkwam en die film qua visuals ‘the test of time’ bijzonder goed heeft doorstaan. The Fellowship of the Ring ziet eruit als een film van afgelopen week; de eerste Harry Potter alsof-ie begin jaren ’90 is gemaakt. Het tweede dat bij me opkomt is het irritante acteerwerk van de meeste jongelingen.
    Waarom staat er trouwens ‘Harry Potter and the Sorcerer’s Stone’ boven dit artikel als de film in Nederland en alle omringende landen is uitgebracht als Harry Potter and the Philosopher’s Stone?

  2. Verhoeven

    Is de HP-reeks aan te raden voor iemand die hem juist jarenlang links heeft laten liggen?

  3. theodoor

    Als je door de eerste twee films heen komt moet je het proberen. De goede delen (3, 5, 6, 7 en 8) maken de misperen van 1, 2 en 4 uit te houden.

  4. Erik B

    ik kon mij herinneren dat ik 5 helemaal niet zo leuk vond… vooral omdat me die hele order of the phoenix me niet boeide. Alleen die pik met dat rare oog vond ik wel cool :P
    deel 4 vermaakte ik me dan wel weer mee want daar zat eigenlijk een hele grote draai in het verhaal waar voldermort ineens terug kwam en het alleen maar duisterder werd.
    maar het is al weer een tijdje geleden dat ik ze heb gezien.


Reageer op dit artikel