Dark Shadows (2012)

14 mei 2012 · · Kritiek

Photobucket

Eind jaren ’60 was de TV-serie Dark Shadows een grote hit in Amerika. De serie rondom vampier Barabas Collins gooit nu nog steeds hoge ogen in diverse lijsten van favoriete cultseries aller tijden. Groot fan destijds was Johnny Depp die zijn goede vriend Tim Burton vroeg de serie te verfilmen met hem in de hoofdrol. De achtste samenwerking tussen de acteur en excentrieke regisseur leek een veelbelovend project te worden, maar jammer genoeg heeft Burton er uiteindelijk nogal een bende van weten te maken.

We beginnen in het jaar 1752 waar we zien hoe Barabas Collins (Johnny Depp) als klein jongetje met zijn vader vanuit Liverpool ‘the new world’ betreedt om via hun familiebedrijf in visserij de stad Collinsport te stichten. Een paar jaar later wordt de kwade heks Angelique Bouchard (Eva Green) verliefd op Barabas die haar afwijst met als gevolg dat zij zijn dierbaren, waaronder zijn geliefde Josette, om het leven brengt en Barabas verdoemd tot onsterfelijke vampier die levend begraven wordt. Tweehonderd jaar later wanneer het grote landhuis, wat nog slechts vier afstammelingen van de Collins stamboom behuist, er kil en troosteloos bijstaat wordt Barabas opgegraven en komt al snel tot de ontdekking dat er in 1972 het één en ander veranderd is. Dit gegeven alleen zou al een geslaagde doch niet al te originele komedie op kunnen leveren, maar Burton kiest ervoor het verhaal erg breed uiteen te zetten. Een miskleun van de eerste orde, zo zal blijken.

Zo leren we de gehele huidige familie Collins kennen,waarin elk familielid een verhaal mee heeft gekregen waardoor er bij elk een verwachtingspatroon wordt gecreëerd in de zin dat elk karakter een ontwikkeling door zal moeten maken. Dan is er nog het net gearriveerde dienstmeisje die als twee druppels water op Barabas zijn grote liefde lijkt. Tevens domineert Barabas’ vrouwelijke aartsrivaal de locale economie wat uiteraard kwaad bloed zet bij onze bleke protagonist.

Burton poogt om aan alle verschillende verhaallijntjes voldoende aandacht te schenken, dit werkt in het eerste deel van de film nog, maar zodra het verhaal afgerond dient te worden komt hij ernstig in de problemen. Wanneer hij tegen het einde de bijzonder geforceerde finale presenteert realiseer je je als kijker pas hoe ongebalanceerd de film in elkaar steekt. Dit lijkt vooral aan een script te liggen waarin qua verhaal veel te veel hooi op de spreekwoordelijke vork wordt genomen. Burton heeft duidelijk geprobeerd de hele serie binnen twee uur te vatten, een jammerlijke misser. Helemaal gezien het feit dat hij een aantal zeer capabele acteurs opgetrommeld heeft (Jackie Earl Haley en Michelle Pfeiffer) die nu te weinig tot hun recht komen. Een alcoholistische huisknecht, een gefrustreerde huispsychiater en een jongste zoon die een geestesverschijning van zijn moeder ziet zijn maar een paar van de karakters die onderbelicht en onbenut blijven, simpelweg door tijdnood. In de laatste 20 minuten poogt de regisseur een aantal van deze ontwikkelingen bijzonder onsamenhangend en chaotisch bijeen te brengen, wat wederom aantoont hoe slecht de film geschreven is.

Gelukkig zijn er ook positieve kanttekeningen te maken bij Dark Shadows. Zo is de art direction zoals te doen gebruikelijk bij Burton om door een ringetje te halen. Ook de soundtrack, die met name uit de jaren ’70 put, geeft het voornamelijk gotische geheel een verfrissend sausje met als absoluut hoogtepunt het prachtige Nights in White Satin van The Moody Blues. Deze verfrissing beperkt zich helaas alleen tot het muzikale. Het acteerwerk van Depp is solide maar tevens weinig nieuws onder de zon en precies wat we van hem gewend zijn. De komische situaties rondom een vampier in een voor hem veel te moderne wereld worden ook niet optimaal uitgewerkt en zijn soms ronduit flauw. Verder is het zeer opmerkelijk dat Burton in deze adaptatie van een cultserie terugvalt op bijna letterlijk overgenomen fragmenten uit klassiekers als The Exorcist en zelfs The Godfather.

