A Dangerous Method (2011)

14 maart 2012 · · Kritiek

David Cronenberg is vooral bekend vanwege zijn body-horrorfilms of anders intense thrillers als A History of Violence. Het kwam dan ook als een lichte verrassing toen de Canadese filmmaker besloot een biograpisch en licht psychologisch drama te maken over de driehoeksverhouding tussen de psychiaters Sigmund Freud en Carl Jung en Jung’s patiënte Sabian Spielrien, A Dangerous Method geheten. Het is een zijstap in Cronenbergs indrukwekkende oeuvre en eentje met wisselend succes.

Zoals gezegd richt de film zich op drie personen die in de realiteit ook tot elkaar kwamen. Mensen die zoals ik vooraf weinig bekend waren met de hele kwestie zullen gauw denken dat Sigmund Freud de meeste aandacht krijgt maar niets in minder waar. Freud blijft een beetje op de achtergrond terwijl de meer en meer gecompliceerde situatie tussen Jung en Spielrein centraal staat. Een situatie die met de dag perverser wordt totdat Jung besluit afstand te doen wat leidt tot psychologische oorlogsvoering van de kant van de intelligente doch door het leven aangeslagen Spielrein.

A Dangerous Method is een geslaagde film vanuit het perspectief van de acteurs. Michael Fassbender toont wederom aan waarom hij dé acteur van het moment is met een sterke en ingetogen rol waarin hij Jung vertolkt. Keira Knightley is uitstekend als Spielrein al is het in het begin wel even wennen aan haar spraakgebrek en zenuwtrekjes. Viggo Mortensen is ten slotte goed als Freud, maar sneeuwt door de aandacht voor de andere personages een beetje onder. Het uiterlijk van de film is ook prima. De vroeg 20e-eeuwse aankleding ziet er prachtig uit waarbij vooral de interieurs speciale aandacht verdienen. Cronenberg heeft duidelijk veel aandacht geschonken en onderzoek gedaan naar de specifieke tijdsperiode. De kleding, het meubilair, de manieren van transport; het ziet er allemaal even fraai uit.

Helaas weet de film niet evenveel lof te scoren met het script. De balans tussen Freud en Jung is zoals gezegd niet helemaal lekker. Nou ging de hele geschiedenis vooral over Jung en Spielrein maar toch had ik meer Freud (en dus Mortensen) willen zien. Het hele verhaal rondom Jung en Spielrein had ook wel wat subtieler gemogen. Zo is het vrij ongeloofwaardig dat een overduidelijk instabiele Spielrein gelijk al bij de eerste sessie direct Jung compleet in vertrouwen neemt en meteen overgaat tot het vertellen van de meest nare details. Dat Cronenberg direct ter zake wil komen valt te begrijpen, maar hij gaat wel erg ver hier. Het tegenovergestelde gebeurt helaas in de meer seksuele aanpak van de film. Je zou van Cronenberg verwachten dat hij de seksuele escapades tussen de getrouwde Jung en Spielrein wat meer in detail zou brengen zoals hij dat onder meer deed in Crash. Maar buiten een paar losse scènes die weinig voorstellen komt durft A Dangerous Method niet te gaan, een gemiste kans.

De tijdelijke psychologische terugval van Jung had ook wel wat meer pit mogen hebben. Ten einde van de film is Jung bovenal een holle persoon geworden en worden we getrakteerd op een wel heel flauwe verwijzing naar de naderende Eerste Wereldoorlog. Dat Jung na de oorlog zou uitgroeien tot de grootste psychiater van zijn tijd wordt beschreven in een postscriptum. Gelukkig is A Dangerous Method geen gortdroog relaas gevuld met vakjargon dat enkel voor mensen met interesse in psychiatrie goed te pruimen valt. Maar het is zeker geen grote film in het oeuvre van David Cronenberg en in relatie tot eerder werk zelfs opvallend tam. Natuurlijk, voor de fans van de eigenzinnige filmmaker is het verplichte kost en zij zullen ook wel de eersten zijn die zeggen dat het een kleine film is. En voor de Cronenberg-leek is het een wel erg vreemde introductie tot zijn werk. Een weinig bijzondere introductie ook.


Onderwerpen: ,


Reageer op dit artikel