Tanner on Tanner (2004)
Allemaal Altman (42)

Alex Tanner en Jack Tanner zijn terug. Altman’s enige sequel is de tv-serie Tanner on Tanner waarbij hij de personages van tv-serie Tanner ’88 wederom opzoekt. In Tanner ’88 was Alex Tanner een pubermeisje met een onvoorwaardelijke adoratie voor haar vader, politicus Jack Tanner, die in de running was voor presidentskandidaat. Ruim 15 jaar later is Alex Tanner een vrouw met de emotionele volwassenheid van een puber en een onvoorwaardelijke adoratie voor haar vader, politicus Jack Tanner, die in de running is voor presidentskandidaat. Enige verschil is dat Alex een documentaire maakt over haar vader, en dat ook over haar een documentaire wordt gemaakt. Daarmee verschuift Tanner on Tanner van politieke parabel naar een satire over documentaire-film.

Tanner ’88 was een interessante mix van fictie en feit, waarbij naast de politeke satire een hart aanwezig was. Tanner on Tanner slaat door naar een meta-project over een incompetente onvolwassen filmmaker (Alex), gefilmd door een incompetente onvolwassen filmmaker (de documentairemaker), gefilmd door een competente volwassen filmmaker (Altman). Politiek en hart sneeuwen helaas onder. De politiek speelt nog wel op de achtergrond, maar dient slechts als kapstok voor de capriolen van de bitchy en neurotische Alex.

Alex Tanner is een nogal irritant hoofdpersonage, maar ook de rest van de personages kunnen er wat van. De botsingen tussen Alex en de andere personages leveren een aantal pijnlijke (maar hilarische) momenten op. Hoogtepunt is de machtsstrijd die tussen Alex en de dochter van John Kerry ontstaat tijdens het interview met Ronald Reagan’s zoon. Ron Reagan speelt zichzelf en hij is niet de enige. Ook Harry Belafonte, Martin Scorcese, Steve Buscemi, Joe Biden en een reeks andere politici spelen zichzelf. Zo ontstaat er een zeer dunne scheidslijn tussen documentaire en film, zeker als er nog echte beelden van het politieke congres (inclusief Obama en Kerry) worden toegevoegd en Cynthia Nixon, in de rol van Alex Tanner werkelijk bekende mensen interviewt.

Tanner on Tanner
is op metaniveau zeer interessant, waarbij de scheidslijnen tussen de verschillende docu’s door elkaar lopen. Maar door deze focus op stijl verliest de film zijn grip op de personages, die hysterische rollen spelen en nogal vloeken met de realistische toon van de rest van de film. Wat rest is een nogal wisselvallig product, die nergens het niveau van zijn voorganger weet te halen.


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel