Allen over Allen: het beste volgens Salon Indien
Top 15 Woody Allen-films (3/3)

Riep de scène uit Hannah and Her Sisters die Kaj ontleedde bij meer mensen warme herinneringen op? Wordt het Annie Hall of Manhattan? Of gaat Salon Indien voor een alternatief? Na een themamaand over vooral onbekende en onbeminde Woody Allen-films, sluiten we af met een rangschikking van zijn beste werk. Vandaag nummers 5 tot en met 1.

Crimes and Misdemeanors

5. Crimes and Misdemeanors (1989)

Een van Allens meest pessimistische films, waarin het bestaan van God wordt bewezen door de ene hoofdpersoon straffeloos te laten moorden en de ander, een tedere ziel, de liefde niet te laten vinden. Personages bewegen voortdurend van licht naar donker. Het is en blijft echter Woody Allen, dus maakt hij de duistere thematiek toegankelijk met veel humor en geweldige dialogen. Wederom zijn de invloeden van Dostojevski en Bergman duidelijk te zien, maar gefilterd door de lichte toon van Allen. Het is deze combinatie, die hier perfect wordt uitgevoerd, die hem in mijn ogen de interessantere filmmaker dan zijn voorbeelden maakt.
-Kaj van Zoelen

Zelig

4. Zelig (1983)

Allen wordt vaak verweten dezelfde film te maken, keer op keer. Toch vergeet men wel eens dat Allen ook graag experimenteert met vorm, nergens duidelijker dan in het briljante Zelig. Zelig is een mockumentary (nepdocumentaire), rond een man, Leonard Zelig, die in de jaren twintig een sensatie wordt wanneer blijkt dat deze van uiterlijk verandert om beter binnen zijn omgeving te passen. Het idee van een menselijke kameleon gebruikt Allen vooral om commentaar te leveren op de manier waarop we identiteit vormgeven, een satire te leveren op mediahetzes, en terug te gaan naar zijn vroegere patent op visuele humor. Zelig is ontroerend, grappig en technisch uitstekend. Een van de meest ondergewaardeerde Allen-films.
-Theodoor Steen

Hannah and Her Sisters

3. Hannah and Her Sisters (1986)

Een van de beste romantische komedies over de zin van het leven en de angst voor de dood die er is. Zelden behandelde Allen die twee sleutelthema’s beter dan in deze film, culminerend in wat volgens mij de beste scène uit zijn carrière is. Maar naast dat zijn het ook de nooit charmantere Michael Caine en de drie sterke vrouwenrollen van de titel (Mia Farrow, Dianne Wiest en Barbara Hershey), plus een voor Allen in die tijd zeldzaam optimisme die dit elke keer weer een hoog intelligent doch warm en verwelkomend thuiskomen maken voor de liefhebber.
-Kaj van Zoelen

Manhattan

2. Manhattan (1979)

Allens Lolita is geen duivelse femme fatale tegen wil en dank, maar ontpopt zich in de slotscène van Manhattan als een onbereikbaar ideaal. Tracy is met haar net 18 jaar een onbeschreven blad, te jong om al verstrikt te zijn in verbintenissen die de rest van het leven zullen tekenen. Wat dat betekent kunnen we in elk komisch drama van Allen zien, niet in de laatste plaats Manhattan zelf. Fricties uit het verleden kunnen nooit afgesloten worden, relaties nooit bestendig blijven. De personages uit Manhattan zijn als stukjes uit een grote puzzel die net niet op elkaar passen, niet wíllen passen. Of zoals Allen uiteindelijk beschrijft: ze creëren onbelangrijke neurotische problemen om maar niet werkelijk tot de kern te hoeven komen. Daarom is de slotscène zo’n zeldzaam ontroerend moment in Allens oeuvre; ook de poging Tracy te behouden is niets anders dan een vluchtpoging van diepere problematiek. De onbevangen Tracy is een begrijpelijk ideaal, maar na 90 minuten aftroeverij in spitsvondigheden heeft zij toch het laatste woord met een simpele wijsheid: “you have to have a little faith in people”.
-Rik Niks

Annie Hall

1. Annie Hall (1977)

Annie Hall is in vele opzichten een film die van Woody Allen een belangrijke Amerikaanse filmmaker maakte. Buiten alle prijzen die de film won waaronder meerdere Oscars, is dit bij uitstek de typerende Woody Allen-film. Je hebt de neurotische hoofdpersoon, de Joodse humor, de liefde voor New York, de lange shots, de vele verwijzingen naar Bergman en Fellini, de met elkaar verbonden liefdesrelaties, de constante discussies over allerlei vormen van kunst en de introductie van het immer terugkerende Windsor lettertype bij de credits. Allen is beroemd vanwege zijn fraaie dialogen die hier zonder meer uitstekend zijn, maar vergeet ook zeker niet dat Annie Hall in visueel opzicht een parel is. Split-screen, animatie en zelfs het doorbreken van de vierde muur; alles maakt van Annie Hall een ware klassieker. Of je het wel of geen meesterwerk vindt, Annie Hall is de ultieme Woody Allen film.
-Erwan Ticheler


Onderwerpen: , , , ,


5 Reacties

  1. Springrose

    Er is op zich niets mis met de lijst zoals hij is. Echter “Everyone says i love you” is wat mij betreft echt de minste Woody Allen film. Die had makkelijk vervangen kunnen worden met “Sweet and Lowdown”, Bullets over Broadway”, “Broadway Danny Rose”, “Radio Days” (dat overigens ook weer goed gekoppeld kan worden met de keuze voor Stardust memories want ook hier weer een Fellini hommage) of zelfs met “Interiors” of “Sleeper”.

    Maar ja, het is “maar” een top15 beste Woody Allen films. ;-)

  2. Kaj van Zoelen

    Interiors is juist een van mijn minst favoriete Allen films, maar Broadway Danny Rose had ik héél graag op onze lijst gezien. :)

  3. Springrose

    Ik kan alleen maar raden waarom “Interiors” je niet ligt. “Interiors” lijkt wat dat betreft het tegenovergestelde van “Hannah and her Sisters”. “Interiors” is een serieuze dialogenfilm (zo eentje waar Chekov tevreden mee zou kunnen zijn) , hoewel goed geacteerd en script goed geschreven ergens een bepaalde beperktheid. “Hannah and her Sisters” is veel losser en hoewel er serieuze thema’s worden behandeld, ze worden wel op een een leuke manier aangesneden zoals je eerder in een artikel hebt beschreven. “Interiors” mist zo’n relativering en Woody Allen is verder nergens te vinden. Dat alleen al maakt het anders.
    Ik blijf er desondanks bij dat dat niet een belemmering hoeft te zijn maar het is wel een grote switch als je meer gewend bent luchtiger films van zijn hand te zien.

  4. Kaj van Zoelen

    Mja, ik heb het hier nog een beetje uitgelegd:
    http://www.salonindien.nl/2012/woody-allen-als-dramaregisseur-bergmaniaans-existentialisme/ (in het commentaar, niet het artikel zelf)

    Het behoorlijk serieuze Husbands and Wives vind ik dan bijvoorbeeld wel weer tot zijn meesterwerken behoren, en zijn serieuze werk van de jaren tachtig kan ik ook waarderen. Voor mijn gevoel was Interiors zijn nog wat mislukte oefening voor het latere serieuze werk.

  5. Rik Niks

    Of: schoenmaker blijf bij je leest? Ik vond hem zelf behoorlijk goed, maar snap wel dat het niet naar ieders smaak zal zijn.


Reageer op dit artikel