Spielberg Saturday (16): Spielberg en TV (2)

Naast drama-series produceerde Spielberg verscheidene scifi-series, waaronder het recentelijke Falling Skies en Terra Nova (waarover in een artikel in de verre toekomst meer). In de jaren 80, 90 en de vroege 2000’s produceerde hij al een drietal scifi-series, van verschillende formats en verschillende kwaliteit. De eerste is een compilatie-serie, de tweede een scifi-soap en de derde een mini-serie. Hoewel Spielberg in de cinema uitblinkt in scifi zijn zijn series ondermaats te noemen, op een enkele aflevering na.

Amazing Stories.

De beste van de drie is dan nog Amazing Stories, een serie waarin elke aflevering een ander verhaal en een andere regisseur kende. Het idee was om een serie te maken die gestoeld was op ouderwetse pulp-magazine’s als Weird Tales, Planet Stories én Amazing Stories. Of als u dat liever heeft kunt u Amazing Stories omschrijven als een moderne versie van The Twilight Zone. Wereldberoemde regisseurs én regisseurs uit de Roger Corman-stal werkte mee, waardoor de line-up van regisseurs leest als een vreemd allegaartje van grote en minder grote namen: Clint Eastwood, Martin Scorsese, Spielberg zelf, Joe Dante, Paul Bartel, Bob Balaban, Robert Zemeckis, Bob Clark, Tom Holland, Mick Garris, Danny DeVito, Irvin Keshner, Tobe Hooper en een regie-debuut voor Brad Bird.

Het probleem met Amazing Stories is dat de kwaliteit van afleveringen zeer wisselend is. Sommige afleveringen zijn erg goed, zoals American Dog van Brad Bird, Go to the Head of the Class van Robert Zemeckis, Secret Cinema van Paul Bartel en Mirror, Mirror van Martin Scorsese. Andere afleveringen zijn aardig of op zijn hoogst leuke curiosa (Vanessa in the Garden van Clint Eastwood, Boo van Joe Dante) en anderen zijn zeer bedroevend (Gather Ye Acorns van Norman Reynolds, Miss Stardust van Tobe Hooper).

Het grote probleem is dat het maar niet duidelijk wordt voor wie Amazing Stories nu bedoeld is. Afleveringen als The Sitter en Santa 85′ richten duidelijk op een jong publiek, terwijl afleveringen als The Amazing Falsworth, Mirror, Mirror, Go To The Head of The Class en Thanksgiving met hun duistere toon duidelijk richten op een oudere kinderen. Voor deze oudere jongeren zullen The Sitter en Santa ’85 verschrikkelijk belerend of infantiel overkomen, terwijl afleveringen als Go To the Head of the Class en Mirror, Mirror jonge kinderen de stuipen op het lijf zullen jagen. De wisselende toon van de serie, en de wisselende kwaliteit zorgt ervoor dat Amazing Stories nooit consistent goed genoemd kan worden: het is geen consistente serie. Het is een verzamelbak van regisseurs en concepten die nooit een eenheid willen worden in sfeer, toon en kwaliteit.

Seaquest DSV

Seaquest is een serie die zich onderwater afspeelt, waar Roy Scheider en zijn bemanning in hun onderzeeboot verschillende zaken oplossen. Het is de toekomst, en mensen halen de laatste grondstoffen van de zeebodem. Smokkelaars, gestoorde wetenschappers en spionage galore in deze samenleving vol nieuwe internationale conflicten die zich in de oceaan afspelen. De Seaquest is een duikboot vol wetenschappers, militairen en matrozen. Het meest bijzondere lid is wel Darwin, een pratende dolfijn.

Jawel, Spielberg maakte een serie met een pratende dolfijn en verwacht dat we de boel serieus nemen. Helaas is Seaquest een cheesefest: denk aan een onheilig (polygaam) onderwaterhuwelijk tussen Star Trek, Star Wars en The Bold and the Beautiful. Eigenlijk is het grote euvel hetzelfde als die in Star Wars I: The Phantom Menace: een uiterst infantiele film/serie wordt gemixt met ellenlange politieke situaties en tirades. Seaquest probeert ons wegwijs te maken in een geheel nieuwe samenleving vol nieuwe politieke organisaties met namen als UEO en NORPAC, maar tegelijkertijd wil de serie ons vermaken met afleveringen over onderzeemonsters, zielige weeskinderen, verloren schatten, onderwatergeesten, Astronauten van Mars en mutanten. Daarnaast red elke week een pratende dolfijn de wereld. Het is een mix tussen doodsaaie politiek voor volwassenen en avonturenspektakel voor jonge kinderen. Het werkt voor geen meter.

Seaquest DSV is een van de meest belachelijke producten waar Spielberg zijn naam aan heeft verbonden. Van de kostuums die eruit zien als slechte Star Trek-ripoffs, tot aan de lelijke animatronic-dolfijn, Seaquest is visueel ondermaats. De serie probeert dit te compenseren door de meest uitzinnige plotpunten tegen het doek aan te mikken, waardoor de serie nog enigszins tot een guilty pleasure gerekend kan worden, maar over het algemeen gesteld is het een amateuristische en doodsaaie bedoening.

Taken

Een ander bedroevend scifi-product waar Spielberg zijn naam aan verbond is de miniserie Taken. Het doel is groots: een aantal families wordt over drie generaties heen gevolgd tijdens hun interactie met Aliens, van de jaren 50 tot nu. De inspiratiebron lijkt Close Encounters of the Third Kind, want ook in Taken blijft lang onbekend of de aliens kwaadaardig of goedaardig zijn. Helaas kan Taken niet eens in de schaduw staan van Close Encounters, want het is een van de meest vreselijke producten waar Spielberg zijn naam aan heeft verbonden.

Het eerste probleem is het script, dat ondanks de gedeelde verbanden tussen personages nergens een uniforme eenheid vormt. Het lijkt alsof het script per aflevering bij elkaar geïmproviseerd wordt, waardoor toevalligheden en plotgaten evident duidelijk worden. De serie is bij vlagen compleet bizar, en niet op de goede manier. Het voelt aan als de mythologie van The X-files, alle kanten opwaaiend zonder een duidelijk doel. Probleem is dat dat in een mini-serie eigenlijk niet voor moet komen. De mini-serie is namelijk een van de weinige televisie-vormen waarbij vanaf het begin duidelijk hoort te zijn waar het plot heengaat. Taken maakt nooit die indruk.

Wat ook niet helpt is de regie en de cgi. Ondanks grote namen als Tobe Hooper in de regisseursstoel is Taken op een onbeholpen manier geregisseerd en gemonteerd, vol saaie stukken en lelijke beelden. Het ergste blijkt de cgi, die bij vlagen bedroevend slecht is. De aliens zien er uit als personages uit een computergame, en een van de afleveringen begint met een totaal knudde 1.50 hoge cgi-eekhoorn die er uit ziet alsof hij uit een ambi-pur reclame komt. Het is pijnlijk om te zien, maar geen enkel aspect aan Taken valt aan te raden.


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel