Allen over Allen: het beste volgens Salon Indien
Top 15 Woody Allen-films (1/3)

Oogst Woody Allens Europese periode bij de Salon Indien-redactie net zoveel waardering als zijn New Yorkse hoogtijdagen? Zijn de obscure creaties waar Theo over schreef écht aan ieders aandacht (en waardering) ontsnapt? Is Rik niet de enige met een zwak voor Hollywood Ending? Na een themamaand over vooral onbekende en onbeminde Woody Allen-films, sluiten we af met een rangschikking van zijn beste werk. Vandaag nummers 15 tot en met 11.

Everyone Says I Love You

15. Everyone Says I Love You (1996)

Everyone Says I Love You kent twee kernscènes waarin Woody Allen experimenteert met special effects. Dat deed hij sporadisch in andere films, maar op Zelig na nooit in de mate waarin hij het in deze scènes doet. Toch zijn het twee typische Allen-scènes geworden, en dankzij de visuele franje ook twee van de meest memorabele Allen-scènes van de afgelopen twintig jaar. De eerste is een musicalscène met geesten, een onderstreping van Allens ambivalente houding tegenover de dood, en de tweede is een betoverende dansscène langs de Seine, het slot van de film, waarin de teloorgang van een liefde gevierd wordt met een uitbundige gewichtloze choreografie. Prachtig, net als de gehele film.
-Theodoor Steen

Manhattan Murder Mystery

14. Manhattan Murder Mystery (1993)

Het oplossen van een mogelijke misdaad als katalysator voor relatieproblematiek. Met Manhattan Murder Mystery heeft Allen het weer voor elkaar, een film over relaties en hun sleur. Zoals wel vaker is hij met Diane Keaton een stel woonachtig in één van Manhattans appartementen. Wanneer hun buurvrouw komt te overlijden denkt Keaton aan moord en laat haar fantasie de vrije loop. Ze gaat op onderzoek uit in het appartement van de weduwnaar. Allens karakter ziet niks in haar theorie maar wanneer zij steun krijgt van de mannelijke helft van een bevriend stel komt hun relatie onder druk te staan. Bijzonder grappige en lichte film waarin Allen de filmliefhebber weet te verwennen met de vele referenties naar met name noirklassiekers. Zeker niet Allens beste werk, maar absoluut één van de meest vermakelijke.
-Hendrik de Vries

Match Point

13. Match Point (2005)

Allens eerste uitstapje naar Europa, in dit geval Londen, wordt door velen beschouwd als zijn comeback na een paar magere jaren. Match Point is veelal een herhalingsoefening rondom de thematiek gebaseerd op Dostojevksi’s literaire klassieker ‘Crime and Punishment’ die eerder in zijn geweldige Crimes and Misdemeanors aan de orde kwam. Toch voelt Match Point bijzonder fris aan. Dit zal, naast de locatie, te maken hebben met een nieuwe generatie acteurs waarvan de beeldschone Scarlett Johansson nog vaker op Allens toneel zou verschijnen. Het feit dat Allen de financiering voor deze film in New York niet rond wist te krijgen heeft hem dus naar Europa geleid waar hij een aantal van de beste films uit zijn indrukwekkende carrière zou afleveren. Match Point is een mooi begin hiervan geworden.
-Hendrik de Vries

Stardust Memories

12. Stardust Memories (1980)

Allens negende film is zijn hommage aan en Fellini. Het is daarom ook een commentaar op zijn eigen carrière op dat moment, uitmondend in een scène waarin buitenaardse wezens hem weigeren de zin van het leven mee te geven en in plaats daarvan te zeggen dat hij de mensheid beter kan dienen door leukere films te maken. Wat Woody met deze grappige film gelijk ook doet, ondanks de serieuze thematiek en beslommeringen. Stardust Memories is de film waarmee hij definitief die richting aan zijn carrière geeft. Niet voor niets ook de eerste film met de kenmerkende soundtrack van oude jazznummers.
-Kaj van Zoelen

Deconstructing Harry

11. Deconstructing Harry (1997)

Dat Woody Allen een grote inspiratie wist te putten uit het werk van Fellini en Bergman moge duidelijk zijn en een van de titels waarin dit het duidelijkst naar voren komt is Deconstructing Harry. De plot is in zekere zin een ode aan Bergmans Wilde Aardbeien en Otto e Mezzo van Fellini met de centrale thema’s writer’s block (frappant genoeg heet Allens personage in de film Harry Block) en terugkijken op je eigen leven. Al dan niet autobiografisch is de film hoogst persoonlijk en weet Allen een fraaie balans te vinden tussen realiteit en fantasie, maar ook tussen serieuze noten en hilarische humor. Tel daarbij op dat de film een heuse sterrencast kent met als meest curieuze verschijning Robin Williams in constante wazige focus en je hebt een van de betere Woody Allen films van de afgelopen 15 jaar.
-Erwan Ticheler


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel