Allen over Allen: het beste volgens Salon Indien
Top 15 Woody Allen-films (2/3)

In welk decennium heeft Woody Allen volgens de Salon Indien-schrijvers zijn beste werk afgeleverd? Lopen er meer redactieleden weg met de zware drama’s waar Hendrik over schreef? Na een themamaand over vooral onbekende en onbeminde Woody Allen-films, sluiten we af met een rangschikking van zijn beste werk. Vandaag nummers 10 tot en met 6.

Vicky Christina Barcelona

10. Vicky Christina Barcelona (2008)

Tussen de denkers en piekeraars is er in Allens films meestal weinig ruimte voor intuïtief en gepassioneerd levende mensen. In Vicky Christina Barcelona waagt Allen zich daar wel aan, wat direct een van zijn meest sprankelende, energieke films maakt. Uiteraard niet zonder de typerende beschouwende blik, waarbij Spaans temperament wordt afgezet tegen Amerikaanse introspectie. Behalve in de liefde komt deze tegenstelling ook terug in dat andere altijd aanwezige thema: kunst. De fotografische experimenten van de zoekende Christina worden pas interessant als de pit van de intuïtieve Maria wordt toegevoegd. Op een zelfde manier verrijkt Allen zijn film door naast het eeuwige getob ook simpelweg ‘leven’ te plaatsen: kunst maken (normaal in Allen-films enkel een consumptiemiddel), liefde bedrijven, jezelf ontdekken. Een film die in levenslust binnen zijn oeuvre ongeëvenaard is.
-Rik Niks

Midnight In Paris

9. Midnight In Paris (2011)

Ik ben geen enorme Woody Allen-kenner of liefhebber. Maar Midnight In Paris raakte een gevoelige snaar. Allereerst is daar Owen Wilson, charmanter dan ooit te voren en een welkome Woody Allen-surrogaat. Wilson lijkt volledig op zijn plek, net zoals de rest van de cast, en het is prettig om hem weer eens in een film te zien waar hij helemaal zijn ei in kwijt kan.
En dan is daar het verhaal en zijn boodschap. Enerzijds is het pure wish fullfilment: Wilson belandt tijdens een wandeling door de stad in het Parijs van de jaren ’20 en trekt vanaf dat moment elke nacht op met een zooitje bekende makers (Hemingway, Buñuel, Fitzgerald, noem het maar op). Het is Woody Allen die zijn idolen ontmoet en daar mee converseert. Anderzijds is het een kritische blik op zijn eigen nostalgie. Het onuitstaanbare personage van Michael Sheen noemt de nostalgie een vorm van ontkenning. Uiteraard is hij hartstikke stom en vervelend, maar uiteindelijk heeft hij in de context van Wilsons eindeloze gefantaseer helemaal gelijk. En zo maakt Woody nog wel meer observaties die me gek genoeg heel persoonlijk raakten. Iets dat ik voorheen met zijn films totaal niet ervoer. Het was alsof de film me begreep, maar me ook op mijn vingers tikte. Dat er een tijd is van dromen, en tijd van werken. En dat was een boodschap die ik op dat moment nodig had.
-Bram Ruiter

The Purple Rose of Cairo

8. The Purple Rose of Cairo (1985)

Woody Allen zijn liefde voor het medium film is de grote katalysator voor het fantastische The Purple Rose of Cairo, een film die ondanks vele tragische elementen een grote glimlach op je gezicht geeft. Mia Farrow schittert in de hoofdrol en Jeff Daniels is ook uitstekend in een wonderlijke dubbelrol van zowel een acteur als een door hem gespeeld filmpersonage die letterlijk uit de film stapt. The Purple Rose of Cairo is een bitterzoete fantasie gezet tijdens de grote Amerikaanse depressie en weet die periode prima te verbeelden. Pret voor tien zijn de momenten waarin we de personages van de film in de film zich zien ergeren aan het feit dat hun verhaal geen voortgang kent omdat de hoofdrolspeler verdwenen is. The Purple Rose of Cairo wordt lang niet altijd genoemd in het rijtje van geijkte Woody Allen-films, maar hoort absoluut in het canon thuis.
-Erwan Ticheler

Love and Death

7. Love and Death (1975)

Het oeuvre van Woody Allen wordt over het algemeen in twee periodes ingedeeld: “the early, funny ones” en “the later, more artistic ones”. Love and Death valt qua categorie in de eerste reeks, en is misschien wel de grappigste van de “early, funny ones”. Een briljante satire op het werk van de grote Russische meesters als Tolstoy en Tsjechov, maar ook een parodie op het werk van Sergej Eisenstein en Ingmar Bergman. De humor komt vaak erg dicht in de buurt van The Marx Brothers, inclusief heerlijk flauwe woordspelingen en veel slapstick. Denk “Duck Soup meets Dostojevski”. Werkelijk hilarisch spul, maar eveneens prachtig geschoten.
-Theo Steen

Husbands and Wives

6. Husbands and Wives (1992)

De huwelijkscrisis als rode draad door Allen zijn werk krijgt een speciale lading in zijn laatste film met Mia Farrow. Deze film is in veel opzichten een herhaling van zetten: de oudere intellectueel en zijn jonge studente, hieraan gekoppelde relatiemozaïeken en veel dialoog in Manhattans appartementen. Husbands and Wives lijkt echter oprechter en daardoor overtuigender het instituut huwelijk aan de kaak te stellen en met name het bijzonder sobere voorkomen van Farrow zal gezien de ontwikkelingen die tijdens de opnames speelden niet uitsluitend geacteerd zijn geweest. Allen heeft zich mogelijk zelfbewust een documentairestijl aangemeten. Het heeft in combinatie met het aannemelijke raakvlak tussen fictie en non-fictie voor hem een film opgeleverd die een aantal vergelijkbare werken uit zijn oeuvre overstijgt. Eén van zijn beste films ooit.
-Hendrik de Vries


Onderwerpen: , , , , ,


1 Reactie

  1. Olaf K.

    Husbands and wives is top drie. En Annie Hall is geen top vijf. Dus we beginnen het al een beetje onees te worden hahaha :)


Reageer op dit artikel