Een film die je ‘gezien moet hebben’ volgens de groots opgezette campagne die Battleship de wereld in blaast. En schematisch gezien heeft het ook alle ingrediënten om –binnen zijn genre- een prachtige bioscoop ervaring te worden: gebaseerd op een nostalgisch bordspel, een invasie aan aliëns, bakken met geld en Peter Berg; een over het algemeen iets genuanceerdere regisseur dan pak ‘m beet Michael Bay.

Het begint goed, namelijk met een komische scène waarin onze held Alex Hopper (Taylor Kitsch) inbreekt in een supermarkt om een meisje wat hij zojuist in een bar heeft ontmoet te voorzien van een burrito. Een lastig te plaatsten tijdsprong brengt ons naar een oudere Alex, die van loser is veranderd in een zelfverzekerde luitenant op een groot marineschip en op het punt staat te trouwen met zijn blonde burritomeisje Samantha (Brooklyn Decker). In het kader van een oefenkamp varen de mariniers, nietsvermoedend, een stuk op zee nabij Pearl Harbor. Tegelijkertijd werpt een onderzoek van geleerde, waarbij communicatie is gezocht met een parallelle planeet, zijn vruchten af. Uiteraard bevat die planeet kwaadaardige aliëns die er op uit zijn de aarde over te nemen. Dit is op irrelevante wijze gelinkt aan het hele uitgangspunt van de film: het bordspel zeeslag. Wat van zichzelf een onschuldig maar ingenieus bordspel hoort te zijn is hier in context gebracht met verkapte nationalistische boodschappen.

Na een redelijk uitgebreid exposé is de verhaallijn vanaf hier rustig te verwaarlozen. De film ontpopt zich tot zijn ware aard en houdt dat nog eens anderhalf uur vol. Het doet het precies wat er verwacht wordt maar dan zonder enige nuance of charme. Toegegeven, het ziet er fantastisch uit, maar door steeds maar zichzelf te willen overtreffen in spektakel kan de film totaal niet imponeren. Het slaat de kijker compleet murw, waardoor je je nergens meer op kunt focussen en de film niks anders doet dan irriteren. Wat dan nog over blijft zijn de compleet belachelijke dialogen. De mariniers staan in het heetst van de strijd te kijken alsof de special-effects speciaal voor hen zijn gemaakt. Als de protagonist dan plotseling iets als ‘Come on guys’ schreeuwt, lijken ze tot leven te komen en gaat de actie onverstoord verder. Een lichtpuntje in al het belabberde acteerwerk had Liam Neeson kunnen zijn. Maar met zijn rol als alleswetende Admiraal en tevens vader van Samantha komen zijn kwaliteiten alles behalve uit de verf.

Battleship heeft eigenlijk nog het meest weg van een twee uur durende videogame in videcolip format. Door, op een aantal scènes na, zichzelf veel te serieus te nemen is het een parodie op zijn eigen genre. Universal, die zich enkel nog op mega-producties wil richten, heeft nog een aantal andere bordspel-verfilmingen op de agenda staan. We kunnen alleen maar hopen dat deze films, waaronder Cluedo en Monopoly ook daadwerkelijk een ode aan het origineel worden, in plaats van een beginpunt voor nog een zielloos wanproduct.