We leven in een tijd van sequels, prequels, remakes en reboots. Dit levert veel rommel op, het is niet anders. Maar zo nu en dan duikt er een film waarvan je op het eerste oog denkt dat het alleen maar kan falen. Eind jaren ’80 was de TV-serie 21 Jump Street een behoorlijke hit, ook Nederland liep weg met de komische politieserie waarin onder meer een toen nog volstrekt onbekende Johnny Depp een hoofdrol in had. De serie heeft nu de status van cult en het was een behoorlijke verrassing toen bleek dat Hollywood ermee aan de haal ging. Het resultaat is een sterke parodie, een uiterst vermakelijke potpourri van populaire cultuur gevuld met de nodige humor en actie.

Voordat er verwarring ontstaat zeg ik direct dat 21 Jump Street buiten de titel en het jonge korps weinig van doen heeft met de TV-serie. Schmidt en Jenko – die hun puberteit doorbrachten eind jaren ’90, begin jaren ’00 – zijn net afgestudeerd aan de politieacademie en in plaats van gedroomde stoere invallen worden ze parkwachters. Als ze zelfs dat verprutsen worden ze overgeplaatst naar 21 Jump Street, een vervallen complex waar Captain Dickson een drugsoperatie houdt. Een nieuwe en gevaarlijke drug gaat de ronde op middelbare scholen en incognito als tieners moeten Schmidt en Jenko erachter zien te komen wie de distributeur van deze drug is. Al gauw blijkt dat de twee moeite hebben met de nieuwe generatie tieners en ontstaan er verscheidene problemen.

21 Jump Street weet de typische opbouw van een Hollywoodfilm te koppelen aan intelligente verwijzingen. De humor mag dan op het eerste oog plat en puberaal lijken, eronder ligt een laag die zeer slim in elkaar steekt en drie hele generaties betreft. De film weet precies waar het mee bezig is en vrijwel iedere referentie is een voltreffer. Het begint natuurlijk met de millennium pubers die Schmidt en Jenko waren. Zij weten zich totaal geen raad met de tieners van nu rangerend van telefoongebruik, omgang met medeleerlingen tot aan hoe je je schooltas dient te dragen. De kloof tussen twee zo dichtbij elkaar ogende generaties lijkt door allerlei technologische en culturele veranderingen welhaast onoverbrugbaar en leidt tot hilarische botsingen.

Maar daar houdt de film niet op. Zo duikt Ice Cube op als Dickson, een heerlijk schmierende rol van de altijd sterk acterende rapper die er flink op los mag schelden. Hier verschijnt de derde generatie die de film aan lijkt te willen spreken, namelijk die van de tijd dat de TV-serie op de buis was. Dat 21 Jump Street zeer zelfbewust bezig is, blijkt nogmaals als ineens op de geluidsband N.W.A. te horen is, de revolutionaire hip-hopformatie waar Ice Cube onderdeel van was. En in de slotfase van de film worden we getrakteerd op werkelijk geniale cameo’s, misschien wel de beste van het jaar.

Buiten al die referenties om valt er nog meer te genieten van de film. De humor is zoals gezegd ondanks zijn soms wat flauwe karakter vrijwel altijd om te lachen. Dit is te danken aan de slimme dialogen, maar zeker ook aan de visuele kracht van de film. Zodra Schmidt en Jenko – om zichzelf te bewijzen – de drug tot zich nemen en ze gaan trippen krijgen we allerlei gekke animaties te zien en springen en rennen de twee rond als zou je echt denken dat ze drugs hebben genomen. Channing Tatum en Jonah Hill vullen elkaar perfect aan en zijn fysiek zo verschillend van elkaar dat wel lijkt op het legendarische duo Laurel and Hardy. Vooral Tatum laat zich van zijn meest komische kant zien en toont aan zich meer en meer te ontwikkelen als acteur.

21 Jump Street is een fraai staaltje Hollywoodvermaak. Goed, je hoeft van de plot geen grootse verrassingen te verwachten. Het voltrekt zich allemaal volgens het beproefde draaiboek, maar het is vooral de extra laag die de film doet onderscheiden van de rest. Het zelfbewuste aspect is zoveel intelligenter en inventiever dan veel van zijn voorgangers. Dit is niet goedkoop scoren met legendarische personages of flauwe verwijzingen, maar een slimme kijk op generatieverschillen. Eigenlijk doet de plot er helemaal niet toe, 21 Jump Street is meer een exercitie in populaire cultuur en hoe verschillende leeftijdsgroepen dit ondergaan. Het snuggere hieraan is tevens dat je er een brede doelgroep mee aanspreekt, van de jaren ’80 generatie die de serie daadwerkelijk heeft gevolgd tot aan hedendaagse tieners. 21 Jump Street is een intelligente parodie zoals je ze niet heel vaak meer ziet.