De sleutel tot Woody Allen
Mijn favoriete scène uit Hannah and Her Sisters (1986)

De angst voor de dood en de zin van het leven: het zijn twee van de belangrijkste thema’s die als een rode draad door het werk van Woody Allen lopen. Naar mijn mening behandelde hij ze nooit beter dan in Hannah and Her Sisters uit 1986. Waardoor de sleutelscène van die film meteen de sleutel is voor zijn hele oeuvre. Het is een van de redenen waarom dit ook één van mijn persoonlijke favoriete sequenties uit de filmgeschiedenis is. Zowel tragisch als hilarisch op een voor Allen typische manier, en ondanks de kolder toch ook filosofisch treffend.

Allen speelt de rol van Mickey, de (uiteraard) hypochondrische ex van het titelpersonage. Na een periode van het tevergeefs zoeken naar betekenis van het leven en de dood via verscheidene vormen van religie heeft Mickey een zenuwinzinking en zet een geweer tegen zijn hoofd. Maar dit is de altijd zenuwachtige Woody, dus terwijl hij twijfelt over het overhalen van de trekker zweet hij zo dat de loop van zijn hoofd afglijdt op het moment dat het afgaat, met als gevolg dat de halve buurt komt aankloppen om te vragen naar het lawaai.

Na een verward aantal uren lopen door New York in een tevergeefse poging tot verheldering van de geest, laat Mickey zich vallen in een bioscoopstoel “om weer een rationeel perspectief op de wereld te krijgen”. Wat is dat rationele perspectief volgens Woody Allen? De Marx broertjes die ritmisch op de helmen van soldaten slaan. Anarchistische onzin, maar toch heeft Allen gelijk. En zo doet zijn liefde voor film hem realiseren wat voor hem zin geeft aan het leven. Die combinatie van dramatiek, humor, filmliefde en zingeving spreekt mij ontzettend aan en is waarom ik van Woody Allen houd. Het raakt me elke keer weer, naast dat ik er om moet lachen. Probeer het zelf eens:

En de volledige scene uit Duck Soup (1933) waar hij naar kijkt in de bioscoop:


Onderwerpen: , , ,


2 Reacties

  1. Rik Niks

    Mooi. Een typerend Allen-moment ook wel, die de rol van kunst in het zingevingsvraagstuk vaker aan de orde stelt. Zij het ambivalent, want even zo vaak schemert er door dat het maar afleiding van werkelijke problemen is. Manhattan is daar een mooi voorbeeld van, in de scène dat hij opsomt wat voor hem het leven de moeite waard maakt. Die scène is trouwens de aanloop naar mijn favoriete Allen-moment: de slotscène van Mahanttan.

  2. Olaf K.

    Zeer herkenbaar. Ik hou het nooit droog bij deze:

    http://www.youtube.com/watch?v=jNJwjLlxMQ4

    Mia Farrow, tegen beter weten in, niet bestand tegen de kracht van het scherm, en indirect, tegen de kracht van het leven.


Reageer op dit artikel