Cruise control
Jack Reacher (2012)

21 december 2012 · · Kritiek

Ondanks dat Tom Cruise tijdens zijn imposante carrière best heeft bewezen een behoorlijk potje te kunnen acteren met titels als Born on the Fourth of July en Magnolia, begeeft de man zich de afgelopen jaren vooral op het terrein van de actiethriller. Ook zijn nieuwste project, Jack Reacher geheten, is zo’n film. Cruise produceerde de film en speelt zelf uiteraard de titelrol. Maar daar waar Mission: Impossible – Ghost Protocol een van de betere genrefilms van het vorig jaar was, blijft Jack Reacher helaas in de middelmaat hangen.

Op een mooie dag besluit een scherpschutter in Pittsburgh lukraak vijf mensen van grote afstand te executeren. Het noodlot treft vervolgens James Barr, want niet de daadwerkelijke schutter maar hij wordt gearresteerd en raakt na mishandeling door medegevangenen in een coma. Tijdens het verhoor schreef Barr echter de woorden “Get Jack Reacher” en het laat niet lang op zich wachten of Reacher – een voortvluchtige oud-agent – duikt op, vastberaden Barr te doden aangezien hij in het verleden bij een soortgelijk vergrijp ontsnapte aan een gevangenisstraf. De advocaat van Barr en dochter van de openbaar aanklager, Helen Rodin (Rosamund Pike), voelt al gauw nattigheid en is ervan overtuigd dat Barr onschuldig is. Ze vraagt Reacher op onderzoek uit te gaan en vrij rap komt Reacher terecht in een web van geweld, list en bedrog.

Jack Reacher is op zijn best tijdens de actiescènes. Deze zijn vrij behoorlijk opgezet met een spectaculaire autoachtervolging als hoogtepunt. Het geweld oogt heftig, maar is bij benadering vrij tam om waarschijnlijk ook een jonger publiek te kunnen trekken. Tom Cruise doet het meeste fysieke werk zelf zoals te doen gebruikelijk, al merk je wel dat zelfs hij een dagje ouder wordt. Naast Cruise en Pike duiken in bijrollen grote namen als Richard Jenkins, Robert Duvall en Werner Herzog op, maar helaas wordt hun aanwezigheid niet echt uitgemolken en is vooral de rol van Herzog er eentje die veel te weinig aandacht krijgt. Dan heb je een man in handen die volstrekt onberekenbaar is en in staat is de meest hilarische zinnen aan elkaar te rijgen en doe je vrijwel niets mee, echt een gemiste kans.

Een groter probleem is de clichématigheid van Jack Reacher. Het is in feite niet meer dan een dertien-in-een-dozijn actiethriller, maar ontstaat er door de aanwezigheid van superster Tom Cruise een nauwelijks verdiend aura. Alle welbekende recepten zitten in de film verweven: de overdreven gevoelloze schurk, de slechterik binnen het justitiële systeem, de hulp uit onverwachte hoek en de o zo bekende climax op een afgelegen locatie waarbij uiteraard er een gevecht plaatsvindt tussen de held en de henchman waarbij het aloude cliché van de held die een geweer weggooit om een vuistgevecht aan te gaan er zelfs bij wordt gehaald. Het script is aartslui en curieus genoeg gebaseerd op een boek dat het negende deel is in de ‘Jack Reacher’-reeks.

Zo nu en dan wordt de film nog gered door enkele razendsnelle verbale improvisaties door Reacher en een schmierende Duvall als schietbaan-eigenaar, maar uiteindelijk heb je het gevoel dat de film zoveel meer had kunnen en moeten zijn. Zeker van een grote Tom Cruise-productie verwacht je veel meer, maar mede door het haperende script en de bijna bovenaardse kwaliteiten van Reacher is het nooit echt spannend en vooral middelmaat en Tom Cruise lijkt het echt op de automatische piloot te spelen. Mijlenver weg is de spanning en adrenaline van Mi4. Regisseur en scenarist Christopher McQuarrie – die ooit doorbrak met zijn scenario voor The Usual Suspects – kan zijn stempel ook niet op de film drukken en lijkt het ook maar voor het salarisstrookje en mogelijk meer aankomende samenwerkingen met Cruise te doen. Jack Reacher is geen moment verrassend of verfrissend en het is uiteindelijk niet meer dan de zoveelste vigilante actiethriller.

★★☆☆☆


Onderwerpen: , , , , , , ,


Reageer op dit artikel