French Connection II (1975)
Frankly Frankenheimer (7)

In een tijd dat vervolgen nog lang niet zo in zwang waren als nu, nam John Frankenheimer een groot artistiek risico door een van de meest geprezen politiefilms van die periode een vervolg te geven. The French Connection was in 1971 een sensatie als zijnde een film die een echt rauw en realistisch beeld van New York toonde en dit koppelde aan actierijk plot rondom twee agenten die een drugszaak proberen te ontrafelen. De film won ook nog eens vijf Oscars waaronder die voor hoofdrolspeler Gene Hackman, regisseur William Friedkin en beste film. Kan Frankenheimers vervolg ook maar enigszins tippen aan het origineel?

Het moet direct gezegd dat French Connection II een vrij uniek vervolg is. Ten eerste verplaatst het verhaal zich van New York naar Marseille waar drugsbaron Charnier (wederom een prima rol van Fernando Rey) naar is teruggekeerd en Popeye Doyle is naar de Franse kustplaats gestuurd om Charnier op te sporen. Maar daar houdt het vergelijk wel zo’n beetje op. Sterker nog, buiten de strijd tussen de twee doet maar weinig vermoeden dat dit een vervolg is. De film bestaat in feite uit drie delen. In het eerste deel tracht Popeye zich te redden in een volstrekt andere cultuur terwijl hij tot overmaat van ramp ook nog eens geen woord Frans spreekt. Dit levert enkele hilarische momenten op waarbij Popeye zijn racistische uitingen meer dan eens aan voetlicht komen.

Nadat Popeye is ontdekt door Charnier wordt hij gevangen genomen en krijgt hij meerdere dosissen heroïne toegediend. De rollen zijn dus in alle opzichten omgedraaid aangezien Popeye nu de prooi is. De scènes in het hotel waar Popeye gevangen aan een bed geboeid is zijn behoorlijk meeslepend. Zeker wanneer een oud vrouwtje naast Popeye komt zitten is het allemaal behoorlijk naar. Eenmaal gedumpt bij de politie na een overdosis overleeft Popeye het allemaal maar net en volgt de zogenaamde cold turkey, een proces waarbij een drugsverslaafde in extreem spartaanse vorm van zijn probleem af moet komen. Vooral tijdens deze scènes zien we een masterclass in acteren van Hackman. Hij schreeuwt, hij jammert en het is bijna of hij echt in die penibele situatie verkeert. Vooral zijn lange monoloog over basketbal gaat door merg en been en is uitermate aangrijpend.

Het derde en laatste deel van de film doet nog het meest aan het origineel denken met spannende achtervolgingen en behoorlijk veel actie. Dit ook omdat net als in het origineel de film een documentaire-achtige aanpak kent met veel filmen op straat zonder dat bijstaanders naast de kant van de weg staan mee te gluren. Vooral de finale achtervolging is fantastisch waarbij Frankenheimer regelmatig met fraaie point-of-view shots aan komt zetten en het kat-en-muis-spel tussen Popeye en Charnier tot een behoorlijk abrupte climax komt. We zien hier ook waarom Gene Hackman als geen ander een door obsessies bezeten persoon kan spelen. Hij liet dit al zien in The French Connection en in The Conversation en dit is misschien wel zijn beste rol ooit.

De vraag of French Connection II de kwaliteit van het origineel weet te evenaren is eigenlijk een oneerlijke. The French Connection is zo’n mijlpaal in de filmgeschiedenis, bijna alle (Amerikaanse) politiefilms zijn schatplichtig aan Friedkins titel al kun je zeker ook stellen dat The French Connection weer ontzettend veel dankt aan Jean-Pierre Melvilles Le Samouraï – vergelijk maar eens beide achtervolgingen door respectievelijk Parijs en New York eindigend in een metro. French Connection II is zeker ook veel verschuldigd aan het origineel maar is zonder meer een op zichzelf staande film, veel serieuzer en cynischer dan zijn voorganger. Het is tevens knap hoe Frankenheimer de claustrofobische sfeer van de oude binnenstad van Marseille weet te tonen, dit is absoluut geen stadsreclame maar de rauwe werkelijkheid van een grote stad. Helaas is French Connection II wat ondergesneeuwd vanwege het gigantische succes van het origineel en de duistere kant van de plot, maar het is een film die absoluut de moeite waard is.

★★★★½


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel