Spielberg Saturday (15): Spielberg en TV (1)

1 oktober 2011 · · Spielberg Saturday

Spielberg gebruikt zijn macht en faam naast regieklussen ook om als producent films en televisieseries van de grond te krijgen. Veel door Spielberg geproduceerde series hebben een duidelijk persoonlijk stempel of passen precies in het straatje van Amblin Entertainment. Reden voor mij om een aantal artikelen te schrijven rondom de televisie-producties van Spielberg, opgedeeld in categorieën (drama, animatie, sc i-fi en, van latere orde, series gemaakt na Januari 2011). Vandaag richt ik me op het drama-werk van Spielberg. Vanwege de afwijkende content van het artikel wijkt het format ook af. Ook in dit artikel geen grimmeter, sentimeter of popcornmeter, maar slechts een indicatie van de inhoud en een bespreking van de kwaliteit van de serie.

High Incident
High Incident is de eerste dramaserie waaraan Spielberg meewerkte en de serie is redelijk atypisch te noemen voor een Spielberg-productie. In plaats van groot sentiment gaat High Incident voor een verité-achtige benadering van een politie-serie. Denk Cops met betere dialoog. In de serie worden de menselijke beslommeringen van de politie-agenten uitgelicht, met een focus op de gesprekken in de auto. De camera filmt vanaf de achterbank, alsof er constant een documentaire team aanwezig is. We volgen de politiemannen richting escalerende situaties, waarvan een stuk of twee per aflevering, en we volgen ze ook in hun sociale leven. Zo is er een verlegen agent die vast zit in zijn datingleven en is er een agent die zijn vrouw mishandeld.

In plaats van het drama er dik bovenop te leggen blijft de benadering redelijk recht-toe-recht-aan. Handheld-camerawerk, veel overlap op de geluidsband, veel naturelle dialoog. Het is een serie die duidelijk gestoeld is op de successerie ER van Spielberg-collaborateur Michael Chrichton. Op basis van de weinige beschikbare afleveringen die ik heb kunnen zien kan ik stellen dat het een solide serie is, mede dankzij het gebrek aan opsmuk.

Band of brothers
Band of Brothers vertelt het verhaal van de 101ste Airborn Company, van de voorbereiding van de militairen, via Normandië tot aan de bevrijding van de concentratiekampen en terugkeer richting huis. De serie leunt erg op de visuele stijl van Spielberg’s eigen Saving Private Ryan, inclusief heftige en chaotische slachtpartijen met wegdraaiend geluid en schuddende camera’s. Band of Brothers is op zijn sterkst in deze momenten, die de sfeer en chaos van Saving Private Ryan succesvol weet te vertalen naar het televisiescherm.

Maar Band of Brothers heeft meer te bieden. Het geeft een goed breed beeld van de bevrijding van Europa, en gaat via Frankrijk richting Duitsland en doet daarbij zelfs even Nederland aan. De Nederlandse aflevering is vooral opvallend door plaatselijk talent als Jack Wouterse en de authenticiteit van Nederlandse sets en dialoog. De authenticiteit is sterk, en per aflevering weet Band of Brothers duidelijk de ervaring van de oorlog neer te zetten. Het helpt dat de serie naast gevechtscènes ook ruim de tijd neemt om momenten te baseren rondom de interactie tussen de personages. De twijfels en angsten van de soldaten komen goed naar voren. De sterkste aflevering is Why We Fight, waarin de soldaten een concentratiekamp bevrijden en geconfronteerd worden met het leed van de Tweede Wereldoorlog. Ondanks de patriottistische titel van de aflevering voelt de bevrijding van het concentratiekamp niet als een propagandapraatje, maar als een emotionele catharsis voor personage en publiek. Met een serie die zich zo focust op de Amerikaanse blik was er het gevaar dat het concentratiekamp enkel een middel zou worden om een punt te maken over oorlog in het algemeen, maar de serie is hier verrassend subtiel.

