Somewhere (2010)
Hollywood: de andere zijde

13 april 2011 · · Kritiek

Sofia Coppola heeft inmiddels een behoorlijke staat van dienst opgebouwd. Haar rustige, welhaast hypnotische manier van filmen valt goed bij de filmkijker waarbij tot op heden Lost in Translation de meeste accolades kreeg met onder meer een Oscar voor beste originele script. Net als Lost in Translation speelt ook Coppola’s nieuwste film Somewhere zich grotendeels af in een hotel met een relatie tussen een filmster en een zelfstandige jonge vrouw. Nog meer dan de eerstgenoemde titel is Somewhere gebaseerd op Coppola’s eigen ervaringen in de nomadische filmwereld wat een prachtig resultaat kent.

Johnny Marco is een verveelde Hollywoodster die zijn tijd verdoet met doelloos rondrijden in zijn Ferrari en feestjes in zijn hotelkamer. Er komen paaldanseressen, zogenaamde vrienden en talloze fans. Zoals te doen gebruikelijk neemt de regisseur haar tijd deze taferelen te tonen om de kijker zodoende nog meer deelnemer te laten zijn in het verrassend saaie leven van Johnny. Dit verandert zodra Johnny na weer een lang feest wakker wordt en er naast hem een 11-jarig meisje zit: zijn dochter Cleo. Omdat de ex-vrouw van Johnny een tijdje weggaat moet de acteur tijdelijk vader spelen wat hem niet altijd even goed afgaat. Stukje bij beetje groeien de twee naar elkaar toe wat net als in Lost in Translation leidt tot een fascinerende relatie tussen twee totaal verschillende mensen.

Het lijkt wel of Coppola een nieuwe standaard lijkt te zetten als het gaat om de trage Hollywood film, neem bijvoorbeeld het eindeloos ogende openingsshot die onwetende kijkers al binnen een minuut de zaal uit kan laten rennen. Niet dat Coppola echt een Hollywood film maakt, maar haar verhaal speelt zich midden in het stadsdeel van Los Angeles af. En wie anders dan de dochter van een groot regisseur kan dit beter verbeelden? Coppola lijkt met ieder shot – zeker zodra Cleo in het verhaal komt – precies te weten hoe de sterren zich buiten het zicht van de camera’s gedragen en geen enkele keer komt het geforceerd of gespeeld over.

Ik noem Cleo omdat dit personage een autobiografische twist aan het verhaal lijkt te geven. Cleo is Sofia Coppola, het meisje dat haar vader zelden ziet omdat hij constant filmverplichtingen heeft maar toch precies lijkt te weten hoe de wereld van haar vader in elkaar zit. Wat begint met ongemakkelijke gesprekken tussen de twee groeit langzamerhand uit tot een echte vader-dochter relatie met enkele schitterende momenten zoals die wanneer Johnny en Cleo afreizen naar Milaan ter promotie van Johnny’s nieuwste project. Het geeft al met al een uitstekende kijk in de wereld van de filmster met al zijn positieve en negatieve aspecten.

Somewhere – net als eerdere Coppola films – valt of staat met de acteerprestaties en voor de vierde maal op rij weet de filmmaker een even briljante als onverwachte castlijst te formeren. De twee hoofdrollen worden met verve gespeeld door de welhaast vergeten Stephen Dorff die laat zien wel degelijk tot ingetogen spel in staat te zijn, iets wat Bill Murray eerder deed voor Coppola. De revelatie van de film is echter Elle Fanning – ja, de zus van – die werkelijk van het scherm spat. Haar natuurlijke manier van acteren en het samenspel tussen de twee doet Somewhere bijna op een documentaire of reportage lijken. Een groter compliment is nauwelijks denkbaar. In leuke bijrollen zien we onder meer Michelle Monaghan en Benicio Del Toro als hen zelf langskomen, een extra zelfbewust tintje dat Coppola aan de film geeft.

Somewhere is geenszins een fikse draai in de progressie van Coppola als filmmaker of een totaal nieuw genre dat ze aanstipt. Het is een kleine film die het in tegenstelling tot het evenzo fantastische Marie Antoinette niet zozeer van het visuele aspect moet hebben, maar meer van de sfeer en de onderlinge relaties die al dan niet ergens toe leiden. Toch is de film wel een logisch vervolg in de constante analyse die Coppola lijkt te willen geven op de wandel van een zeer publiek figuur die moeite heeft zijn of haar leven op orde te krijgen en eigenlijk altijd twijfelt. De mens achter de ster, het is een thema dat zelden zo sterk en zo stelselmatig goed op film is gezet. Niet alle Hollywood sterren zijn van de pot gerukte idioten die ieder contact met de ‘normale’ wereld zijn kwijtgeraakt, maar ook mensen die zich vervelen en niet weten wat te doen met hun leven. Het lijkt er dan ook niet op dat Coppola klaar is met deze continue analyse, al zou je de laatste seconden van Somewhere dubbel kunnen opvatten. Johnny loopt weg van zijn auto, de wereld in. Dit kan duiden op een nieuw deel van het sterrenschap dat Coppola ons in het vervolg wil tonen of een radicale breuk met die wereld. Wie zal het zeggen? Wat wel met enige zekerheid is vast te stellen, is dat Coppola zich langzamerhand heeft ontwikkeld tot een van de meest originele en kwalitatief uitmuntende Amerikaanse filmmakers.


Onderwerpen: ,


3 Reacties

  1. Fedor Ligthart

    Ik vond het meer een weinig zeggende remake van haar eigen Lost in Translation. Somewhere bood qua thematiek vrij weinig nieuws onder de zon en dit maal was de eenzaamheid soms te overdreven (in het contrast met het glamourleven), en de scènes met zijn dochter net iets te schattig. Zoete koek, kleine gebaren, veel herhaling, geen opzienbarende conclusies. Kortom een film die niet veel toevoegt aan de trailer, sterker nog: ik vond de trailer beter.

  2. Kaj van Zoelen

    Toen ik ze van de winter allemaal nog eens herkeek, vond ik Lost In Translation visueel toch minder te bieden hebben en het heel knap hoe Coppola in Somewhere niet zozeer eenzaamheid maar een fundamenteel gemis filmt. En dat gaat toch net wat dieper dan LiT. Bovendien zegt ze het nu veel meer met beelden, waar in LiT nog dialogen voor nodig waren. Niet voor niets telde haar script maar 44 pagina’s.

  3. Fedor Ligthart

    Het is alweer een tijdje geleden dat ik LiT heb gezien, maar ik vond daar het zoekende element (het verloren voelen in een grote, vreemde stad, vervreemd voelen in relaties) juist het sterke gegeven. Somewhere vond ik te veel een herhaling van leegheid in het glamourbestaan, afgewisseld met schattigheid in vader-dochter relatie. Weinig echt spannend, weinig echte ontwikkeling, symbolisch onbevredigend einde. In LiT voelde ik juist wel die spanning tussen de twee personages omdat ze elkaar nodig hadden, maar uiteindelijk ook niet bij elkaar konden zijn. Daar zat iets breekbaars in, een traan met een lach (zoals letterlijk aan het slot), dat ik niet kon vinden in Somewhere. Somewhere’s fundamentele gemis was voor mij te veel een gegeven vooraf dat in de film te weinig intrinsieke ontwikkeling kende.


Reageer op dit artikel