Een kroniek van de Australische film: 40,000 Years of Dreaming
Malen over Miller (8)

George Miller op de set van debuutfilm Mad Max
George Miller vertelt zijn verhalen graag visueel. Hij is niet iemand die goed is met dialoog, en zijn verhaalstructuren zijn niet altijd narratief logisch. Daarentegen zijn ze vaak een reeks van aan elkaar geplakte beelden die visueel wel compleet met elkaar kloppen. Hij is een visueel verteller, geen schrijver. 40,000 Years of Dreaming (1997) is een documentaire die op eenzelfde wijze de beelden van de Australische filmgeschiedenis op logische wijze aan elkaar smeedt, en ondertussen een blik achter de schermen gunt bij de werkwijze van George Miller. Daarmee is het niet alleen een Film over Film in het algemeen, maar ook een Film over de Filmmaker zelf.

George Miller zet 40,000 Years of Dreaming als docu op eenzelfde wijze op als zijn films. Hij begint met één beeld en laat de rest er logisch uit groeien. Als documentaire is het verhaal misschien niet briljant, de lijn niet altijd even logisch. Als intuïtieve beeldenstroom en een organisch geheel klopt het wel compleet.

Film als folklore

Miller begint bij zijn eigen films. Hij vertelt over Mad Max en hoe hij met die film een visuele beeldtaal probeerde te creëren die het ritme had van muziek, en hoe dat zijn verhaal ingaf. Toen hij aboriginals op de set van Mad Max 2 het verhaal van Mad Max 1, ontstaan uit dat proces, probeerde uit te leggen vertelden deze dat ze het verhaal al kenden. George Miller raakt daarmee aan de archetypische held: Mad Max staat inderdaad in een traditie van revolver-helden, mythische zwaardvechters en heldhaftige vikings. En dus ook in de traditie van de aboriginal-krijger uit hun volksverhalen. Dat al deze verhalen eenzelfde basis hebben gebruikt Miller als bewijs dat filmmakers, kunstenaars, allemaal in een traditie staan van dromers, de verhalenvertellers die al sedert het begin van de wereld behoefte hebben aan vertellingen vol archetypes.

Miller gebruikt in 40,000 Years of Dreaming de gezamenlijke verbintenis tussen alle vertellers om één groot beeld te schetsen van de Australische filmindustrie. Van Ozploitaition gaat hij richting Picnic at Hanging Rock, en hij stipt ook nog de minder bekende vroege cinema van Australië aan. Hij creëert hiermee een associatieve rits van beelden, een parelketting van cinematografische pareltjes, die samen een beeld geven van een onderbelicht filmland. Als de mooie kant van de Australische filmindustrie genoeg de ruimte heeft gekregen geeft Miller, in een logisch vervolg, ook een blik op de duistere kant.

Underdogs en dromers

Hij vat de racistische en seksistische stereotypen die de Australische cinema lang bevolkt hebben samen in een aantal hoofdstukjes. Een over vrouwen, een over homo’s (Poofters), een over Zuid-Europese immigranten (Woogs) en een over aboriginals (Blackies). Ook hier past hij weer een estafette-techniek toe, want het laatste fragment in het hoofdstukje over vrouwen bevat ook een poofter, enzovoort. Nadat hij op deze wijze de discriminerende geschiedenis van Australië heeft verhaald, eindigt hij met de recente cinema. Muriel’s Wedding is de film die de docu besluit. Muriel’s Wedding was toentertijd een enorme hit, en geldt wederom als een logisch vervolg op het voorgaande. Ook Muriel en haar beste vriendin zijn outcasts, underdogs, verschoppelingen. Maar, zo toont het slot van die film, integraal opgenomen in 40,000 Years of Dreaming, zolang je blijft dromen kan niets je tegenhouden. 40,000 Years of Dreaming is daarmee een ode aan de Australische dromers en de kracht van kunst.


Onderwerpen: , , , , , ,


Reageer op dit artikel