Into the west
Into the West is een western, een genre waar Spielberg in zijn regiewerk op een jeugdfilmpje na nooit in heeft rondgevaren. Toch is dit een typische Spielberg-productie te noemen, in de slechte zin van het woord. Het is een familie-epos waarbij verschillende generaties van de Wheeler-familie en een Indianen-familie over een tijdsspanne van 75 jaar bezocht worden. De acteurs zijn uiterst sterk (vooral Josh Brolin, Alan Tudyk en Rachel Leigh Cook) en de dialoog is bij vlagen erg geïnspireerd. Twee grote euvels in veel Spielberg-films zijn hier echter in grote getale aanwezig, waarvan de eerste de overdaad aan sacharine is. De ruwheid van de gemiddelde Western wordt vervangen voor de suikerzoetheid van een gemiddeld melodrama. Het tweede punt is dat de film nogal onbeholpen omgaat met raciale thema’s. Gelukkig is dit geen semi-racistische Spielberg-productie als Temple of Doom, maar het is net als Amistad een wel erg politiek-correcte versie van de historie. De indianen en de Wheeler-familie lopen nog net niet hand in hand met elkaar door de Zwitserse Alpen te huppelen op de klanken van Rogers and Hammerstein, maar het ligt er niet ver van af. Indianen, kolonisten en donkere Amerikanen leven praktisch in vrede met elkaar, en allemaal zijn ze zó tolerant. Het is een zwart-witte en opgepoetste versie van de geschiedenis, zonder de nuances en problematiek van raciale spanningen in het oude westen aan te stippen. Into the West is helaas meer Dr. Quinn, Medicine Woman dan Sergio Leone.

United States of Tara
Spielberg geldt als een groot ontdekker van nieuw talent, want hij gaf mensen als Brad Bird, Joe Dante, Kevin Reynolds, Chris Columbus, Robert Zemeckis en Don Bluth hun eerste break. Recentelijk ontfermde hij zich over Diablo Cody, scriptschrijfster van het toffe Juno en het matige (zeg maar slechte) Jennifer’s Body. Zij kreeg de kans een serie te ontwikkelen, en het resultaat is tegelijkertijd on-Spielbergiaans en typisch Spielberg.

United States of Tara is een serie over een vrouw met MPS/DIS, een meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Ze heeft meerdere persoonlijkheden, waaronder een promiscue tiener, een perfecte huismoeder, en een mannelijke biker. Ook staat haar gezinsleven centraal, onder wie een recalcitrante puberdochter en een homoseksuele zoon. Het resultaat is dat United States of Tara tegelijkertijd een karakterschets is, én een commentaar op het gezinsleven in Amerika. Thema’s als seksualiteit, geestelijke gezondheid, The American Dream en de moraal van de suburbs worden onderuitgehaald en/of aangekaart. Het schoppen tegen bekrompen heilige huisjes is niet typisch Spielberg, die er in zijn films vaker een heilzame moraal op na houdt. Toch is de focus op de gezinsbanden van de personages, en de emotionele uitdieping van de personages vaak wel Spielberg-achtig te noemen. Het disfunctionele gezin uit United States of Tara doet denken aan de disfunctionele gezinnen in Amblin Entertainment-films als E.T, Gremlins en The Goonies: compleet verknipt, iedereen bekt elkaar af met vlotte dialoog, maar toch zit er een diepe kern van liefde in het gezin. Het helpt dat de acteurs erg sterk zijn, met Toni Collette die de show steelt als Tara.

The Pacific
The Pacific is het broertje van Band of Brothers, met wederom Tom Hanks en Steven Spielberg aan het productie-roer. The Pacific beziet het Amerikaanse leger in de tweede wereld-oorlog vanaf dat andere front: de strijd tegen de Japanners. Er zijn meer rustpunten dan in Band of Brothers, omdat de hoofdpersonen in The Pacific hier en daar de ruimte krijgen om uit te rusten van het front vandaan. In de latere afleveringen, die hier wederom het sterkste zijn, wordt de strijd echter enorm hectisch, en het is hier dat de bloederigheid, chaos en verziekte sfeer van de oorlog pas echt naar voren komt. Daarnaast heeft The Pacific nog een andere aflevering die uitsteekt boven zijn voorganger. Waar in Band of Brothers slechts het laatste kwartier aandacht besteedt aan het terugkeren naar het thuisfront, is hier een gehele aflevering gewijd aan de ontwenning van de soldaten. De laatste aflevering fungeert als een soort Best Years of Our Lives, waarin we de verschillende reacties van de veteranen te zien krijgen op de terugkeer naar huis. Van eer en trots tot totale deceptie. Het toont dat de kracht van The Pacific deels een andere was dan die van Band of Brothers. In Band of Brothers waren de gevechten en de oorlogskant vaak het sterkste gedeelte, in The Pacific beklijven vooral de kleinere momenten van personage-ontwikkeling. In de oorlogs-gedeeltes is The Pacific ook erg sterk, al blijft de ultieme spanningsboog en complete chaos van Band of Brothers superieur op dat gebied. Het lichte verschil in focus maakt van The Pacific geen herhalingsoefening en zorgt ervoor dat de series zich beiden op hetzelfde hoge niveau bevinden.


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel