10 Jerommekes en het Monster van Frankenstein
Over Star Text in The Expendables 2

29 september 2012 · · Kritiek

Mediafilosoof en -criticus Richard Dyer opperde ooit de term Star Text. Star Text behelst min of meer het idee dat een acteur bagage meeneemt naar een film: de kijker beoordeelt een Hollywood-mainstream film deels op basis van het imago van de acteur. We verwachten bepaalde dingen van acteurs, en deze bagage beïnvloedt onze beoordeling van de film. We zullen Robin Williams minder snel accepteren in een dramatische rol, wat de middelmatige publieke reactie op Insomnia en One Hour Photo kan verklaren. En als er een film dit jaar is uitgekomen die enkel bestaat op basis van Star Text is het The Expendables 2.

[LICHTE SPOILERS VOLGEN]
The Expendables 2 is een smörgåsbord aan Star Text. Sterker nog, van een film lijkt geen sprake te zijn, want er valt meer te spreken van een audiovisueel Monster van Frankenstein. The Expendables 2 is opgebouwd vanuit het verwachtingspatroon van het publiek, en niet alleen op basis van de acteurs. Hoewel de verwachtingen rondom de desbetreffende acteurs het leeuwendeel van de film invullen, wordt de rest van de film ingekleurd door typische actiescènes die we al elders hebben gezien: van de zielige mijnwerkende kinderen uit The Temple of Doom en de propellerdood van The Raiders of the Lost Ark, tot aan de veteranenpraat uit talloze actiefilms. Waaronder Rambo.

Maar, nu we het toch over Rambo hebben, de bagage van de acteurs weegt zwaarder. De film valt te lezen als een verzameling van Jerommekes, opgepompte spierbundels die spreken in korte kreten en oneliners en regelmatig fungeren als Deus Ex Machina (zitten de helden in de soep, dan duikt er een nieuwe held op die het wel even oplost. Is het niet Chuck Norris, dan is het wel Arnold). De Jerommekes brengen echter elk hun karaktertrekken mee, gebaseerd op de publieke perceptie van de acteurs.

Arnold Schwarzenegger zegt “I’m Back”, op Bruce Willis wordt gereageerd met een Yippee-ki-yay (ditmaal uit de mond van Schwarzenegger). Jean-Claude Van Damme speelt een schurk genaamd Vilain, aangezien hij een van de weinigen is die meer dan een paar keer schurken heeft gespeeld (No Retreat, No Surrender, Black Eagle, Replicant, Universal Soldier 4). Chuck Norris duikt op en maakt een van het internet bekende Chuck Norris-grap in de dialoog, Jason Statham heeft liefdesleed en laat zwakke kanten zien maar is nog steeds droogkloterig en gewelddadig, Sylvester Stallone is Italiaans, melancholisch en zint op wraak, en Jet Li is…. Chinees. Meest frappant is echter Dolph Lundgren, die als enige échte biografische details gebruikt in zijn Star Text en niet enkel eerdere personages. Zijn Gunnar Jensen is gehavend, maar is afgestudeerd biochemicus, net als Lundgren in het echte leven.

Daarmee is The Expendables 2 een postmodern Frankensteinmonster vol clichés, knipogen en stukjes aan elkaar genaaide Star Text. Het plot zelf is van ondergeschikt belang, aangezien de scènes op werkelijk minieme wijze aan elkaar gerijgd worden. Daarmee valt het bioscoopsucces meer te zien als een YouTube-mashup dan een film. Een leuke, nostalgische YouTube-mashup, maar wel een die inspeelt op de gulle makkelijke lach en de herkenbaarheidsfactor. Een geslaagde ode, maar een mislukte film en hét bewijs dat Hollywood zijn eigen braaksel herkauwt.


Onderwerpen: , , , , , , , , , , ,


1 Reactie

  1. bas

    Ja dit is idd het bewijs dat hollywood zn eigen braaksel herkauwt, maar in dit geval vind ik dat heerlijk.

    Als kind heb ik deze films bijna allemaal gezien toen dit nog altijd het ultieme cool werd gezien. Voor mij was het een trip naar het verleden wat geen enkele andere film nog gelukt is. Deel 1 neemt zichzelf nog veel te serieus, in dit deel hebben ze dat totaal los gelaten.

    Ik zat met 2 leeftijdsgenoten in de bios en de tranen liepen letterlijk over onze wangen van het lachen.

    Niet de beste film van 2012, maar als op ft volgend jaar de beste film van het jaar verkiezing komt dan komt deze waarschijnlijk wel op 1.


Reageer op dit artikel