De remake als aanpassing naar de tijdsgeest
Remakes (1): Cape Fear

12 november 2012 · · Kritiek + Remakes

Cape Fear

Hollywood lijkt, net als het grootste deel van de westerse wereld, in crisis. Grote producties worden ge-re-released in 3D (The Phantom Menace, Titanic) en elke film die waar ter wereld ook maar succes oogst wordt naar hartenlust hergebruikt. Deze trend begint mij meer en meer te irriteren, zeker aangezien de motivaties vaak commercieel in plaats van artistiek lijken te zijn. Het is zelfs zo erg dat er voor komend jaar al een aantal remakes van remakes op het programma staan, denk hierbij bv. aan Scarface. Deze door mij gevoelde frustratie leek me een mooie gelegenheid het begrip remake en de verschillende motivaties en varianten eens onder de loep te nemen. In deze serie vang ik aan met Cape Fear uit 1962 die in 1991 door niemand minder dan Martin Scorsese onder handen werd genomen.

Het origineel van J. Lee Thompson met de legendarische Robert Mitchum kent het universele verhaal van de ex-gevangene Max Cady (Mitchum) die na zijn vrijlating op bezoek gaat bij de man die hem te zijner tijd achter de tralies gebracht heeft. In dit geval de advocaat Sam Bowden (Gregory Peck) die zelf getuige was van Cadys seksuele vergrijp waar hij acht jaar voor gezeten heeft. Cady zint op wraak, en is intelligent genoeg om geen strafbare feiten te plegen maar de familie Bowden, en met name de dochter des huizes, de stuipen op het lijf te jagen. Dat één en ander uiteindelijk escaleert laat zich raden.

Zo’n dertig jaar later besloot men in Hollywood deze klassieker te remaken. Daar Steven Spielberg paste de regie op zich te nemen werd Martin Scorsese aangesteld. Geen slechte keus voor deze thematiek zo zou blijken. Scorsese heeft Cape Fear in een eigentijds jasje weten te steken en onder zijn kundige regie is deze remake dan ook zeker geslaagd. Zijn dynamische filmstijl, met vaak een bewegende camera, leent zich perfect voor het overbrengen van de angst en onrustige situaties in huize Bowden.

Cape Fear

Het grootste verschil tussen de twee films zit hem absoluut in de kuisheid en benadering van de 15-jarige Danielle Bowden. Zij is in 1962 een voorbeeldig schoolmeisje, wars van enige seksuele nieuwsgierigheid, zoals het Hollywood betaamde in die tijd. In 1991 is dochterlief, uitstekend gespeeld door Juliette Lewis, een moderne puber, die zich door Max Cady kan laten verleiden. Dé scène tussen Lewis en de Niro is ijzersterk en had 30 jaar eerder nooit en te nimmer gekund. De hierdoor ontstane verhouding maakt dat Cady psychologisch een groter voordeel krijgt ten opzichte van het Bowden gezin. Een gezin wat ook nog eens veel minder harmonieus is dan 30 jaar eerder.

Ook de rol van Max Cady kent een paar verschillen. In 1962 speelt Robert Mitchum uitstekend de koele stalker die steeds een stapje verder gaat en geweld jegens vrouwen nog steeds onderschrijft en praktiseert. In 1991 is Robert de Niro vergelijkbaar maar ook meer een crimineel van zijn tijd. De straf die hij uitgezeten heeft is langer geweest en zijn advocaat Bowden is ook aantoonbaarder aansprakelijk voor deze lange straf. Het beest wat Max Cady is wordt door de Niro, met zijn vele tatoeages, fysieker en explicieter gestalte gegeven. Zowel Mitchum als de Niro hebben een overtuigende creep neergezet, beide op hun eigen manier en passend in de tijdsgeest. Trouwens leuk dat Scorsese zowel Mitchum als Peck even langs laat komen in zijn versie.

Of de versie van Scorsese een betere film is? Nee. Ofschoon zijn stijl uitstekend bij een aantal scènes uit het origineel past en de personages interessant uitgediept worden laat hij toch ook een paar steken vallen. Zo is het einde wel erg overdreven en onrealistisch gedaan. Maar kennelijk had een film uit de jaren ’90 een spectulair en overdreven einde nodig. De finale uit 1962 was in mijn ogen realistischer en daarom, zeker in dit geval waar het realisme bijdraagt aan de spanning, beter. Een geslaagde remake is Cape Fear wel geworden, zeker omdat de duidelijke verschillen in een verder tijdloos concept maken dat een ‘nieuwe’ versie goed te verantwoorden is.


Onderwerpen: , , , , ,


1 Reactie

  1. Titus

    Leuk, die vergelijkingen tussen verschillende versies van films.
    What’s next? The Golem, Ben Hur, Lolita, Solaris…?


Reageer op dit artikel