Voor de echte fans zal deze film zeker geen straf zijn aangezien de meeste kenmerken van de Burton-Depp tandem weer veelvuldig aanwezig zijn. De film weet echter spijtig genoeg nergens indruk te maken en faalt als adaptatie van een serie waar de makers kennelijk te strak aan vast probeerden te houden. Dark Shadows valt daarmee erg tegen en staat geenszins in de schaduw van Burton klassiekers als Ed Wood of het prachtige Big Fish.

★★☆☆☆


Onderwerpen:


15 Reacties

  1. Batistuta

    De comeback van Pfeiffer is toch wel genoeg voor een vijf sterren? Ik mis die jaren 80/90 blondines. Nee prima recensie, maar Big Fish is toch ook maar een sprookje op kinderniveau hoor. Burton blijft een beetje een fabeltjeskrant.

  2. Theodoor Steen

    Fabeltjeskrant. Goede omschrijving. De ene keer is het echter wel een goede, interessante fabeltjeskrant (Edward Scissorhands, Ed Wood, Corpse Bride, Big Fish, Beetlejuice, Batman Returns, Mars Attacks), de andere keer is het een ondraaglijke middelvinger naar dingen die eerst veel beter waren (Planet of the Apes, Sweeney Todd (de legende, niet de musical), Alice in Wonderland (ik heb medelijden met Lewiss Carrol), Charlie and the Chocolate Factory).

  3. Batistuta

    Dat klopt wel, al heb ik sinds ik op whatiwatch zit de grootst mogelijke moeite om echt een rating te geven aan die films van hem. Tzijn rare dingen :) Van Alice moet eens een Lynch stijl verfilming komen, diep duister. En vergeet van Burton Sleepy Hollow niet, die vond ik dan wel weer lekker, al kwam dat ook omdat zijn films leuker zijn als je jonger bent.

  4. Hendrik De Vries

    Was Inland Empire niet al losjes een Alice verfilming? Mooi om te zien dat je Salon Indien gevonden hebt trouwens :)

  5. Verhoeven

    Wat vond je van de oorspronkelijke TV-serie, Hendrik?

  6. Hendrik De Vries

    Van de oorspronkelijke serie heb ik niet heel erg veel gezien, die paar scenes/afleveringen die ik ken (van over de 1000) maakten een erg mysterieuze en duistere indruk op me.

    Wat ik van de serie vind/ken staat wat mij betreft verder los van de beoordeling van Burton zijn adaptatie. Een film hoort, ook zonder het bronmateriaal te kennen, op zich te kunnen staan.

    Wel kan ik me voorstellen dat deze film voor fans van de serie meerwaarde heeft, maar dat maakt de film an sich natuurlijk niet beter.

  7. theodoor steen

    Ik vond het verrassend genoeg (ik verwachte er absoluut niks van) een van de beste dingen die Tim Burton sinds Big Fish heeft gemaakt. Burton is wat mij betreft op zijn best wanneer hij pulp, camp en “slechte” manieren van filmmaken omarmt. Zijn favoriete werken van mij zijn bijvoorbeeld Beetlejuice, Mars Attacks en Ed Wood, die allemaal een ode zijn aan “wansmaak” van vroegere tijden. Ik had het idee dat hij ook in Dark Shadows inleunde op camp en wansmaak, waardoor de verwijzingen naar bijvoorbeeld Scooby Doo heel erg gezien kunnen worden als de richting waarin hij zijn film stuurt. Elke film die Alice Cooper en The Carpenters een integraal onderdeel laat zijn van het plot kan niet serieus zijn, en ik had het idee dat het acteerwerk express slecht en campy is hier en daar. Als liefhebber van foute soaps, pulp en wansmaak doet het me deugd dat Tim Burton probeert aan te haken op eerder pulpminnende meestermislukkingen als The Witches of Eastwick, Bram Stoker’s Dracula, Death Becomes Her en The Addams Family.

    Ik heb dan ook enorm genoten van de art-direction, waarbij Burton meer richting Barok stuurt dan zijn typische krullen en strepen (opvallend veel houtsnedes en behangpatroontjes die inhakken op een Hammer-sfeer). Ook het gebruik van kleurenfilters op een extreme manier deed meer denken aan vroeg werk als Beetlejuice dan aan ongeïnspireerde meuk als Sweeney Todd. Ja, ook hier is het grijs wat de klok slaat, maar met soms paars, rood en geel op een extreme manier die aan Bava deed denken. Ik vermoed dat Dark Shadows over een jaar of vijf opnieuw gewaardeerd zal worden als een moderne cult of camp-klassieker. I fucking loved it, en dat had ik absoluut niet verwacht, omdat ik zijn laatste paar werken hardgrondig haatte.

  8. Hendrik De Vries

    Interessant, een camp-klassieker, het zou kunnen maar ik vraag me af of Burton daadwerkelijk de laatste 20 minuten kan verantwoorden als het omarmen van ‘slecht’ filmmaken, in de toon van de rest van de film is het in mijn ogen nogal ongebalanceerd en geforceerd gedaan. De geestverschijningen rondom het dienstmeisje, de paranormale belevingen van het zoontje, het wordt rustig opgebouwd en tijdens het slot door je strot geduwd….dit had Burton gewoon weg moeten laten, ik heb me doodgeergerd tegen het einde, maar misschien had ik er om moeten lachen :).

    Wat betreft art-direction ben ik het volledig met je eens. Grappen rondom Alice Cooper vond ik vrij flauw, dit soort humor kan ik overigens wel waarderen als bijvoorbeeld Adam Sandler (in zijn betere ‘wansmaak’ dagen) het doet.

  9. theodoor steen

    Ik bedoel SPOILERS:

    het einde had geesten, weerwolven, vampiers en heksen die tegen elkaar vechten, levende ornamenten en een vrouw wiens nek tachtig procent omdraait en die erwtensoep kotst. Ik kon het moeilijk serieus nemen en loved it.

  10. Verhoeven

    Wat Theodoor zegt! Heb echt snoeihard moeten lachen – in m’n eentje – in de bioscoop.

  11. Batistuta

    Wat Witches of Eastwick betreft. Ontzettend eens. Soms kunnen dingen na verloop van jaren echt magisch worden, zelfs als de regisseur faalde, (of met opzet faalde) Ben nu wel benieuwd naar deze film, al ben ik meer van ‘The Nightmare.. ‘ enzo. Less cgi, more puppets.

  12. theodoor steen

    @ Batitusta.

    Na mijn Fincher-reeks volgt een George Miller-reeks, waarbij ik uitgebreid zal ingaan op onderschatte meesterwerkjes als The Witches of Eastwick, Lorenzo’s Oil én vooral het magistrale Babe 2

  13. Batistuta

    Fraai! Ja ik betrap mezelf er regelmatig op dat de lol in films zowel zit in de onderkant als bovenkant van het spectrum. En soms worden dus dingen per ongeluk echt goed, wat te denken van The Neverending Story!

  14. Batistuta

    Fout ontdekt. Als mede liefhebber van jaren 60 muziek bracht je mij ook even in verwarring, maar Nights in White Satin is toch echt van een nog betere groep, te weten the Moody Blues. Checkt u allen ook vooral de extended edition van Tuesday Afternoon, van de mooiste nummers uit de historie.

  15. Hendrik

    Au, je hebt gelijk, ik haal Moody Blues/ Procol Harum, Whiter Shade of Pale wel vaker door elkaar….thanks!


Reageer op dit artikel