Reindeer Games (2000)
Frankly Frankenheimer (3)

John Frankenheimer overleed in 2002 en Reindeer Games was in 2000 zijn zwanenzang in de bioscoop. En laat nu net het kerstweekend voor de deur staan waarmee de uitstekende aangelegenheid zich aandient om de film eens nader te bekijken. Er werd destijds gelachen om Reindeer Games en het is wellicht het beginpunt van de tijdelijke dip in de carrière van Ben Affleck.

Reindeer Games tracht de kerstboodschap van barmhartigheid te koppelen aan een heistfilm wat een curieuze mix is natuurlijk. Affleck speelt Rudi (haha), een marginale bajesklant die na een massale vechtpartij in de kantine – met een maffe cameo voor Isaac Hayes – waarbij zijn celgenoot sterft, besluit om zijn identiteit over te nemen en de penvriendin van hem te versieren. Zij heeft Nick – Rudi’s celgenoot – nooit gezien en dus kan Rudi makkelijk zich als Nick voordoen. Wat Rudi niet beseft is dat Ashley (Charlize Theron) een psychotische broer heeft die met kerst een casino wil overvallen. Deze figuur, Gabriel, heeft een wat blunderend stel om zich heen verzamelt die er alles aan doet om de informatie over het casino bij Rudi los te peuteren, niet wetende dat Rudi helemaal in het duister tast.

Een goede synopsis geven van Reindeer Games is geen sinecure, want de film schiet werkelijk alle kanten op en personages veranderen om de haverklap van mening en identiteit. Dit thrilleraspect van de film is aardig, maar ook een goedkope manier om de kijker op het verkeerde been te zetten. Zelfs met de beste wil valt de uiteindelijke climax en ontboezeming niet te voorspellen, zo uit de lucht komt het allemaal. En dan te beseffen dat je als kijker al minstens twee andere zotte twisten in de plot hebt moeten ondergaan. Het is allicht een van de redenen waarom Reindeer Games nooit serieus is genomen, want zeker in het oeuvre van Frankenheimer is het verhaal een bij elkaar geraapt zooitje.

Dit neemt niet weg dat de hand van Frankenheimer overduidelijk aanwezig is. Het camerawerk is werkelijk fantastisch met de befaamde groothoeklens en een geniaal gevoel voor diepte. Kijkend naar Reindeer Games vraag je je af waarom er ooit weer is begonnen met het 3D effect, het gebruik van diepte is hier zo ontzettend sterk en ook functioneel. Zo zijn er enkele prachtige shots waarin we Danny Trejo – jawel – in volle close up zien terwijl achter hem een conversatie wordt gehouden. Een ander typisch visueel aspect van de film is dat vrijwel ieder shot schuin geschoten is, een extra poging om de kijker nog verwarrender te laten zijn dan deze al is.

Net als het eerder besproken 52 Pick-Up gaat ook Reindeer Games over een vent die door een eigen stommiteit verzeild raakt in een groezelig complot. Het is een perversiteit van het Hitchcockiaanse wrong man principe en ondanks dat de protagonist – in dit geval Rudi – in eerste instantie een wat dubieus spelletje speelt ga je meer en meer hopen dat hij ermee wegkomt. En net als Roy Scheider in 52 Pick-Up weet Ben Affleck hier een uitstekende balans te vinden tussen domheid en onschuld. Zoals eerder vermeld zou het hierna flink misgaan met Affleck met titels als Pearl Harbor en Gigli, gekoppeld aan een overgehypete relatie met Jennifer Lopez.

Hier houdt de vergelijking met 52 Pick-Up niet op, want werd in die film de show gestolen door de antagonist van het verhaal is dat ook hier het geval met Gary Sinise die de rol van Gabriel op zich neemt. Hij schmiert er heerlijk op los, maar weet op gepaste momenten ook totaal verknipt over te komen. Zo vermoord hij in koele bloede een onschuldige parkwachter en is hij even later weer vreemde grappen en grollen aan het uithalen met darts. En laten we wel wezen, dit zijn de meest gevaarlijke slechteriken in films. De sterke vrouw is ook weer aanwezig, met ditmaal een toen nog tamelijk onbekende Charlize Theron als wolf in schaapskleren. Voor de liefhebber is het goed nieuws dat Theron nog geen ster was in die tijd, want ze gaat regelmatig uit de kleren.

Het is jammer dat Reindeer Games zo’n matige reputatie heeft. Toegegeven, de plot is verre van overtuigend en bij tijden over the top moralistisch. Zo is de coda volstrekt kierewiet maar daardoor ook weer hilarisch en de overval in kerstmankledij kan je bijna een cliché noemen. Toch is de film een aan te raden curiositeit, we zien sterren voordat ze echt sterren waren en zeker op visueel gebied is het een genot om naar te kijken. Zet gewoon je verstand op nul, want proberen te ontcijferen hoe alles zal gaan verlopen is onbegonnen werk. Reindeer Games is misschien niet de grote afsluiter die Frankenheimer verdiende, maar als popcornvermaak zeker leuk om met de kerstdagen eens op te zetten.


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel