De grenzen van het mozaïekgenre?
Over 360 van Fernando Meirelles

23 augustus 2012 · · Kritiek

360

Wellicht dat de promo mij volkomen ontgaan is maar 360, de laatste film van Fernando Meirelles, heeft afgelopen week vrijwel geruisloos de Nederlandse bioscopen bereikt. Dit is opmerkelijk aangezien de regisseur van onder andere Cidade de Deus en The Constant Gardener toch niet als de minste beschouwd wordt en voor deze film een noemenswaardige cast heeft verzameld. Deze ensemble- of mozaïekfilm verkent de grenzen van een genre waarin een aantal grote films als Magnolia, Traffic en Crash zijn gemaakt. Deze verkenning pakt niet geweldig uit, maar ondanks een te losse opzet weet 360 toch de gehele speelduur te boeien.

Meirelles opent de film in Wenen waar een Oost-Europees meisje solliciteert voor prostituee en we zien hoe zij aan haar eerste opdracht komt via haar louche pooier. Haar eerste klant is Michael Daly (Jude Law), een topmanager binnen de autohandel, getrouwd met Rose (Rachel Weisz) die er op haar beurt een jongere Braziliaanse lover op na houdt. Wanneer Daly vlak voor de ontmoeting een zakenpartner tegen het lijf loopt besluit deze hem te chanteren met zijn avontuurlijke intenties.

Verder zien we hoe Laura, de vriendin van Rose haar lover, de benen neemt terug naar Brazilië na het overspel van haar partner te hebben ontdekt. In het vliegtuig ontmoet zij een oudere man (Anthony Hopkins) die zijn doodgewaande dochter zoekt en een verleden als alcoholist heeft. Later komt Laura met hem vast te zitten op het vliegveld waar ze Tyler (Ben Foster) ontmoet, die net vrijgekomen is nadat hij zijn gevangenisstraf wegens seksueel misbruik uit heeft gezeten en alles behalve op zijn gemak is.

3601

Daar waar eerdere mozaïekfilms over het algemeen de verhaallijnen en personages uiteindelijk in verbinding stellen en veelal samen laten komen, zijn de interconnecties in deze film minimaal en is het vooral de thematiek die de verhalen bij elkaar moet houden. Dit laatste komt niet goed genoeg uit de verf en hierdoor lijkt de film in zekere zin meer op een aaneenschakeling van korte films in plaats van een coherent geheel. Meirelles kiest per verhaal voor verschillende landen, culturen en talen wat de samenhang ook niet ten goede komt. Toch zijn de meeste van de geschetste verhalen en situaties interessant genoeg om de film te dragen.

Dit laatste kent twee redenen. Allereerst verwacht je als kijker terugkoppeling naar eerdere verhalen. Aangezien deze voor een aantal verhaallijnen uitblijft levert dit toch een verwachtingspatroon op wat je als kijker bij de les houdt maar uiteindelijk helaas niet ingelost zal worden. De laatste ontwikkeling binnen de film grijpt dan wel slim terug naar het begin van de film maar levert een hoofdlijn op met andere personages. Hierdoor ontbreekt het bij vlagen aan diepgang en betrokkenheid, maar onderhoudend is het wel.

Ten tweede kent 360 een aantal sterke acteerprestaties van bijvoorbeeld Anthony Hopkins en Ben Foster maar met name van de relatief onbekende Jamel Debbouze die een islamitische tandarts in Parijs speelt en verliefd op zijn getrouwde assistente wordt. Eén van de vele subplots die een aantal sterke scènes oplevert maar moeilijk in een geheel te plaatsen valt, het grootste euvel van deze film. Ook zijn het met name de ontwikkelingen tussen Jude Law en Rachel Weisz die meer aandacht verdiend hadden. 360 bestaat dus vooral uit een aantal interessante op zich staande sequenties maar wordt nergens echt een geheel en zal daarom de kijker toch met een enigszins onbevredigend gevoel achterlaten.

★★★☆☆


Onderwerpen: , , , , ,


Reageer op dit artikel